เผชิญหน้ากับความรัก

หลักธรรมในพระพุทธศาสนานั้น มีมากมายกระจายครอบคลุมทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการดับทุกข์ และการอยู่อย่างมีความสุข

เมื่อเนื้อหาสาระของพุทธธรรมครอบคลุมกว้างขวางถึงเพียงนี้ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า เรื่อง “ความรัก” พระพุทธองค์ก็คงจะตรัสสอนเอาไว้ด้วยอย่างแน่นอนในคัมภีร์พระธรรมบท ซึ่งเป็นประมวลกวีนิพนธ์ของพระพุทธเจ้า มีอยู่หมวดหนึ่งว่าด้วยเรื่อง “ความรัก” (ปิยวรรค) ล้วนๆ แต่นั่นยังไม่สำคัญเท่ากับว่า ในบรรดาพระคุณของพระพุทธเจ้าทั้ง 3 ประการ หนึ่งในพระคุณนั้นก็คือ

“ความรักแท้” หรือ “กรุณา”

หากเราศึกษาพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งเราก็จะพบว่า แรงบันดาลใจในการทรงงานหนักของพระพุทธองค์และเหล่าอารยสาวกสงฆ์ก็คือ “ความรักแท้” ที่มีต่อมวลมนุษยชาติอย่างมากมายไร้พรมแดนนั่นเอง

ในทัศนะทางพระพุทธศาสนา “ความรัก” เป็นต้นธารของความทุกข์ ขณะเดียวกันเมื่อมองอีกมุมหนึ่งก็เป็นประตูของความสุขด้วยเช่นเดียวกัน

“ความรัก” ก่อเกิดชีวิต พร้อมกันนั้นก็ทำให้หลายคนจบชีวิตอย่างไม่น่าเชื่อ

“ความรัก” เป็นเส้นทางสู่สงครามทำลายล้าง แต่คล้อยหลังสงครามมหากาฬ สันติภาพก็เรืองแสงทาบทอมนุษยชาติ“ความรัก” ทำให้คนเวียนว่ายตายเกิด แต่เมื่อใจผลิบานด้วยแสงแห่งธรรมแล้ว วัฏจักรของการเวียนเกิดเวียนตายก็เป็นอันสลายลง

“ความรัก” เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราทุกคนอยู่แล้วโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว สำหรับผู้ที่รักอย่างรู้ตัว ที่ใดมีรักที่นั่นก็มีความสุข แต่สำหรับผู้ที่รักอย่างลืมตัว ที่ใดมีรักที่นั่นก็มีทุกข์ ศาสตร์ที่ว่าด้วยความรัก จึงเป็นศาสตร์ที่จำเป็นสำหรับเราทุกคนที่ในหัวใจยังคงมีเมล็ดพันธุ์แห่งความรัก

และมีโอกาสที่จะมีทุกข์เพราะความรัก“ก้าวไปให้ถึงรักแท้” จะทำให้เราเห็นว่า ความรักมีกี่มิติ มีผลดีผลเสีย และผลข้างเคียงอย่างไร หวังว่าเมื่ออ่านจบลงแล้ว เราทุกคนจะมีมุมมองต่อความรักด้วยทัศนะใหม่ และมีความสุขทุกครั้งเมื่อมีความรัก เนื่องเพราะ รักแท้มาเมื่อไหร่ความเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน และการเป็นผู้ให้ก็เกิดขึ้นเมื่อนั้น

ความรักมีความทุกข์เป็นของแถม

เมื่อถามว่า “ทำไมมนุษย์ต้องมีความรัก” ก็ตอบได้ว่า

ประการที่ 1 เพราะมนุษย์นั้นยังเป็นปุถุชนที่มี คือ ความรัก ความโลภ ความโกรธ สัญชาตญาณพื้นฐาน ความหลง

ประการที่ 2 เพราะมนุษย์นั้นยังคงต้องการที่พึ่งพิง

ประการที่ 3 เพราะมนุษย์นั้นต้องการความมั่นคงในชีวิตและจิตใจ

ประการที่ 4 เพราะว่ามนุษย์นั้นมีรากทางวัฒนธรรมบางอย่างร่วมกัน เช่น สายเลือดเดียวกัน ชาติเดียวกันศาสนาเดียวกัน ภาษาเดียวกันอยู่เสมอ

ประการที่ 5 เพราะว่ามนุษย์นั้นยังคงรู้สึกพร่อง

โดยเหตุปัจจัยทั้ง 5 ประการนี้ เป็นเหตุปัจจัยให้มนุษย์ยังคงเวียนอยู่ในวัฏจักรของความรักกันไม่จบไม่สิ้นเราสามารถจะหลุดพ้นจากวัฏจักรของความรักได้ก็ต่อเมื่อเราบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ รักแท้คือเมตตา เมตตาที่สากลจะทำให้เรารักคนได้ทั้งโลก

อ้างอิง : ก้าวไปให้ถึงรักแท้ (LOVE) โดย ว.วชิรเมธี