นิทานเรื่อง พระอาทิตย์กับรุ้งกินน้ำ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วเมื่อโลกยังเพิ่งถือกำเนิด ทุกสรรพสิ่งล้วนแต่มีความสุขและทุกอย่างก็มีความสมบูรณ์แบบเป็นอย่างยิ่ง ยกเว้นรุ้งกินน้ำ 

รุ้งกินน้ำนั้นไม่เคยมีความสุขเลยเพราะเธอติดอยู่บนก้อนเมฆและท้องฟ้าตลอดเวลา จึงไม่มีใครเคยสังเกตเห็นเธอเลย อยู่มาวันหนึ่งเธอก็คิดได้ว่า ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอนั้นเพราะตัวเธอมีเพียงสีดำและสีขาวเท่านั้น 

และแล้ววันหนึ่ง รุ้งกินน้ำจึงได้ตัดสินใจเดินทางไปหาพระอาทิตย์

หลังจากการเดินทางอันยาวนาน รุ้งกินน้ำก็ได้เดินทางไปถึงพระอาทิตย์ และเมื่อพระอาทิตย์ได้เห็นรุ้งกินน้ำ พระอาทิตย์จึงร้องถามรุ้งกินน้ำว่า 

“สวัสดี มีอะไรให้เราช่วยไหม”

“เอ่อ…” รุ้งกินน้ำพูดขึ้นอย่างลังเล “ฉันไม่แน่ใจว่าท่านจะช่วยระบายสีลงบนตัวของฉันได้ไหม”

พระอาทิตย์ตอบรุ้งกินน้ำไปว่า “ดีเลย เธอจะได้มีสีสันบนตัวกับเขาบ้าง”

พระอาทิตย์จึงได้ยื่นมือออกไปที่รุ้งกินน้ำ และรุ้งกินน้ำก็จับมือกับพระอาทิตย์ จากนั้นสีดำและสีขาวของรุ้งกินน้ำก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีสันที่สวยงาม: เขียว แดง เหลือง ส้ม น้ำเงิน และแทบทุกสีบนโลกใบนี้ 

รุ้งกินน้ำ รู้สึกมีความสุขมากและเธอเปล่งประกายอย่างสดใสและคนทั้งโลกได้มองเห็นเธอแล้ว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผู้คนบนโลกก็จะได้เห็นรุ้งกินน้ำเปล่งประกายสวยงามหลังฝนตก