"ผู้นำที่คุณลืม แล้วคุณจะคิดถึงผม"

ชื่อเรื่อง: แล้วคุณจะคิดถึงผม

ผู้เขียน: มัดหมี่ & เรย์

 

อลันเทีย... ดินแดนที่เคยมีแสงแดดส่องผ่านทุ่งนา

เคยมีเด็กวิ่งเล่นริมคลอง เคยมีเสียงหัวเราะจากยายแก่ที่นั่งตากลม

แต่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป...

ตอนที่ประเทศเลือกผู้นำใหม่ เพราะเบื่อของเก่า

 

นายคีรี... ผู้นำคนก่อน

ชายวัยกลางคนที่ไม่เคยพูดอะไรหวือหวา

ไม่เคยมีโฆษณา ไม่เคยสร้างภาพ

เขาเพียงทำ... ทำเงียบ ๆ เหมือนฝนที่รินลงดิน

ไม่ได้เรียกร้องคำชม แต่ค่อย ๆ เติมเต็มแผ่นดินให้ชุ่มชื้น

 

เขาลงพื้นที่แบบไม่มีใครรู้

ยกกระสอบข้าวให้ยายแสงที่บ้านอยู่ปลายนา

ยิ้มให้เด็ก ๆ ที่โรงเรียนไม่มีหลังคา

คีรีไม่เคยออกทีวี... เพราะเวลานั้นเขาเอาไปใช้กับประชาชน

 

แต่โลกมันเปลี่ยน

คนเบื่อผู้นำที่ไม่พูด

คนอยากได้ใครสักคนที่ “ขายฝัน” เก่ง

และ ลาริสา ก็มาตามเสียงนั้น

 

ลาริสา สวย พูดเก่ง ยิ้มมีเสน่ห์ เธอบอกว่า

"ฉันจะทำให้อลันเทียยิ่งใหญ่"

"ฉันจะคืนความสุขให้พวกคุณ"

 

เธอชูมือกลางเวที เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม

นายคีรีเพียงเดินลงจากเวทีเงียบ ๆ

ก่อนหันมากล่าวคำสุดท้าย...

 

"แล้วคุณจะคิดถึงผม..."

 

ตอนนั้น... ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสน

เขาเดินจากไปพร้อมเสียงล้อเลียนบนโซเชียล

 

เวลาเปลี่ยนไป ลาริสารับตำแหน่ง

ช่วงแรก... ทุกอย่างดูดี

แต่ความสุขนั้นเหมือนฟองสบู่

งดงามแต่เบา

สีสันแต่เปราะบาง

 

งบประมาณหายไปกับงานแฟชั่น

โรงเรียนเล็ก ๆ ปิดลงทีละแห่ง

ยายแสงไม่ได้เบี้ยเลี้ยง

เด็กอย่างพีทไม่มีที่เรียน

ในขณะที่ลาริสาโพสต์ภาพยิ้มริมทะเล พร้อมแคปชัน

"อลันเทีย สวยทุกวันค่ะ"

 

นักข่าวคนหนึ่งชื่อ “ลมหนาว” เริ่มสืบ

เขาพบความจริงหลายอย่าง

ความหรูหรา = ภาษีประชาชน

งานต่างประเทศ = งบพัฒนาโรงเรียนที่หายไป

เขาเขียนบทความลงเพจเล็ก ๆ ว่า

 

"ผู้นำที่สวยงามภายนอก แต่ข้างในคือความว่างเปล่า"

 

และเมื่อข่าวเริ่มแพร่กระจาย

ผู้คนเริ่มกลับไปมองหาใครบางคน...

 

เสียงหนึ่งเริ่มดังขึ้นในใจคนทั้งเมือง

เสียงของคำพูดที่ถูกลืม

 

“แล้วคุณจะคิดถึงผม...”

 

พวกเขาคิดถึงคีรี

ผู้นำที่ไม่เคยพูดหวือหวา

แต่ดูแลพวกเขาทุกวัน

แม้ในวันที่เขาถูกมองข้าม

 

วันหนึ่ง

ชายคนหนึ่งกลับมาที่ตลาดเก่า

เขาไม่มีกล้อง ไม่มียาม ไม่มีกองเชียร์

แต่มีรอยยิ้มของแม่ค้า

มีเด็ก ๆ มาวิ่งเข้ากอด

 

คีรีกลับมา

ไม่ใช่เพื่อชิงอำนาจ

แต่เพื่อช่วยอีกครั้ง เพราะเขาไม่เคยทิ้งแผ่นดินนี้

 

ประชาชนไม่ต้องบอกว่า “ขอโทษ”

แค่พวกเขา “คิดถึง”...

นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนอย่างเขา