ขนมบนดอยไม่ได้หรู...แต่นัวจนต้องเบิ้ล

1. ข้าวจี่น้ำผึ้งป่า🍯~

เอาข้าวเหนียวนึ่งใหม่ ปั้นเป็นก้อน บีบแบน ปิ้งบนเตาถ่านแบบชาวบ้าน ใช้ไม้หนีบไม่ใช่กระทะ ทาด้วยน้ำผึ้งป่าที่ได้จากรังผึ้งในป่า (บางบ้านใส่น้ำมันหมูผสมเกลือเล็กน้อย) กลิ่นข้าวไหม้เบา ๆ กับน้ำผึ้งร้อน ๆ คือที่สุดของความเรียบแต่ล้ำ

2. กล้วยย่างเตาถ่านราดน้ำอ้อยดิบ🍌~

ไม่ใช่น้ำตาลธรรมดา แต่เป็น น้ำอ้อยคั้นดิบ ๆ จากโรงอ้อยชาวบ้าน เทใส่กล้วยป่าที่ย่างจนหอมไหม้หน่อย ๆ เคี้ยวแล้วเหนียวหนึบแบบเถื่อน ๆ แต่ละคำเหมือนกินความอบอุ่นของไฟเตาเข้าไปในใจ

3. ข้าวเหนียวดำมูนเกลือ (ไม่ใส่กะทิ)

ของหวานแบบชาวดอยล้วน ๆ ข้าวเหนียวดำจากไร่ มูนกับเกลือนิดหน่อย ไม่มีความหวานแบบน้ำตาลขาว ๆ ราดด้วยน้ำหมากเม่า หรือสตรอว์เบอร์รีบดเคี่ยวแบบโฮมเมด รสเค็มหวานเปรี้ยว บาดลิ้นสุด

4. ข้าวฟ่างกวนใส่ใบเตยป่า

ข้าวฟ่างตำแล้วกวนจนเหนียวกับน้ำตาลอ้อย ใส่ใบเตยป่าที่ขึ้นเองข้างบ้าน กลิ่นหอมคล้ายขนมเก่า ๆ ที่หายไปจากโลกนี้ เคี้ยวแล้วเหมือนย้อนเวลากลับไปสมัยยังไม่มีไฟฟ้า

5. แป้งหมักทอด (ขนมของชาวเขาเผ่าลีซู/มูเซอ)

คล้ายโดนัทแต่หมักแป้งทิ้งไว้สองวัน ให้รสเปรี้ยวเบา ๆ เวลาทอดจะพองกรอบ แต่ข้างในเหนียว นุ่ม และหอมหมักแบบธรรมชาติ เสิร์ฟกับเกลือหรือน้ำตาลปั้นก้อนจากเตาไม้

6. ลูกต๋าวเชื่อมบนดอย

ลูกต๋าว (ผลจากต้นปาล์มบนดอย) ฝานเป็นชิ้น ๆ เชื่อมในน้ำตาลปี๊บจนได้กลิ่นหอมไหม้ ราดบนน้ำแข็งขูดแบบบ้าน ๆ เวลากินจะเย็นขมปลายลิ้น แล้วตามด้วยหวานละมุน

7. ข้าวเม่าทอดใส่กล้วยป่า

ข้าวเม่าที่ตำเองจากข้าวไม่ขัดสี ผสมกล้วยป่าแบบเละ ๆ แล้วทอดจนกรอบ รสชาติจะออกขมปลาย หวานกลาง เคี้ยวแล้วได้กลิ่นควันจากฟืน เป็นของหวานที่รสซับซ้อนแบบดิบ ๆ ที่ร้านหรูทำไม่ได้แน่นอน