รีวิวหนังสือ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคิดนะ วันนี้ขอนอนก่อนแล้วกัน

 

เหนื่อยแล้วก็ต้องหาเวลาพัก แม้ว่าสังคมการทำงานจะไม่อยากให้เราพักมากเท่าที่ควร แต่เราก็ยังคงต้องรู้จักดูแลตัวเองบ้าง เพื่อที่ว่าวันรุ่งขึ้นจะได้มีแรงกาย แรงใจออกไปทำงานให้มีประสิทธิภาพเช่นเคย

 

ผลงานการเขียนโดยพักยองจุน แปลโดย วิทิยา จันทร์พันธ์ กับหนังสือเล่มเล็กอ่านง่าย ภายใต้สำนักพิมพ์ Springbook

 

 

ความรู้และมุมมองที่ได้จากครีเอเตอร์

1.การไปท่องเที่ยวในสถานที่ไกลๆ เป็นเรื่องดีหรือแค่แวะไปร้านกาแฟ ร้านอาหาร หรือสวนสาธารณะที่ไม่เคยไปก็ดีไม่แพ้กัน แค่สถานที่ซึ่งไม่มีความทรงจำของเราอยู่เลยก็เพียงพอให้เราจดจ่ออยู่กับตัวเอง และช่วยเปลี่ยนบรรยากาศชีวิตประจำวันแสนซ้ำซากได้

 

2.ในโลกนี้มีคนประเภทที่เราไม่เข้าใจได้ ด้วยความรู้หรือประสบการณ์อยู่มากมาย จนบางครั้งเวลาที่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่จริงๆหรือ ??? เวลาเจอคนแบบนี้ เราไม่จำเป็นต้องทุ่มเท หรือพยายามเข้าใจคนที่ทำร้ายจิตใจกัน เพราะถ้ามัวแต่พยายามเข้าใจคนที่ชอบสร้างเรื่องปวดหัวให้คนอื่น ปล่อยให้คนประเภทนั้นเข้ามาอยู่ในความคิดของเราและเสียอารมณ์โดยเปล่าประโยชน์

 

3.เวลาที่ต้องหยุดพัก” ไม่ได้เกิดขึ้นยามที่เราอ่อนแอ หรือ ไร้ความสามารถ แต่เกิดขึ้นเมื่อเราทำงานที่ต้องทำเสร็จแล้ว หรือไม่ก็รู้สึกว่าควรนักสักครู่ถึงจะวิ่งออกไปได้อีกครั้ง ดังนั้น เวลาที่ต้องหยุดพักมักเกิดขึ้นเมื่อเราใช้ชีวิตมาแล้วอย่างเต็มที่ และเกิดขึ้นเพื่อให้เราใช้ชีวิตอย่างทุ่มเทต่อไปได้

 

4.ชีวิตไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง วิธีที่แต่ละคนคิดและลงมือแก้ไขล้วนไม่เหมือนกัน ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้แตกต่างกันไป อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าใครเลือกวิธีไหน เราก็ยังผ่านมาได้จนถึงทุกวันนี้

 

 

5.อย่ารู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อถึงเวลาต้องพัก แต่จงเตือนตัวเองว่าในแต่ละวันที่ผ่านมาเราเหน็ดเหนื่อยและยากลำบากมามากพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่ควรพักผ่อนชั่วครู่ เพราะงานที่ทำยังมีอีกมาก เราจึงต้องผ่อนคลายสักนิด นี่ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการหยุดพักชั่วครู่เท่านั้น

 

6.เรามีชีวิตโดยหลงลืมไปว่าตัวเองกำลังดำเนินชีวิตแบบธรรมดาอยู่ เผลออิจฉาคนอื่นไปโดยไม่จำเป็น หลงคิดว่าตัวเองต่ำต้อยโดยเปล่าประโยชน์ ทั้งที่เราใช้ชีวิตธรรมดาๆอย่างลงตัว

 

7.ถ้าตอนนี้ลำบากก็แค่ปล่อยตัวปล่อยใจกลิ้งไปเฉยๆ แต่ถ้าพอมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่ก็ให้เพิ่มแรงขึ้นอีกนิดปรับตัวไปตามสภาพที่จำเป็น ไม่จำเป็นต้องพุ่งปะทะเสมอหรือจะพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ต้องออกแรงเลยก็ได้

 

8.เมื่อเราหยุดความคิดก็จะหลับลงได้โดยอัตโนมัติ พอนอนได้สักหนึ่งตื่นก็แทบจะจำความคิดมากมายที่เคยรบกวนไม่ได้แล้ว ซึ่งทันทีที่รู้สบายใจขึ้น เราก็จะจัดการความคิดได้อย่างใจเย็นลง

 

9.ในกรณีที่ไม่อาจข่มตาให้หลับได้ จงพูดปลอบใจตัวเองว่า"พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อ" เพราะเมื่อสัญญาว่าพรุ่งนี้ค่อยกลับมาคิดใหม่ ความคิดทั้งหลายที่กำลังก่อกวนกันก็อาจปฏิบัติตัวต่อเราอย่างอ่อนโยนขึ้น

 

 

10.ความกังวลใจที่มีตอนนี้เป็นเส้นทางซึ่งเคยมีคนเดินผ่านไปแล้ว ฉะนั้นเราเองก็เดินไปได้เช่นกันจึงไม่จำเป็นต้องกังวลใจว่าจะทำไม่ได้ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้แน่นอน

 

11.หัวใจของเราไม่ต่างจากห้องพักที่หากไม่ได้ทำความสะอาดจนสะสมสิ่งต่างๆก็จะควบคุมได้ยาก ถ้าเราใช้ชีวิตโดยเมินหัวใจตัวเองบ่อยๆ สิ่งที่สะสมอยู่ในหัวใจก็จะลุกลามใหญ่โตจนไม่อาจจัดการได้ ท้ายที่สุดก็อาจจะระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆและยิ่งทำให้เรารู้สึกทรมานขึ้นไปอีก

 

12.มาตรฐานที่ใครคนหนึ่งรู้สึกพึงพอใจ เมื่อคนอื่นมองมาอาจต่ำต้อย ซึ่งก็ไม่ผิดที่จะเป็นแบบนั้น แต่อย่าลืมว่าคนที่รับรู้ถึงความรู้สึกพึงพอใจกับความสุข ไม่ใช่"ใคร"แต่เป็น"ตัวเราเอง"

 

13.แทนที่เราจะฝืนลืมให้ได้ เรามาสะสมความทรงจำใหม่ๆขึ้นเหมือนสมัยเป็นเด็กเล็กๆที่จดจำอะไรไม่ได้แทนดีกว่า ถ้าได้ลองมีชีวิตร่วมกับผู้คนใหม่ๆสักวันหนึ่งจะลืมได้เอง

 

14.ในโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ไม่มีคนที่เติบโตมาโดยไม่เคยทำผิด ต่อให้เราทำอะไรได้ไม่ดีก็ไม่มีใครเก็บไปนินทา คนที่ติดป้ายให้กับคนที่ทำพลาดครั้งเดียวต่างหากที่เป็นคนแปลก

 

15.ถ้าเราอยากจะทำอะไรให้ได้ดีจริงๆอาจจำเป็นต้องเลิกบีบบังคับตัวเองให้สมบูรณ์แบบ ให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด ทันทีที่หลุดพ้นจากกรอบของความสมบูรณ์แบบและเป็นอิสระจากสิ่งที่เคยผูกมัดไว้ ทุกอย่างน่าจะลงตัวขึ้น

 

 

16.แม้ความอดทนจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น แต่บางครั้งการปล่อยวางแล้วปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามความเป็นไปของโลกก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ดี เหมือนต้นไผ่ที่ไม่หวั่นไหวไปกับสายลม แต่อาจโค่นลงเพราะสายลมแรง ต่างจากต้นอ้อที่ลู่ไปตามลม แต่ไม่เคยโค่นเลยสักครั้ง

 

17.การทุ่มเทตัวเองไม่ใช่การเสียสละแต่เป็นแค่การกระทำเพื่อคนเห็นแก่ตัวที่มีแต่ให้เราเปลี่ยนแปลงตัวเอง ต่อให้เป็นคนที่เรารักมากแค่ไหน แต่ถ้าถึงขั้นต้องลดเกียรติตัวเองลงก็อาจจำเป็นต้องคิดดูอีกทีว่าเขาเป็นคนที่เหมาะกับเราหรือไม่

 

18.การเลิกทุ่มเทให้กับความสัมพันธ์ที่อาจเข้ากันไม่ได้จริงๆ ไม่อาจเรียกว่าความเห็นแก่ตัวได้ เพราะนั่นคือความรู้สึกที่เราทำเพื่อตัวเอง สิ่งที่เรียกว่าความเห็นแก่ตัวจริงๆคือการบีบบังคับให้คนอื่นเสียสละให้ตัวเองต่างหาก ไม่มีอะไรน่าเศร้าเท่ากับการสูญเสียตัวตนให้กับคนเห็นแก่ตัวอีกแล้ว