ยาเสพติดที่แทรกซึมเข้ามา...อย่างไร้เสียง

[กระทู้สะท้อนเงาเงียบของประเทศ] ยาเสพติดที่แทรกซึมเข้ามา...อย่างไร้เสียง

 

บางครั้ง สิ่งที่อันตรายที่สุด...ไม่ใช่เสียงปืน

แต่คือเสียงเงียบ

เสียงเงียบของซองพลาสติกใสเล็ก ๆ

เสียงเงียบของเด็กที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่กลืนเข้าไปคืออะไร

เสียงเงียบของผู้มีอำนาจ...ที่แกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลย

 

ยาเสพติดไม่ได้เดินเข้าประเทศแบบโผงผาง

มันแทรกซึมเข้ามาเหมือนเงาในรอยแยกของสังคม

ผ่านเส้นทางที่แม้แต่ระบบความปลอดภัยยังหรี่ตาให้

ผ่านช่องทางสีเทาที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง

 

มันไม่ใช่แค่เรื่องของชายแดนที่รั่ว

แต่มันคือช่องว่างในจิตใจของคน

ที่กำลังหาทางหนีจากโลกที่บีบคั้น

บางคนขายมันเพราะไม่มีทางเลือก

บางคนเสพมันเพราะอยากหลุดจากความจริง

และบางคน...ผลักมันเข้าสู่สังคมโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว

 

ในเมืองใหญ่ ยาเปลี่ยนรูปร่างเหมือนน้ำในขวด

ถูกแต่งกลิ่นให้หวาน ถูกแปะฉลากว่า “ปลุกสมอง”

มันไม่ได้มาในรูปของเข็มหรือหลอดอีกต่อไป

แต่มาในรูปของลูกอม, ขนม, น้ำดื่ม, หรือแม้แต่ “ของฝากจากเพื่อนใหม่ในแชต”

 

หลายโรงเรียนรู้ว่าเด็กบางคนเสพ

แต่กลัวพูดออกมาเพราะกลัวเสียชื่อ

หลายชุมชนรู้ว่ามีคนขาย

แต่เงียบไว้เพราะกลัวจะมีคนหายไปตอนกลางคืน

หลายคนรู้อยู่เต็มอกว่า...คนที่หนุนหลังการกระจายเหล่านี้

ไม่ใช่พ่อค้ายาจริง ๆ

แต่คือคนที่อยู่สูงพอจะไม่ถูกตรวจค้นแม้แต่กระเป๋า

 

บางครั้งเราไม่ได้แพ้ให้กับยาเสพติด

แต่แพ้ให้กับความเฉยชา

แพ้ให้กับความกลัวที่จะพูดความจริง

แพ้ให้กับความเงียบที่สะสมมานาน...จนมันกลายเป็นพื้นหลังของทุกเมือง

 

ใครบางคนตายเพราะเสพ

ใครบางคนตายเพราะโดนบังคับให้ขาย

แต่ใครบางคน...รวยขึ้นเ

พราะคนสองคนนั้น

 

และพวกเขาไม่เคยถูกลงโทษ

(ยาในภาพเป็นแค่รูปจำลอง)