เหมือนคุ้นเคยกับที่นี่ทั้งที่มาครั้งแรก

ในโลกนี้ไม่เคยมีคำว่าบังเอิญ  ทุกสิ่งอย่างที่เราเผชิญต่างในที่มา 

เริ่มจากคิดเริ่มจากสร้างทางปัญญา  ที่สุดแล้วต่างที่มาตรงจุดเดียว

       เหมือนว่าเรานั้นเคยมายืนอยู่ตรงนี้ เราอาจจะเคยเดินทางไปในหลายๆ ที่ ไม่ว่าจะเป็นการไปท่องเที่ยวหรือการไปทำงาน  หากว่าเราออกจากบ้านสิ่งที่เราจะต้องรู้สึกคือความแตกต่าง เหมือนในตอนเด็กๆ นั้นไม่ว่าเราจะไปในที่ไหน แท้ที่สุดแล้วเราจะกลับมาเข้าห้องน้ำที่บ้านหากแต่ว่าเรานั้นไม่ได้ผิดปกติในร่างกายจนเป็นความเคยชิน 

    ครั้งนี้จะมาเล่าให้ฟังทั้งที่เรานั้นเกิดในประเทศไทย แต่ชีวิตเกือบครึ่งชีวิตเราไม่ค่อยได้อยู่ในไทย สิบปีในต่างประเทศ แต่ก่อนนั้นอยู่ไทยหนึ่งเดือนไปประเทศอื่นหนึ่งเดือนรวมแล้วหากนับ อยู่ต่างประเทศประมาณ สิบแปดปี ครึ่งของชีวิตเลย แต่ละที่นั้นเหมือนบังเอิญไม่น่าที่จะได้ไปแต่ได้ไป 

    ครั้งนี้ได้มาพักที่นี่ และมายืนมองในตอนเช้า เรารู้สึกว่าไม่ได้กดดันหรือรู้สึกแปลกในสถานที่เลย เหมือนบ้านของเราที่เราเดินขึ้นมายืนบนระเบียงแล้วมองมหาวิทยาลัยที่นี่ เหมือนเหตุการณ์มันมาซ้อนกันว่าเราเองเคยมาที่นี่แล้ว

    ความรักระหว่างสองคนอาจจะเริ่มต้นขึ้น แต่หากว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ยอมที่จะสานต่อ ความรักนั้นก็จะค่อยๆ จางหายไป แต่หากว่ารักนั้นเกิดขึ้นด้วยความต้องการที่จะเอาชนะแล้ว เขาจะมาในรูปแบบของความทุกข์ มาแล้วมาทำให้เราต้องร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ จากที่อยู่อย่างมีความสุขกลายเป็นต้องดิ้นรนเพื่อให้ผ่านไปในทุกวัน แล้วสุดท้ายพยายามห่างจนชีวิตไม่มีเขาก็ได้ จงหายไปแล้วอย่าหวนกลับมา ไม่มีใครยอมได้ทั้งชีวิต เพราะว่าเราไม่ได้ไม่มีทางไป

      ด้านล่างของที่พักนั้นเวลาที่เรามาอยู่แม้ว่าจะสองวันแต่ตอนนั้นที่เราไปอยู่โรงแรมเพื่อที่จะเรียนในประเทศไทย หนึ่งเดือนกลับไม่เหมือนเราอยู่บ้านต้องไปมาเดินหาอาหารหรือว่าเรานั้นไปอยู่คนเดียวแต่ครั้งนี้มากับคณะครอบครัว มีความสุขทุกครั้งที่เดินเข้าไป อาจจะเพราะว่าการตกแต่งนั้นมีความเรียบง่ายแต่หรูหรา ได้อย่างลงตัว ด้านหน้านั้นมีห่อในความเชื่อในเรื่องของการเรียกแขก

   เรื่องราวซึ้งๆ เกิดขึ้นที่นี่ เมื่อตอนที่เรานั้นเดินลงมาจากลิฟต์เพื่อที่จะลงมาขอรหัสไวไฟ อยู่ดีๆ ได้ไปยืนขอมีชายคนหนึ่งเป็นคนที่นั่นเขาบอกว่าบ้านของเขานั้นอยู่ไม่ไกลแต่ว่าเจอเราที่สถานที่ท่องเที่ยวที่เราไปก่อนที่จะมาโรงแรม ตอนนั้นไม่รู้ว่าที่ไหนเพราะว่าวันนี้ไปหลายที่มาก น่าจะหกที่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหว้พระหรือร้านผ้า ร้านอาหารของฝาก จนจำไม่ได้ เขาก็เล่าไปว่า เขาได้ตามรถคันนั้นมาแล้วเขานอนอยู่ด้านล่าง ได้แอบถ่ายภาพมาด้วย  

    สาเหตุที่เข้ามาไม่ได้เพราะว่าระบบความปลอดภัยที่นี่ค่อนข้างดี แต่ต้องรอให้คนในภาพลงมาก่อนเขาถึงจะปล่อยให้เขาเข้ามาได้ พอดีเราเดินลงมาเจอเข้าเลยได้เข้ามา สภาพของเขาตอนนั้นน่าสงสารเพราะว่ารองเท้าถอด เลยถามว่ามาหาทำไมหรือ ต้องการอะไรไหมอยากทานข้าวหรืออะไร หากว่าจะทานข้าวเราจ่ายให้ไปทานข้าวในห้องอาหารกัน เดี๋ยวไม่นานจะทานข้าว ตอนนั้นบาบูนั่งอยู่ด้วยเลยบอกให้ไปทำงาน

  ประตูบานนี้เสมือนประตูแห่งมิติที่ทำให้ทั้งสองได้พบกัน ถ่ายรูปแล้วก็จากไปเท่านั้นเอง 

     เขาบอกเราว่า เหมือนว่าเราเคยเจอกันเมื่อห้าปีก่อนที่โรงแรมที่มีการเล่นโชว์การแสดงระบำหน้าท้องแล้วเล่นไฟ เรียงหม้ออะไรเขาก็อธิบายไปตอนนั้นเราผมสั้น และตัดผมด้านหน้าประมาณนี้ซึ่งมันก็คือหน้าม้า เราเลยบอกไปว่าใช่เราเคยมาที่นี่ตอนมากกว่าห้าปีแล้ว ตอนนั้นยังเด็กตอนนี้โตแล้ว ตอนนั้นสิบแปดตอนนี้ยี่สิบสาม เขาบอกว่าเราอายุเท่ากัน 

    อย่างนั้นหรือทำไมจะมาอายุเท่ากัน ดูเขาอายุน้อยกว่า เขาบอกว่าเขามาที่นี่ตามมาเพราะว่าอยากที่จะถ่ายภาพกับเราบนดาดฟ้าจึงถามเขาว่าทำไมต้องระบุตรงนี้ไม่ได้หรือ เขาเลยว่าถ้าตรงนี้ก็ไม่พิเศษรอมาตั้งนานแล้วเขาเองก็มีความต้องการจะขึ้นที่นี่เป็นครั้งแรกด้วย ไม่มีอะไรยากเรนาขึ้นไปไม่นาน จากนั้นเดินขึ้นไปด้วยกัน สองคนไม่เป็นไร 

   คิดในใจเหมือนกันว่าเขาจะเอาเราขึ้นไปแล้วผลักลงมาไหมพยายามระวังไม่ถ่ายไกลลิฟต์ระวัง กลัวเพราะไม่เคยเจอกันจำไม่ได้ แต่ตอนที่ขึ้นเรียกพี่มาด้วยเดินตามหลังมา จากนั้นถ่ายแล้วเขาก็วิ่งลงบันไดหายไปเลย แล้วเจออีกทีคือยืนยิ้มอยู่หน้ามหาลัย ได้ไลน์กัน คุยกันทางเฟซ เขาพยายามที่จะติดต่อแต่เราไม่ชอบเพราะว่าไม่ใช่  

      ใครจะคิดว่าการมาเที่ยวจะมีคนมาขอถ่ายรูปด้วยและบอกว่ารอเรามามากว่าห้าปี แต่จำหน้าได้ จริงตอนนั้นเราตัดผมหน้าม้าจริง แต่จนมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ภาพที่ถ่ายกับเขาเลย เขาเลยไม่รู้ว่าเขาคือผู้ชายที่มาช่วงเวลาไม่นานแล้วเขาก็จากไป  ทุกวันนี้ไม่คิดว่าอยากที่จะมีใครเพราะว่าไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับตนเอง อยู่ในที่ของเรา มีความสุขในแบบเรา 

    การเข้ามาแล้วมาทำให้เราไม่มีความสุขมากขึ้น ไม่ต้องการอยู่คนเดียวแล้วสุขกว่า จะมีคนอื่นมาทำไม  สุขที่ได้เจอสร้างรอยยิ้มแล้วก็จากไป 

  เรื่องราวเหล่านี้ยากที่จะเกิดขึ้นเสมออาจจะหนึ่งในร้อยเพราะว่าสองคนอยู่กันคนละประเทศแต่ว่าได้มาเจอกันทั้งสองครั้งในโรงแรมที่พักแต่ด้วยความพยายามและตั้งใจจึงได้เจอกัน