เสียงจากใต้เตียง

ชื่อเรื่อง: เสียงจากใต้เตียง

 

คืนหนึ่งในหน้าฝน เด็กสาววัยสิบห้า ชื่อ “แยม” ย้ายมาอยู่บ้านเก่าของคุณยายที่เพิ่งเสีย บ้านหลังนั้นอยู่ท้ายซอยเงียบ ๆ มีแต่เสียงสายฝน กับกลิ่นไม้เก่าในอากาศ

 

วันแรกที่แยมเข้านอน เธอได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ดังมาจากใต้เตียงว่า

“...อยู่นี่...อยู่นี่...”

 

เธอคิดว่าอาจเป็นเสียงลมหรือจินตนาการไปเอง แต่คืนนั้นเธอนอนไม่หลับเลย

 

คืนต่อมา เสียงกระซิบกลับมาพร้อมเสียงข่วนไม้ กรืด...กรืด...

คราวนี้ชัดขึ้น “อย่าไป...อยู่กับฉัน...ใต้เตียงนี้...”

 

แยมกลั้นใจลงไปดูใต้เตียง

ไม่มีอะไร นอกจากความมืดสนิท

 

แต่พอเธอเงยหน้ากลับขึ้นมา...มีบางอย่ชื่อเรื่อง: เสียงจากใต้เตียง

 

คืนหนึ่งในหน้าฝน เด็กสาววัยสิบห้า ชื่อ “แยม” ย้ายมาอยู่บ้านเก่าของคุณยายที่เพิ่งเสีย บ้านหลังนั้นอยู่ท้ายซอยเงียบ ๆ มีแต่เสียงสายฝน กับกลิ่นไม้เก่าในอากาศ

 

วันแรกที่แยมเข้านอน เธอได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ดังมาจากใต้เตียงว่า

“...อยู่นี่...อยู่นี่...”

 

เธอคิดว่าอาจเป็นเสียงลมหรือจินตนาการไปเอง แต่คืนนั้นเธอนอนไม่หลับเลย

 

คืนต่อมา เสียงกระซิบกลับมาพร้อมเสียงข่วนไม้ กรืด...กรืด...

คราวนี้ชัดขึ้น “อย่าไป...อยู่กับฉัน...ใต้เตียงนี้...”

 

แยมกลั้นใจลงไปดูใต้เตียง

ไม่มีอะไร นอกจากความมืดสนิท

 

แต่พอเธอเงยหน้ากลับขึ้นมา...มีบางอย่างนอนอยู่บนเตียงแทนเธอ...

 

ตอนที่ 2: เงาในกระจก

 

แยมผวาถอยหลังจากเตียงทันที ใจเต้นแรง เธอพยายามจุดไฟฉายแต่แสงมันสั่นไหว

ไม่มีใครอยู่บนเตียงแล้ว...หรือเธอแค่ตาฝาด?

 

คืนนั้นเธอย้ายไปนอนที่โซฟาห้องรับแขก แสงฟ้าผ่าผ่านหน้าต่างสว่างวาบ—เธอเห็นเงาคนยืนอยู่หน้ากระจก

 

เธอหันไปดู...ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

แต่ในกระจกยังมีเงาผู้หญิงผมยาว ใส่ชุดนอนเก่า ๆ ยืนยิ้มอยู่

 

เงาค่อย ๆ ยกมือขึ้น แล้วเขียนบางอย่างบนกระจกจากข้างใน...

 

“อย่าทิ้งฉันอีก...”

 

แยมวิ่งออกจากบ้านทันที ฝนสาดใส่หน้า เธอหอบหายใจอยู่ใต้ต้นไม้หน้าเรือนคุณยาย

แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง ข้างหูเธอ…

 

“กลับเข้าไป...ฉันหนาว.."

ตอนจบ: แสงสุดท้ายใต้เตียง

 

แยมตัดสินใจกลับเข้าไปในบ้าน เช็ดตัวให้แห้งแล้วเดินไปที่ห้องนอนของคุณยาย

เธอเปิดลิ้นชักที่เคยล็อกไว้ เจอจดหมายเก่าแผ่นหนึ่ง

 

จ่าหน้าถึง “ลูกสาวของฉัน”

 

ในจดหมายบอกเล่าว่า คุณยายเคยมีลูกอีกคน—ชื่อ “นิด” ที่เสียชีวิตจากไข้ตอนเด็ก

นิดเคยนอนเตียงเดียวกับที่แยมนอน และคุณยายก็เก็บมันไว้เสมอ

 

เธออ่านข้อความสุดท้ายในจดหมาย...

 

“ถ้ามีใครได้ยินเสียงนิด...ขออย่ากลัวเธอเลย เธอแค่อยากมีเพื่อน”

 

แยมเดินกลับไปที่เตียงคืนนั้น เธอวางตุ๊กตาหมีตัวนุ่มไว้ใต้เตียง แล้วพูดว่า

 

“ไม่เป็นไรนะ...ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”

 

ตั้งแต่วันนั้น เสียงกระซิบหายไป

มีเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ เหมือนเด็กน้อยกำลังหลับอยู่...อย่างสงบ