เรื่องสั้น: “จงเลือกที่ศาสนา”

เสียงลมค่ำพัดผ่านแนวต้นอินทผลัมรอบบ้านไม้หลังเล็กในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งของภาคใต้ "อัยญะห์" หญิงสาววัยยี่สิบห้า นั่งเงียบอยู่หน้าบ้าน สวมผ้าคลุมศีรษะเรียบร้อย มือพลิกหน้ากระดาษอัลกุรอานอย่างเชื่องช้า…แต่ในใจกลับพลุ่งพล่าน

คืนนี้เธอต้องให้คำตอบกับ "ตารีก" ลูกชายของครอบครัวพ่อค้ามั่งคั่งในตัวเมืองที่มาสู่ขอเธอ เขามีครบทุกอย่าง—ฐานะ หน้าตา วาจาไพเราะ พ่อแม่ใจดี…แต่สิ่งหนึ่งที่เธอเห็นว่ายังขาด คือ "ศาสนา"

“เขาอ่านอัลกุรอานได้แค่บางบท...ละหมาดก็ไม่ครบห้าเวลา…”

“แต่เขาบอกจะเปลี่ยนเพื่อเรา…”

“แล้วถ้าไม่เปลี่ยนล่ะ…?”

“พระองค์จะพอพระทัยไหม ถ้าเรายอมเพราะเขา?”

เสียงในใจต่อสู้กันวุ่นวายเหมือนทะเลคลั่ง อัยญะห์เคยวาดฝันอยากมีสามีที่คอยจับมือเธอพาขึ้นสวรรค์ ไม่ใช่แค่เพราะความรัก แต่เพราะศาสนาเป็นรากแกนกลางของทุกสิ่ง

ในห้วงความคิดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น…ชื่อบนหน้าจอคือ “อุษมาน”

ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนดะวะห์ เคยนั่งเรียนศาสนาข้างกันในห้องเล็กๆ เขาไม่เคยร่ำรวย ไม่เคยพูดจาเลิศหรู ไม่เคยแสดงความรักโจ่งแจ้ง—แต่ทุกครั้งที่เธอเห็นเขาเดินเข้าไปมัสยิด ละหมาดตรงเวลา สายตาเขามี “ยะกีน” ที่มั่นคงในพระเจ้า

"อัยญะห์…ฉันไม่อาจให้เธอทุกอย่างในดุนยา แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่หยุดพาเธอใกล้อาคิเราะห์"

คำนั้น...ติดอยู่ในหัวใจเธอมานาน

แต่เธอไม่กล้าตอบตกลงกับเขา เพราะเขาไม่มีอะไรเทียบกับตารีกเลย แม้แต่บ้านหลังเล็กๆ ยังเช่าร่วมกับพี่ชาย…แต่หัวใจเขาใหญ่พอจะจุนเจือความเชื่อและศรัทธาของเธอไว้ได้เสมอ

อัยญะห์ลุกขึ้น เดินไปที่ห้องละหมาด วางผ้าละหมาดลง แล้วกล่าว “บิสมิลลาฮ์” เบาๆ ก่อนที่น้ำตาจะไหลโดยไม่รู้ตัว

“โอ้อัลเลาะฮ์…โปรดอย่าให้บ่าวตัดสินใจโดยใช้ตา แต่ให้บ่าวเลือกด้วยหัวใจที่รักพระองค์...”

หลังละหมาดอิสติคอเราะห์ เธอลุกขึ้นมาพร้อมความสงบ

วันรุ่งขึ้น เธอบอก “ตารีก” ว่าเธอขอปฏิเสธ

“คุณมีทุกอย่าง แต่ฉันต้องการใครสักคนที่ช่วยฉันเดินไปหาพระเจ้า ไม่ใช่ใครที่ฉันต้องพาเดินเองอยู่ฝ่ายเดียว…”

ตารีกเงียบไปนาน ก่อนกล่าวเบาๆ “ผมเข้าใจ…”

หนึ่งเดือนถัดมา อัยญะห์ตอบรับนิกะห์กับอุษมาน

ไม่มีพิธีหรู ไม่มีแหวนเพชร มีเพียงคำกล่าว “อัลฮัมดูลิลลาห์” ที่เขาและเธอร้องออกมาพร้อมน้ำตา

วันเวลาผ่านไป...ความรักของพวกเขาไม่หวือหวา แต่มั่นคง ราวกับต้นอินทผาลัมที่ฝังรากลึกในผืนทรายแห่งศรัทธา

ทุกค่ำคืน เขาจะอ่านอัลกุรอานให้เธอฟังก่อนนอน

ทุกเช้า เขาจะกล่าว “ฟีอามานิลลาห์” พร้อมรอยยิ้ม

และทุกเวลาละหมาด เขาจะจับมือเธอ พาเดินสู่มัสยิดเสมอ…

"เลือกคนที่ศาสนา เพราะแม้ทุกอย่างในดุนยาจะหายไป…แต่เขาจะยังพาเธอไปหาพระเจ้า"