ประวัติผู้เผยแพร่ตำนานของไอ้ไข่วัดเจดีย์ผู้ถูกลืมจากหน้าประวัติศาสตร์

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ชื่อของ “ไอ้ไข่ วัดเจดีย์” ได้กลายเป็นหนึ่งในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในหมู่ผู้ศรัทธาทั่วประเทศ หลายคนเดินทางจากแดนไกลไปยังวัดเจดีย์ อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ด้วยหวังจะขอพร ขอโชคลาภ และบอกเล่าความศักดิ์สิทธิ์ผ่านประสบการณ์ส่วนตัว

อย่างไรก็ตาม เบื้องหลังของการเผยแพร่ตำนาน “ไอ้ไข่” ให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง กลับมีบุคคลสำคัญท่านหนึ่งที่มักถูกหลงลืมจากความทรงจำของผู้คนในยุคปัจจุบัน บุคคลผู้นี้คือ “พระครูเจติยาภิรักษ์” หรือ “หลวงพ่อเทิ่ม” อดีตเจ้าอาวาสวัดเจดีย์ ผู้บุกเบิกการฟื้นฟูวัดร้าง และผู้ปลุกตำนานไอ้ไข่ให้ฟื้นคืนสู่สังคมไทยอีกครั้งหนึ่ง

ประวัติพระครูเจติยาภิรักษ์ (หลวงพ่อเทิ่ม)

ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2470 และอุปสมบทในปี พ.ศ. 2491  ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดเจดีย์เมื่อปี พ.ศ. 2510 ซึ่งในขณะนั้น วัดเจดีย์เป็นวัดร้าง ไม่มีพระจำพรรษา และอยู่ในสภาพทรุดโทรมเป็นอย่างมาก

ด้วยความตั้งใจอย่างแน่วแน่ ท่านจึงได้เริ่มบูรณะวัด พร้อมทั้งพัฒนาให้เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้าน

จุดเริ่มต้นของการฟื้นฟูตำนาน “ไอ้ไข่”

จากคำบอกเล่าและความเชื่อในท้องถิ่น หลวงพ่อเทิ่มได้รับรู้เรื่อง “ไอ้ไข่” ซึ่งเชื่อว่าเป็นวิญญาณของเด็กที่ติดตาม “หลวงปู่ทวด” มาปักหลักอยู่ที่วัดแห่งนี้ ด้วยเหตุแห่งความศรัทธา หลวงพ่อเทิ่มได้สร้างหุ่นไม้จำลองไอ้ไข่ขึ้น และประกอบพิธีบวงสรวงอย่างต่อเนื่อง

ท่านไม่เพียงแต่บูรณะวัด หากยังเป็นผู้บอกเล่าเรื่องราวของไอ้ไข่ให้ชาวบ้านในพื้นที่ได้รับรู้ ตลอดจนเป็นผู้ปลุกศรัทธาในกลุ่มคนรุ่นใหม่ในยุคนั้น แม้จะไม่ได้มีสื่อออนไลน์หรือโซเชียลมีเดียดังเช่นในปัจจุบัน

บทบาทในการเผยแพร่ศรัทธา

หลวงพ่อเทิ่มคือผู้ที่ “รักษาและสืบต่อ” พลังแห่งความเชื่อเรื่องไอ้ไข่ให้อยู่กับวัดเจดีย์อย่างต่อเนื่องเป็นเวลากว่า 40 ปี ท่านใช้เวลาและพลังชีวิตทั้งสิ้นในการพัฒนาวัดและยกระดับ “ไอ้ไข่” จากความเชื่อท้องถิ่นให้เป็นที่รู้จักในระดับประเทศ โดยเฉพาะในช่วงหลังปี พ.ศ. 2540 ที่ชื่อของไอ้ไข่เริ่มได้รับความสนใจมากยิ่งขึ้น

แล้วเหตุใดจึงถูกลืม

เมื่อไอ้ไข่กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในยุคใหม่ มีผู้ศรัทธาเดินทางจากทั่วทุกสารทิศ สื่อมวลชนและบุคคลหลายท่านมีบทบาทในการส่งต่อชื่อเสียงนี้สู่ระดับประเทศ ทว่า “หลวงพ่อเทิ่ม” ซึ่งเป็นรากฐานของเรื่องเล่าและผู้สืบสานตำนาน กลับไม่ได้รับการกล่าวถึงมากเท่าที่ควร

ท่านมรณภาพอย่างสงบเมื่อปี พ.ศ. 2552 ด้วยวัย 82 ปี ท่ามกลางความเคารพรักของชาวบ้าน แต่ชื่อของท่านได้เลือนหายไปในเงาแห่งกระแสศรัทธา