นามปากกาแรกของ “ทมยันตี” คืออะไร? รวมทุกนามปากกาของนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่คนไทยจดจำ

 

หากเอ่ยชื่อ “ทมยันตี” เชื่อว่าคอนวนิยายไทยจำนวนมากย่อมต้องรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเธอคือนักเขียนระดับตำนานของประเทศ ผู้มีผลงานประดับแวดวงวรรณกรรมมาอย่างต่อเนื่องยาวนานหลายทศวรรษ ด้วยลีลาการเขียนที่วิจิตร ลุ่มลึก และกินใจอย่างหาใครเทียบได้ อย่างไรก็ดี หลายคนอาจยังไม่ทราบว่า “ทมยันตี” นั้น เป็นเพียงหนึ่งในหลายนามปากกาที่เธอใช้ในการเขียนหนังสือ วันนี้เราจะพาทุกท่านย้อนรอยผลงาน และสำรวจทุกนามปากกาของเธออย่างละเอียด เพื่อรำลึกถึงนักประพันธ์ผู้เป็นตำนานของแผ่นดินไทย

 

ประวัติย่อของ “ทมยันตี”

 

ชื่อจริงของ “ทมยันตี” คือ คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ (สกุลเดิม บุณยะจินดา) เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2564 รวมอายุได้ 91 ปี ตลอดชีวิต เธอทุ่มเทให้กับงานเขียนอย่างจริงจัง เป็นนักเขียนที่มีวินัยสูง และผลิตผลงานออกมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ยังสาวจนถึงวัยชรา

 

นามปากกาแรกของ “ทมยันตี”

 

นามปากกาแรกที่คุณหญิงวิมลใช้คือ “โรสลาเรน” โดยเริ่มต้นจากการเขียนนวนิยายแนวรักชาติและทหาร เช่นเรื่อง “แด่…ที่รัก” และ “เสียงปืนของพ่อ” ผลงานภายใต้นามปากกานี้มักจะกล่าวถึงเรื่องของหน้าที่ ความเสียสละ และคุณค่าของการเป็นทหารไทยอย่างลึกซึ้ง ก่อให้เกิดความภาคภูมิใจในจิตใจผู้อ่านเสมอ

 

นามปากกาทั้งหมดที่เคยใช้

 

1. ทมยันตี

 

แนว: ดราม่าเข้มข้น สะท้อนสังคม เชิงจิตวิทยา และการเมือง

 

ผลงานเด่น: คู่กรรม, ดั่งดวงหฤทัย, ฆาตกร, รอยอินทร์

 

ถือเป็นนามปากกาหลักที่คนไทยรู้จักและจดจำได้ดีที่สุด

 

2. ลักษณวดี

 

แนว: โรแมนติกหรูหรา รักในชนชั้นสูง วรรณศิลป์ละเมียดละไม

 

ผลงานเด่น: ฟ้าจรดทราย, ศศิธร, เกล็ดแก้ว

 

3. โรสลาเรน

 

แนว: รักโรแมนติกในฉากสงคราม, แนวสายลับทหาร ตะวันออกกลาง

 

ผลงานเด่น: ทวิภพ, เงาราหู, น้ำตะวัน

 

4. กนกเรขา

 

แนว: ตลกเบาสมอง แนวชีวิตประจำวัน มีอารมณ์ขัน

 

ผลงานเด่น: มะเมียะ, บุหงาแดนใต้

 

5. มายาวดี

 

แนว: เรื่องสั้นและงานทดลองวรรณกรรมแนวแปลกใหม่

 

ผลงานเด่น: เรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารต่าง ๆ

 

6. วิม-ลา

 

แนว: ผลงานบางส่วนที่เป็นงานทดลอง หรือเนื้อหากึ่งชีวประวัติ

 

ผลงานเด่น: ปรากฏน้อยแต่ยังมีความสำคัญในฐานะหนึ่งในนามปากกาย่อย

 

เหตุผลที่ใช้นามปากกาหลายชื่อ

 

เพื่อให้ผู้อ่านสามารถแยกแยะ “อารมณ์และรูปแบบของงาน” ได้ชัดเจน เพราะแต่ละนามปากกาสะท้อนแนวคิดและจุดประสงค์ของเรื่องที่แตกต่างกัน อีกทั้งยังเป็นการป้องกันการเหมารวม หรือความคาดหวังของผู้อ่านที่อาจมีต่อผลงานบางประเภท

 

สรุป

 

นามปากกาของทมยันตีมิใช่เพียง “ชื่อเรียก” หากแต่เป็นการ “สื่อสารความรู้สึกในรูปแบบที่ต่างกัน” ของผู้ประพันธ์ ซึ่งไม่เพียงแต่สร้างสรรค์วรรณกรรมที่หลากหลาย แต่ยังเป็นการเปิดประตูให้ผู้อ่านได้เข้าถึงแง่มุมของชีวิตในหลายรูปแบบ

 

นามปากกาที่จารึกในประวัติศาสตร์วรรณกรรมไทย ไม่เพียงแต่มีหนึ่ง แต่มีถึงหก และทุกชื่อล้วนมีคุณค่าในแบบของตนเอง

 

หากท่านมีผลงานเล่มโปรดภายใต้ชื่อนามปากกาใด ลองย้อนกลับไปเปิดอ่านอีกครั้ง แล้วจะเห็นถึงพลังแห่ง “ทมยันตี” ที่ซ่อนอยู่ในทุกตัวอักษร