ทหารเขมรอัดคลิประบายความในใจกลางด่านชายแดน บอกไม่รู้เสบียงจะอยู่ได้อีกกี่วัน “เริ่มท้อแล้ว…”

พอดีดิฉันได้เห็นคลิปจากทางฝั่งประเทศเพื่อนบ้าน กัมพูชา ซึ่งเป็นคลิปของทหารเขมรที่ประจำอยู่บริเวณแนวชายแดน เขาอัดคลิปไว้ด้วยความอัดอั้น เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ค่ะ เป็นภาพของทหารหนุ่มในเครื่องแบบเต็มยศ ยืนอยู่ท่ามกลางแดดเปรี้ยง หน้าตาดูเหนื่อยล้า ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะสร้างภาพอะไร แต่พูดออกมาจากใจจริง ๆ

ในคลิปเขาบอกว่า “ไม่รู้เหมือนกันครับว่าเสบียงที่มีอยู่ตอนนี้จะอยู่ได้อีกกี่วัน พวกเราก็แค่ทหาร ทำตามคำสั่ง แต่ตอนนี้เริ่มท้อแล้วจริง ๆ...”

ฟังแล้วใจหายเลยค่ะ

หลายคนอาจจะคิดว่าแค่เสบียงหมดเดี๋ยวก็เติมได้ แต่ในความจริงที่ดิฉันติดตามข่าวและข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญชายแดนมาหลายปี พอจะทราบว่า การส่งเสบียงและดูแลกองกำลังตามแนวชายแดนนั้น “ไม่ใช่เรื่องง่าย” เลยค่ะ ยิ่งเป็นฝั่งประเทศเพื่อนบ้านที่กำลังมีปัญหาภายใน สภาพเศรษฐกิจและการบริหารจัดการภาครัฐเองก็ไม่ราบรื่น

ตอนนี้มีการเสริมกำลังชายแดนเพิ่มขึ้นจากทั้งสองฝ่าย ทหารเขมรถูกสั่งให้อยู่ประจำการแบบเต็มกำลังและเข้มงวดต่อเนื่องมาเกือบเดือนแล้ว ในขณะที่ฝั่งไทยเราก็มีการเฝ้าระวังเช่นกัน แม้จะยังไม่มีการปะทะ แต่ความตึงเครียดก็สัมผัสได้ชัดเจน

ชีวิตจริงไม่เหมือนในละคร: คนในเครื่องแบบก็ “เหนื่อยและหิว” เหมือนกัน

สิ่งที่ดิฉันเห็นใจที่สุดไม่ใช่แค่คำว่า “เสบียงใกล้หมด” นะคะ แต่คือประโยคที่เขาบอกว่า “เริ่มท้อแล้ว” นี่แหละ เพราะแปลว่ากำลังใจเริ่มจะหายไป ทั้ง ๆ ที่หน้าที่เขาคือการยืนเฝ้าแดน และแน่นอนว่าฝ่ายการเมืองของเขาอาจจะมีเป้าหมายที่ใหญ่กว่านั้น แต่คนที่อยู่แนวหน้าแบบนี้ เขาไม่มีสิทธิ์เลือกค่ะ

ลองนึกภาพสิคะ คนที่ต้องอยู่เฝ้าตามแนวป่าแนวเขา ไม่มีข้าวดี ๆ กิน ไม่มีบ้านให้นอน ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีแม้แต่คำปลอบใจจากผู้มีอำนาจ แถมต้องแบกอาวุธเฝ้าแดนแบบไม่รู้ว่าจะต้องยืนนานแค่ไหน หรือวันพรุ่งนี้จะมีอะไรตกใส่หัวอีกไหม

ดิฉันไม่ได้จะพูดให้เห็นใจฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากกว่ากัน แต่ในฐานะที่เรามีชายแดนร่วมกัน สิ่งที่ควรทำคือการ “สังเกต” “รับฟัง” และ “ไม่ประมาท”

การที่ทหารเขมรออกมาระบายเช่นนี้ สะท้อนว่าเขาก็เป็น “คนธรรมดา” เหมือนเรา มีครอบครัว มีความกลัว มีความหิว ไม่ได้เป็นเครื่องจักรสงครามอะไรอย่างที่บางคนเข้าใจ และที่สำคัญ มันอาจเป็นสัญญาณว่า “ความอดทน” ที่เคยมี กำลังจะถึงขีดจำกัดแล้วค่ะ

สรุป

เมื่อเสบียงหมด ใจคนก็อ่อนแรงเมื่อไม่มีความหวัง จะให้ยืนหยัดไปถึงไหน  แล้วเมื่อความอดทนหมดลง...จะเกิดอะไรขึ้น?

ดิฉันหวังว่าผู้มีอำนาจทั้งสองฝั่งจะมองเห็นคนในเครื่องแบบว่าเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน ไม่ใช่แค่ตัวหมากในกระดานการเมืองที่ต้องรอคำสั่งอย่างเดียว

วันนี้อาจเป็นแค่คลิปเล็ก ๆ ของทหารคนหนึ่งที่พูดในมุมของเขา แต่สำหรับดิฉัน นั่นคือเสียงสะท้อนของ “ความเหนื่อย” ที่ไม่ควรมองข้ามค่ะ

หากใครมีข้อมูลเพิ่มเติมหรืออยู่ใกล้พื้นที่ชายแดน รบกวนช่วยแบ่งปันด้วยนะคะ ดิฉันจะได้ช่วยติดตามและส่งเสียงในมุมของคนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่ยังเชื่อว่าทุกชีวิตมีคุณค่า ไม่ว่าจะอยู่ฝั่งไหนของแดนค่ะ