ห้อง312

มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองใหญ่มีตำนานเรื่องราวที่เล่าขานกันมานานเกี่ยวกับห้องเรียนห้องหนึ่งที่อยู่ในอาคารเก่าของคณะมนุษยศาสตร์ อาคารที่เกือบจะไม่มีใครกล้าเข้าไปในตอนกลางคืน เพราะมีข่าวลือว่าในห้องนั้นมักจะมีเหตุการณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้น บางคนเห็นเงาคนเดินผ่านหน้าประตู บางคนได้ยินเสียงกระดาษขยุกขยิกจากห้องที่ปิดสนิท หรือแม้กระทั่งเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นในเวลาเที่ยงคืน

"ห้อง 312" คือห้องที่ไม่มีนักศึกษาคนไหนกล้าเข้าไปเรียนหลังพระอาทิตย์ตกดิน แม้กระทั่งอาจารย์ที่เคยสอนในห้องนั้นหลายคนต่างก็เลี่ยงที่จะไปสอนห้องนี้ในช่วงเย็นหรือค่ำคืน นั่นเป็นเพราะมีอาจารย์ท่านหนึ่งที่เคยเล่าเรื่องน่าสยองที่เกิดขึ้นกับเขาเอง

ในปีหนึ่งๆ นักศึกษาหลายคนที่ได้ยินเรื่องนี้มักจะถามถึงห้อง 312 แต่ทุกครั้งที่ถาม ผู้คนในมหาวิทยาลัยก็มักจะบอกว่า "อย่าถามเลย มันมีเรื่องแปลกๆ ที่ไม่อยากให้ใครเข้าไปเกี่ยวข้อง"

จนกระทั่งถึงวันหนึ่ง นักศึกษาหนุ่มชื่อ "อาทิตย์" ซึ่งเป็นนักศึกษาปี 3 ในคณะมนุษยศาสตร์ เขามีความอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องลึกลับนี้มาก เขาคิดว่ามันคงเป็นแค่เรื่องเล่าที่ไม่มีมูลความจริง เขาจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปในห้อง 312 เพื่อพิสูจน์ด้วยตัวเอง

ในคืนหนึ่งที่อาทิตย์เดินผ่านอาคารเก่า เขาเห็นว่าไฟในห้อง 312 ยังเปิดอยู่ แม้จะเกือบถึงเวลาหลับแล้ว เขาจึงตัดสินใจขึ้นไปที่ชั้นสามเพื่อสำรวจห้องนั้น เขามาถึงห้อง 312 และพบว่าประตูห้องไม่ได้ปิดล็อก เขาผลักประตูเบาๆ และเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความเงียบงัน

ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้อง เขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายไปทั่ว ทุกอย่างในห้องดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ไม่มีกลิ่นของกระดาษหรืออะไรก็ตามที่เคยมีชีวิตในห้องเรียนนี้มาก่อน อาทิตย์เดินไปที่โต๊ะและพยายามมองหาหลักฐานหรืออะไรที่อาจจะอธิบายเรื่องราวต่างๆ ได้

ในขณะที่เขากำลังสำรวจห้องอยู่นั้น เสียงกระดาษขยับดังขึ้นจากโต๊ะด้านหลัง ทำให้เขาหันไปมองทันที ตกใจที่เห็นว่าไม่มีใครนั่งอยู่ที่นั่น แต่กระดาษหลายแผ่นกำลังขยับไปมาเอง เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังจัดเรียงมัน

อาทิตย์ไม่กล้าขยับ แต่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความสงสัยและกลัว เขาเดินไปหากระดาษที่ขยับนั้นและหยิบมันขึ้นมา เปิดดูมัน พบว่าเป็นบทความเก่าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาอ่านมันอย่างรวดเร็ว และพบว่ามันเป็นบทความวิจัยที่ไม่ได้ถูกตีพิมพ์ ซึ่งพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องนี้ในอดีต

บทความนั้นเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับนักศึกษาหญิงคนหนึ่งชื่อ "พิม" ที่เคยศึกษาในมหาวิทยาลัยนี้ในช่วงปี 1960s พิมเป็นนักศึกษาที่มีความฉลาดและเรียนเก่ง แต่เธอมีปัญหาทางด้านจิตใจจากการโดนกลั่นแกล้งจากเพื่อนๆ และผู้คนรอบข้าง จนกระทั่งวันหนึ่ง พิมก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปที่ไหน

หลังจากพิมหายไป ห้องเรียน 312 ก็เริ่มเกิดเหตุการณ์ประหลาด นักศึกษาที่เคยเรียนที่นี่ต่างก็มีประสบการณ์แปลกๆ ตั้งแต่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านห้อง แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่ในห้องแล้ว หรือเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นในช่วงกลางดึก ก่อนที่ไฟในห้องจะดับไปเอง

อาทิตย์อ่านบทความจนจบและเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เมื่อเขาหันไปมองที่โต๊ะ เขาเห็นภาพถ่ายเก่าๆ ที่แสดงภาพของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง 312 ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง และตรงมุมหนึ่งของภาพมีเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังเธอ เงานั้นดูเหมือนจะมีการเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งดังขึ้นจากมุมห้อง เมื่ออาทิตย์หันไปมองเขาเห็นแสงไฟเล็กๆ ที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างห้อง ในขณะที่ความเย็นในห้องเริ่มหนาวเหน็บยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินมาใกล้ๆ เขาในความมืด เสียงหอบหายใจที่หนักหน่วงดังขึ้น จนเขาเริ่มรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่มาจากภายใน

อาทิตย์วิ่งออกจากห้องนั้นในทันทีและวิ่งลงบันไดไปที่ด้านล่าง จนถึงพื้นเขาตั้งใจจะวิ่งออกจากอาคาร แต่เมื่อเขาหันไปมองที่หน้าต่างห้อง 312 เขากลับเห็นเงาของหญิงสาวยืนอยู่ตรงนั้น ร่างของเธอสั่นระริก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้าแผ่กระจายออกมา

อาทิตย์ไม่เคยกลับไปที่ห้อง 312 อีกเลย เขาพยายามจะลืมเรื่องราวทั้งหมด แต่ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านอาคารเก่า เขาจะรู้สึกได้ถึงสายตาของหญิงสาวที่คอยตามมองจากในนั้น

ห้อง 312 ยังคงเป็นที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปอีกต่อไป…