รักเหนือพันธนาการ มหัศจรรย์ต้นไม้โอบกอด

มหัศจรรย์พฤกษาโอบกอด

    รักและห่วงใยธรรมชาติสร้างสิ่งใหม่ให้ค้นหา ความรักที่ทรงคุณน่าจดจำ โอบกอดกันผูกกันไม่ห่างหาย ตลอดกาลนานไปใจคิดถึง 

   สิ่งที่สวยงามจากธรรมชาติมีให้เสมอ ร่วมทางกันเดินเล่นในป่าเขา เรื่องระหว่างสองเราเจ้าความรัก

   วันนี้จะมาเล่าประสบการณ์ในการเดินทางท่องเที่ยว ในต่างประเทศที่หากใครที่ได้ไปในสถานที่แห่งนี้จะหลงรักในความงามที่หาได้ยาก และไม่ได้เกิดได้บ่อยครั้ง สถานที่ที่ว่านี้เคยเป็นสถานที่ในการถ่ายหนังเรื่องที่โด่งดังระดับโลก  สถานที่แห่งนี้อยู่ที่เสียมเรียบปรเทศกัมพูชา ประเทศเพื่อนบ้านของเราเอง

   ด้านในปราสาทที่แดดสามารถที่จะส่องผ่านลงมาได้ เก่าแก่มากกว่าสองร้อยปี จนกินในบริเวณนี้กลายเป็นสีเขียวรอบบริเวณ ด้านในอากาศเย็นแสนเย็น ถ้าเอาหน้าไปแนบกับแผ่นหิน ในครั้งนี้เป็นครั้งที่เข้าไปจ่ายเงินเป็นชาวต่างชาติเพราะหน้าตาฟ้อง

     สิ่งที่มีค่าคือการได้สัมผัสในสถานที่จริง ดีกว่าการฟังขรกการบอกเล่ามาก สักครั้งหนึ่งในชีวิตอยากให้ทุกคนได้ไปสัมผัสดู 

     เดินเท้ามาประมาณ สองร้อยเมตรจากที่จอดรถ ตอนแรกความรู้สึกเหมือนการเดินป่าธรรมดา แต่สุดท้ายพอเห็นตรงหน้าถึงกับว้าว เพราะตรงหน้าเหมือนฉากหนึ่งในภาพยนตร์ที่เคยดูมีความลึกลับน่าตื่นเต้นและหากมองเข้าไปข้างในคือความลึกลับน่าค้นหา  

    ในจุดนี้รอประมาณสามถึงห้านาที ในการเข้าคิวเพื่อทำการถ่ายภาพ เป็นมุมที่ด้านหลังของต้นไม้เป็นเหมือนปากของยักษ์ที่กำลังจะอ้าปากกลืนกินอะไรบางอย่างเข้าไป ดูแล้วมีความอลังการที่สุด 

  ในตอนแรกก่อนเดินเข้าไปในตัวปราสาทผ่านประตู ทดสอบก่อนเพราะตอนแรกคิดว่าตรงรากไม้จะไม่นุ่มแต่พอได้สัมผัสรากมีความแข็งแรงและแน่นเย็น  พื้นที่แห่งนี้ไม่ได้อุดมสมบูรณ์หรือดินเป็นสีดำ แต่กลับเป็นดินทรายสวย ยากที่ต้นไม้จะเกิดได้ แต่ต้นไม้เหล่านี้กลับยังตระหง่านมามากกว่า 200 กว่าปี 

     ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองในการเดินทางไปที่นี่ และมีเวลาอยู่ได้ตลอดสามสี่ชั่วโมง เพราะว่าไม่ได้มาท่องเที่ยวกันเป็นจำนวนมาก ไม่ต้องเร่งรีบในเรื่องของเวลา และหนึ่งในนั้นคือมากับคณะอาจารย์ในภาควิชา  และกูรูที่มีความรู้อย่างดีที่ถามอะไรตอบได้ จึงความรู้เต็มตระกร้า ทำหน้าจริงจังเพราะต้องถ่ายภาพเอง 

    ด้านในเมื่อเราเดินลอดผ่านประตูเข้ามา จะมีทางเดินเป็นสะพานไม้ ซึ่งในแต่ก่อนนั้นไม่มีการแบ่งเขตชัดเจน จึงทำให้นักท่องเที่ยวมีการปีนขึ้นไปถ่ายภาพด้านบน ปีนรากไม้ขึ้นไปบ้าง ทางเจ้าที่จึงได้ทำอาณาเขตแบ่งให้อย่างชัดเจน

     มีอะไรแอบมองเราอยู่  ลองหันหลังดู ในมุมเล็กๆ ลอดช่องออกมาแน่นอนเลย พระพุทธรูปที่คงเหลือเพียงใบหน้าและดวงตาที่พอจะมองเห็น ต้นไม้รู้ได้ยังไงว่าต้องเว้นช่องไว้ ทำให้เป็นที่น่าสนใจของนักท่องเที่ยวมาก

     ลมในสถานที่แห่งนี้ไม่ค่อยแรงในรอบตัวปราสาทเพราะมีต้นไม้รายรอบปกป้องไว้ เหมือนทุกอย่างถูกกำหนดไว้ 

    ความสวยงามในความน่ากลัวยังมีเสมอ ไม่ว่าจะในสถานที่ไหน แต่คนเรานั้นเมื่อเห็นต่างอยากที่จะขึ้นไปสัมผัส แต่หากเรามองด้วยความงามแล้วก็เพียงพอ  เป็นคนที่ใช้เวลาอยู่ในสถานที่แห่งนนี้นานเพราะเวลาที่มองดูรากไม้และปราสาทแล้วมีความสุข สงบและมั่นคง จะมองไปทางไหน พฤกษาโอบกอด

  ตรงนี้นั้นหินที่ว่าใหญ่แล้ว แต่ยิ่งใหญ่มากกว่าคือการแผ่กิ่งก้านสาขาของเจ้าต้นไม้ ที่สบายใจเหมือนว่าตนเองนั้นยืนอยู่บนดิน แม้ลมพัดแรงก็ไม่อาจทำอันใดได้ ด้วยรากที่เกาะแน่น

   สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากชุมชนอย่างมาก  และจะเป็นไปได้ยากหากจะมีใครแวะไปรดน้ำหรือให้ธาตุอาหารกับเจ้าต้นไม้เหล่านี้  ดินและต้นไม้อยู่ด้วยกันอย่างลงตัว ไม่ได้มากเกินไปยังให้ความเคารพจะอยู่ระหว่างรอยต่อ  

   ตามคนในพื้นที่เขาบอกว่าต้นไม้บางต้นไม้บางต้นไม่ได้เกิดจากดิน เกิดจากสัตว์จำพวกนกขี้หรือนำเมล็ดมาทิ้งไว้ จากนั้นเมื่อได้รับน้ำหรือฝน จึงเกิดเป็นต้นไม้ เมื่อต้นไม้โตขึ้นจึงได้ใช้รากในการตามหาสารอาหารจากดิน เลื้อยไปตามหลังคาหินตนถึงดิน เมื่อได้รับสารอาหารก็จะนำขึ้นมาบำรุงต้นให้เจริญเติบโต 

    ภาพนี้เราจะเห็นได้ชัดถึงการใช้เสาเหล็กในการป้องกันการพังทะลายของตัวหินและปราสาทจำนวนหลายต้น รวมถึงรองไว้ไม่ให้รากของต้นไม้ทำร้ายตัวของปราสาท 

   ถ้าหากว่าเรามองเข้าไปด้านใน ของตัวปราสาทแล้ว เราจะเห็นได้ว่า กำแพงด้านข้างมีการทรุดตัวโค้งลงมาเล็กน้อยเพราะทนรับน้ำหนักของเจ้ารากไม้ไม่ได้ 

    ความลงตัวและสวยงาม ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าไม่เหมาะสมหรือไม่เข้ากัน  หินและดินให้คุณค่าทางอาหารได้  และยังสวยงามทุกครั้งเมื่อไป บางคนว่าต้นไม้ไม่มีค่า แต่จริงๆ แล้วต้นไม้ช่วยให้ตัวของปราสาทไม่โดนน้ำ เวลาที่ฝนตก และมีการท่วมของน้ำรากไม้จะทำให้น้ำหายไปภายในเวลาไม่นาน โดยการดูดซึมมาเพื่อใช้ในการปรุงอาหารเสริมสร้างตนเอง 

    ประตูทางเข้า ประตูนี้เข้าได้ปกติ แต่ต้องมีในแสงไฟสำหรับใช้ในการ นำทางแต่คนถ่ายเองไม่กล้าเข้า กลัวจะมีตัวที่ชอบอยู่ในความมืดในถ้ำคอยทักทายอยู่ 

   การเที่ยวที่มีค่าคือการเที่ยวในสิ่งที่เราชอบ ต้องมีเวลาในทั้งวันไม่เร่งรีบ เดินศึกษาหาความรู้ไปเรื่อยๆ เพราะทุกสถานที่มีประวัติและความเป็นมา ยาวนานจนกลายเป็นประวัติศาสตร์ที่คงอยู่ตราบนาน