โลกที่คุณอยู่ เห็น และสัมผัส ไม่ได้มาจากความบังเอิญ มันมาจากเส้นทางกรรมที่คุณเคยเลือกและกำลังเลือกต่อ

 

คนเรามีนิสัยอย่างไร

ก็เรียกว่ามีเส้นทางกรรมอย่างนั้น

 

‘นิสัย’ ในมุมมองทางธรรม

คือ กรรมที่ทำเป็นประจำจนชิน

เรียกว่า ‘อาจิณณกรรม’

 

มีนิสัยอย่างไร

ก็เข้ากับคนอย่างนั้น

เข้ากับคนอย่างไร

คือมีโลกเฉพาะกลุ่มอย่างนั้น

 

โลกที่แต่ละคนเลือกที่จะเดินเข้าไป

แบ่งเป็น ๒ ใบง่ายๆ

คือ โลกใบที่เอาแต่สุขเฉพาะตน

กับโลกใบที่เอาสุขของทุกคนเข้าว่า

 

 

โลกใบที่เอาแต่สุขเฉพาะตน

เกิดจากความสำคัญผิด

คิดว่ามีแต่ตนเองเป็นสุขอยู่คนเดียวได้

การนึกว่ามีโลกแบบนั้น

เป็นมโนกรรมในทางลบ

สร้างจุดจบทางความสุขให้คนอื่น

เห็นใครต่อใครเป็นเบี้ยล่าง

คิดในทางเบียดเบียน

อยากทำอะไรใส่ใครก็ทำ

แต่อย่าได้มีใครมาทำอะไรใส่ตนเชียว

โลกแบบนี้ มีแต่การแก่งแย่ง แข่งขัน

เอาชนะให้ได้ เอาเปรียบให้ได้

หลอกใช้ให้ได้ หลอกลวงให้ได้

ทำร้ายกันไป ทำร้ายกันมา

สุดท้ายไม่มีใครเป็นสุขจริงสักคน

เพราะคนที่รับความทุกข์จากเราไป

ย่อมบ่มเพาะความทุกข์จนหนักอึ้งได้ที่

ทนไม่ไหวก็เอากลับมาทุ่มใส่เราคืน

หรือถ้าคืนไม่ได้ด้วยตัวเอง

ในที่สุดสิ่งลึกลับก็จะช่วยจัดการแทนจนได้

 

โลกใบที่เอาสุขของทุกคนเข้าว่า

เกิดจากการเห็นถูกเห็นชอบ

เห็นว่าไม่มีใครมีความสุข

อยู่บนความทุกข์ของคนอื่นได้

มีแต่ช่วยให้คนอื่นเป็นสุข

คลื่นความสุขรอบตัวถึงจะเกิดขึ้นล้อมรอบ

โลกแบบนี้ มีเส้นทางกรรมเพื่อเข้าถึง

เป็นการให้ทานแบบให้เปล่า

ไม่หวังอะไรมากกว่าเป็นสุขร่วมกัน

และมีการถือศีลแบบตั้งใจเอาชนะสิ่งยั่วยุ

เพราะเห็นประโยชน์ คือ

การไม่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ

จากการต้องมาเบียดเบียนกันในภายหลัง

 

 

โลกที่คุณอยู่

สิ่งที่คุณเห็น

อะไรที่คุณสัมผัส

ไม่ได้มาจากความบังเอิญ

มันมาจากเส้นทางกรรมที่คุณเคยเลือก

และกำลังเลือกต่อ!