ผมเผลอปล่อยลมในลิฟต์…แต่ดันมีคนเข้ามาตอนประตูกำลังจะปิด จะทำยังไงดีครับ!?

สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมขอมาระบายความอัดอั้นตันใจ เอ๊ย ความเขินอายที่ติดอยู่ในใจมานาน…ประมาณ 8 ชั่วโมงได้ (ตั้งแต่เช้า จนตอนนี้ก็ยังไม่หายหน้าแดง)

 

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนเช้า ขณะที่ผมกำลังจะขึ้นลิฟต์ไปทำงานที่ชั้น 18 ของคอนโดสุดหรู (หรูจริงครับ หรูจนค่าส่วนกลางแพงกว่าค่าข้าวทั้งเดือนของผม) ผมเดินเข้าไปในลิฟต์แต่เช้า ไม่มีใครเลย! ผมดีใจมาก เพราะเป็นคนไม่ชอบเจอคนตอนเช้า กลัวโดนถาม “เมื่อคืนหลับดีไหมคะ?” (ใครมันจะไปถามแบบนั้นฟะ?)

 

ทีนี้ พอลิฟต์ปิดประตู…ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างกดดันในช่องท้อง…ใช่ครับ มันคือ “แรงลมใต้พิภพ” ผมคิดในใจว่า ไหนๆ ก็ไม่มีใครอยู่… ปล่อยหน่อยก็แล้วกัน ลำไส้จะได้โล่งๆ ตอนทำงาน

 

ปู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

(เสียงลมอาจจะไม่แรงมาก แต่กลิ่นนี่…อื้อหือ ผมยังอยากออกจากลิฟต์เองเลยครับ)

 

ผมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ คิดว่าเช้านี้เริ่มต้นได้ดี ร่างกายเบา หัวใจเบิกบาน แต่ยังไม่ทันจะได้ยกมือปาดเหงื่อประหนึ่งปล่อยพลังได้สำเร็จ…

 

ติ๊ง!

 

ลิฟต์หยุดที่ชั้น 4 ประตูกำลังจะเปิด

 

ในใจผมกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

ก่อนประตูจะเปิด ผมคิดแผนการมากมายว่าจะทำยังไงดี

 

แกล้งเป็นคนอื่น

 

กลั้นหายใจทำเป็นไม่รู้เรื่อง

 

เอาหนังสือขึ้นมาอ่านแบบไม่สนโลก

 

หรือควรจะสารภาพว่า “ขอโทษครับ มันหลุดเองจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นโรคครับ หมอบอกว่าเป็นลมเรื้อรัง”

 

แต่ยังคิดไม่ทันจบ ประตูก็เปิดออก…

 

และยิ่งกว่าฝันร้าย…คนที่เข้ามาคือ ผู้หญิงสวยมากกกกกกกกกก ครับ!

 

เธอยืนอยู่หน้าลิฟต์ พร้อมรอยยิ้มบางๆ เหมือนภาพสโลว์โมชั่นในซีรีส์เกาหลี แต่พอประตูเปิดและกลิ่นปะทะหน้าเท่านั้นแหละ…สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีจาก “นางฟ้า” เป็น “เทพีสงคราม”

 

เธอก้าวเข้ามา…แล้วก็ “ชะงัก” ประหนึ่งเดินเข้าห้องรมควัน

 

เธอหันมามองหน้าผมด้วยสายตาแบบนี้

“มันใช่เธอใช่ไหม?”

 

ผมเองก็พยายามแสดงสีหน้าให้เหมือนคนบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่คนเคยกินส้มตำปูปลาร้ามาเมื่อคืนจะทำได้

 

…ลิฟต์เงียบมากครับ เงียบจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

 

ตุ๊บ ตั้บ ตุ๊บ ตั้บ (หรืออาจจะเป็นเสียงรองเท้าเธอเดินถอยหลังออกไปก็ไม่แน่ใจ)

 

ผมพยายามหาวิธีทำให้ตัวเองพ้นจากเหตุการณ์นี้ เลยตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมา แล้วพูดดังๆ

 

“โอ๊ย! แก๊สในท่อมันรั่วจริงๆ ด้วย! สงสัยคอนโดจะต้องซ่อมด่วนแล้วล่ะ”

 

(ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้ไหม แต่สมองผมก็คิดได้แค่นั้นแล้วจริงๆ)

 

ผู้หญิงคนนั้นหันมามองผมแบบ "พี่จะไม่สารภาพใช่ไหม" แล้วก็ยืนเกาะราวเหมือนหมดศรัทธาในมนุษยชาติ

 

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที (ที่ยาวนานเหมือนชั่วชีวิต) ลิฟต์ก็มาถึงชั้น 18 ผมรีบเดินออกแบบไม่หันหลังกลับ กลัวจะโดนจ้องด้วยสายตา “นักชันสูตรกลิ่น”

 

สรุปเช้าวันนั้น ผมต้องเดินอ้อมอาคารเพื่อหลบเธอ แล้วก็เผลอสะดุดฟุตบาทจนเกือบล้ม ถือว่าได้รับผลกรรมแล้วครับ

 

คำถามคือ…ในสถานการณ์แบบนี้ ผมควรทำตัวยังไงครับ!?

 

สารภาพเลยว่าเป็นผม จะได้จบๆ ไป

 

แกล้งเป็นคนอื่น (ทั้งๆ ที่อยู่กัน 2 คน)

 

หรือควรฝึกวิชา “กลั้นลมปราณ 8 ทิศ” เอาไว้ใช้เวลาแบบนี้

 

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ ใครเคยมีประสบการณ์คล้

ายๆ กัน มาระบายกันได้นะครับ จะได้ไม่เหงา (และไม่เหม็นอยู่คนเดียว)