"บ้านร้างริมถนน"6/8 ความจริงที่ซ่อนอยู่

ตอนที่ 6 - ความจริงที่ซ่อนอยู่

ปัณณ์ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดที่เริ่มหนาขึ้น ทุกอย่างรอบตัวเขานั้นสงบเงียบ ไม่มีเสียงใด ๆ ยกเว้นเสียงลมหายใจของตัวเองที่สะท้อนออกมาดังในหูของเขา เขามองไปที่ภาพในกรอบรูปอีกครั้ง ครอบครัวนั้นดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา ภาพของพ่อแม่และเด็กสาวในนั้นเริ่มขยับ ราวกับกำลังมองเขาจากมิติอื่น

"ไม่...ไม่ใช่..." ปัณณ์พึมพำกับตัวเอง เขาพยายามหนีออกจากห้องนั้น แต่ขาของเขากลับไม่ขยับ ราวกับมีบางสิ่งยึดร่างเขาไว้

เสียงของเด็กสาวเริ่มดังขึ้นมาอีกครั้ง "เจ้าต้องกลับมา... คืนนี้..." เสียงนั้นไม่ได้มาจากที่ใดที่หนึ่งในห้อง แต่มันเหมือนจะมาจากทุกมุม มันเป็นเสียงที่ปะปนกันระหว่างหลายเสียงจนฟังไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร

ทันใดนั้น ภาพในกรอบรูปที่เขาเคยเห็นกลายเป็นภาพที่แตกต่างไป ชายหนุ่มในภาพกลายเป็นร่างสูงใหญ่ที่หน้าตาบิดเบี้ยวและไม่เป็นมนุษย์ ส่วนหญิงสาวในภาพก็ยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่น

"เจ้ากำลังจะกลายเป็นหนึ่งในพวกเรา…" เสียงของพ่อเขาดังขึ้นมาในหู ปัณณ์รู้สึกเหมือนร่างกายของเขาถูกดึงเข้าไปใกล้ภาพในกรอบ รูปที่เก่าแก่ดูเหมือนจะเริ่มกลายเป็นส่วนหนึ่งของความจริงในบ้านนี้

ปัณณ์หลับตาอย่างเต็มแรง หวังว่าทุกอย่างจะหายไป แต่พอเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองอยู่ในห้องเดิม ห้องที่เขารู้สึกเหมือนถูกล็อกเอาไว้

"เจ้าจะไม่หนีไปไหน... เราจะทำให้เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนี้…" เสียงนั้นกระซิบขึ้นมาอีกครั้ง

ปัณณ์ตัดสินใจหันหลังกลับและเริ่มเดินไปข้างหน้า เขากำลังเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ร่างของเขากำลังเคลื่อนที่ไปโดยที่ไม่สามารถควบคุมได้ ปลายเท้าของเขาก้าวไปเองเหมือนกับถูกบังคับให้ทำเช่นนั้น

"ต้องหาความจริง..." ปัณณ์คิดในใจอย่างหนัก

ในขณะที่เขาเดินไปถึงห้องกลางบ้าน ประตูห้องนอนที่เขาเคยเห็นในตอนแรกกลับเปิดออกเอง ราวกับกำลังเชิญเขาให้เข้าไป

ปัณณ์ก้าวเข้าไปในห้องนอน เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นและความมืดที่ครอบงำเหมือนมันกำลังปกคลุมไปทั่วร่างกาย ในกลางห้องมีข้าวของเก่า ๆ วางกระจัดกระจายไปหมด สภาพเหมือนถูกทิ้งร้างมานานหลายปี

แต่ทันใดนั้น เขาก็เห็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาสะดุ้ง

บนพื้นห้อง…มี รอยเลือด อยู่เต็มไปหมด รอยเลือดดูเหมือนจะถูกลากไปตามพื้นจนไปถึงมุมห้องที่มีบางสิ่งซ่อนอยู่

"นี่มันอะไรกัน..." ปัณณ์รู้สึกถึงความผิดปกติในใจ

ในมุมห้องนั้นมีหีบไม้เก่าซึ่งถูกปิดสนิท รอยเลือดลากไปถึงตรงนั้น เขารู้สึกถึงบางอย่างในหีบที่รอให้เขาเปิดออก แต่ความกลัวที่แทรกซึมเข้ามาทำให้เขากลัวที่จะเข้าไปใกล้

เสียงกระซิบยังคงดังขึ้นในหู "เปิดมัน... แล้วเจ้าจะได้รู้… ความจริงทั้งหมด…"

ปัณณ์ตัดสินใจที่จะเปิดหีบออก แม้ว่าใจเขาจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก เขาต้องหาคำตอบให้ได้

เมื่อฝาปิดหีบถูกเปิดออก เขาเห็นสิ่งที่ทำให้เขาแทบจะล้มลงไปกับพื้น ในหีบมี ศพของคน หลายร่างที่ถูกห่อด้วยผ้าขาว ร่างของพวกเขาดูเหมือนจะถูกยัดลงไปในหีบโดยที่ไม่คำนึงถึงความสะดวกใจ

ปัณณ์ต้องสูดหายใจลึกเพื่อไม่ให้สติหลุดลอยไปจากร่างกาย เขาพยายามฝืนใจตัวเองให้อยู่ให้ได้ ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มรู้ว่า สิ่งที่เขากำลังเผชิญนั้นมันไม่ใช่แค่ความตาย แต่เป็นการหลอกหลอนที่ไม่มีที่สิ้นสุด…

"เจ้าจะเป็นคนต่อไป..." เสียงของเด็กสาวดังขึ้นใกล้จนปัณณ์ไม่สามารถทนฟังได้อีก

ก่อนที่เขาจะหมุนตัววิ่งออกไปจากห้องนั้น ปัณณ์ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวใจของเขา "มันจะไม่ปล่อยให้เจ้าหนีไป"

(โปรดติดตามตอนต่อไป)https://board.postjung.com/1605836