เด็กน้อยกับผู้มาเยือน

EP.1เด็กหญิงผู้ไร้ไออุ่น
เริ่มต้นในหมู่บ้านเล็กๆ ในชนบททางภาคเหนือตอนล่างของไทย ท่ามกลางทิวเขาและท้องนาเขียวขจี ครอบครัวของเธอมีฐานะยากจน พ่อแม่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพในตัวเมืองใหญ่เพื่อประทังชีวิต ทิ้งเธอไว้กับตาและยายที่ชราภาพ ซึ่งถึงแม้จะรักเธอ แต่ก็ไม่สามารถให้ความอบอุ่นได้เท่าที่เด็กคนหนึ่งต้องการ

เด็กหญิงตัวน้อย ที่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางความเงียบเหงาและความสงัดของหมู่บ้านที่ล้อมรอบด้วยป่าเขา เวลาส่วนใหญ่ของเธอหมดไปกับการเล่นคนเดียวในสวนหลังบ้าน หรือวิ่งเล่นตามทุ่งนา เธอเป็นเด็กเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร แต่มีดวงตาแวววาวที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยคำถามต่อโลกใบนี้

คืนหนึ่งในฤดูหนาว ขณะที่อากาศเย็นและลมพัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงกระซิบจากแรงเสียดสีระหว่างใบ เธอนอนอยู่บนบนเสื่อที่มีมุ้ง 4 หูผูกป้องกันยุง ในบ้านไม้เก่าๆ ใต้ถุนสูง ที่ชั้นล่าง เอาไว้เป็นพื้นที่วิ่งเล่นของเด็กน้อย เวลากลางดึกของคืนหนึ่งเด็กน้อยสะดุ้งตื่นเพราะเสียงแปลกๆ ที่ดังมาจากทิศทางของป่าหลังบ้าน เสียงนั้นคล้ายเสียงเรียกเบาๆ เสียงใครบางคนที่เธอไม่รู้จัก เรียกชื่อเธอซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เยือกเย็นจนขนลุก

เด็กหญิงไม่สามารทนเสียงเรียกได้อีกต่อไป ลุกขึ้นมาอย่างงุนงงและเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงใต้ต้นไทรใหญ่ท้ายหมู่บ้าน ต้นไทรที่ชาวบ้านร่ำลือหนาหู ว่ามี บางสิ่ง สิงสถิตอยู่ ที่นั่นเธอพบเงาร่างหนึ่ง...เป็นร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวซีด ใบหน้าของหญิงสาวดูคล้ายจะยิ้ม แต่แฝงความเศร้าสร้อยที่ทำให้เด็กหญิงรู้สึกทั้งอบอุ่นและหนาวเยือกในเวลาเดียวกัน

หญิงสาวคนนั้นพูดกับเธอว่า:
"อย่ากลัวเลยลูก เราจะดูแลเจ้าในยามที่ไม่มีใครอยู่กับเจ้า..."

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เรื่องแปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้นในชีวิตของเด็กหญิง...

ชาวบ้านเริ่มสังเกตและกล่าวขานถึงเด็กหญิงว่าเธออาจมี ผีแม่อุปถัมภ์ คอยปกปักรักษา... แต่แท้จริงแล้ว สิ่งนั้นคืออะไรกันแน่?

วันหนึ่งในฤดูหนาว เด็กน้อย นั่งเล่น บนแคร่ไม้คนเดียว คิดอะไรเพลินย้อนกลับไปเมื่อตอนเด็กๆ

นี่เรา...เริ่มลำบากตั้งแต่ตอนไหน งง ตัวเอง 555 เด็กน้อยคิดในใจ แต่หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เหมือนคนไม่เต็ม

เด็กหญิงนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นไทรใหญ่ มือเล็กๆ ของเธอแกว่งเล่นใบไม้แห้งไปมาในความเงียบงัน ดวงตาของเธอเหม่อลอยมองไปยังปลายทุ่งนา ท่ามกลางอากาศเย็นยะเยือก

จู่ๆ เธอก็คิดถึงคำถามที่ไม่มีคำตอบขึ้นมาในใจ:
"เราเริ่มลำบากตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?"

ภาพในความทรงจำของเธอพร่าเลือน มีแต่ความรู้สึกอ้างว้างที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน เด็กหญิงพยายามนึก แต่ยิ่งนึกก็ยิ่งงง เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง
"ไม่รู้อะ...แต่ลำบากดีเนอะ 555"

จากนั้นเสียงหัวเราะที่ดังลั่นออกมาก็ทำลายความเงียบ เด็กหญิงหัวเราะอย่างไม่มีเหตุผล หัวเราะจนตัวงอ ราวกับเธอเองก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องแปลก แต่กลับหยุดไม่ได้

เสียงหัวเราะนั้นก้องสะท้อนในทุ่งร้าง และทำให้ตายายในบ้านต้องชะงัก หันมามองหน้ากันด้วยความกังวล ตายายรู้สึกได้ถึงบางอย่าง...ไม่ใช่แค่เสียงหัวเราะของเด็กหญิง แต่เหมือนมีเสียงหัวเราะอีกเสียงหนึ่งซ้อนขึ้นมา เสียงนั้นช่างแผ่วเบา แต่น่าขนลุก

ยายจุดธูปขึ้นมาทันที พลางพึมพำเบาๆ:
"วิญญาณไหนไม่รู้ แต่อย่ามาเล่นกับเด็กเลยนะ..."