“คนที่อยู่ในสวน…ไม่ใช่พ่อฉัน”ประสบการณ์จริง

“คนที่อยู่ในสวน…ไม่ใช่พ่อฉัน”

 

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 1 ปีที่แล้ว…

 

พ่อของฉันทำงานที่ห้างสรรพสินค้า และจะมีทั้งกะเช้าและกะบ่าย

วันนั้นพ่อบอกว่า เข้ากะเช้า และจะออกจากบ้านตอน 7 โมง

 

ฉันตื่นสายหน่อย... ตื่นมาประมาณ 7 โมงครึ่ง

ตอนนั้นยังงัวเงียอยู่ กะว่าจะรีบไปอาบน้ำแล้วไปทำงาน

 

ตอนที่เดินผ่านครัว...

ประตูไม้หลังบ้านเปิดอยู่อย่างนั้น

เป็นประตูไม้เก่า ๆ ที่มักจะเปิดทิ้งไว้ให้ลมพัดเข้า

 

ฉันเห็นพ่อยืนอยู่ที่สวนหลังบ้าน

เขาก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างกับต้นไม้

ห่างจากประตูแค่ประมาณ 3-4 เมตรเท่านั้น

 

ฉันทักพ่อด้วยความสงสัย

“อ้าว พ่อ? เข้ากะเช้าไม่ใช่หรอ? ทำไมยังอยู่บ้าน?”

 

พ่อไม่ตอบอะไร...

ไม่ได้หันหน้ามาหาแถมยังคงก้มอยู่ในท่าเดิม

ไม่แม้แต่จะขยับหรือมองมาทางฉัน

 

ฉันมองไปสักพักก็ไม่ได้คิดอะไร รีบไปอาบน้ำแล้วออกไปทำงาน

 

จนกลับมาในตอนเย็น...

พ่อก็กลับมาพร้อมกันตามปกติ

ฉันเลยถามด้วยความสงสัย

“วันนี้พ่อเข้ากะไหน? เข้ากะเช้าใช่ไหม?”

 

พ่อหันมาตอบแบบสบาย ๆ ว่า

“ก็เช้าน่ะ ออกจากบ้านตั้งแต่ 7 โมงเลย”

 

หัวใจฉันวูบลงทันที...

แล้วที่ฉันเห็นตอน 7 โมงครึ่งในสวนหลังบ้านคือใคร?

 

มันเหมือนพ่อ ใส่เสื้อแบบพ่อ

ยืนตรงที่พ่อมักจะยืนตอนทำสวน

แต่ทำไมมันถึงไม่หันมา...ไม่พูดอะไรเลย?

ทำไมมันถึงนิ่งจนเกินไป...

 

หรือบางที…สิ่งที่ฉันเห็นนั้นไม่ใช่พ่อจริง ๆ?