สุดสยอง "โรงแรมอาถรรพ์"

โรงแรมอาถรรพ์

ในยามค่ำคืนที่มืดมิดและเงียบสงัด, โรงแรมเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมถนนสายเก่าแก่ มีเรื่องเล่ามานานเกี่ยวกับความลึกลับของมัน ผู้คนในเมืองต่างพากันหลีกเลี่ยงที่นี่ เพราะเชื่อกันว่าที่โรงแรมแห่งนี้ซ่อนเร้นความลับที่ไม่สามารถอธิบายได้ แต่สำหรับ "นิรันดร์" ชายหนุ่มนักเขียนที่กำลังมองหาความสงบเพื่อเขียนงานของตัวเอง เขากลับเลือกที่จะเข้ามาพักที่โรงแรมนี้ โดยไม่รู้ว่าความเงียบสงัดที่เขาค้นหาจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาตลอดกาล

โรงแรม "ศรีพรรณสุ" เป็นที่พักที่ดูเงียบเหงา รกร้างไปด้วยฝุ่นละอองและกลิ่นไม้เก่าๆ เจ้าของโรงแรมคือคุณป้าท่านหนึ่งที่ชื่อนามว่า "ป้าหมอน" ซึ่งเป็นหญิงชราแปลกประหลาดที่มีท่าทีเยือกเย็นและนิ่งเฉยอย่างลึกลับ แม้ว่าโรงแรมจะดูทิ้งร้างไปแล้ว แต่คุณป้ากลับดูเหมือนยังคงมีการดูแลที่นี่อย่างดี

เมื่อเดินเข้ามาในล็อบบี้, นิรันดร์สัมผัสได้ถึงอากาศเย็นยะเยือกที่แปลกประหลาด แม้ว่าในช่วงเวลานี้จะยังไม่ถึงฤดูหนาว เจ้าหน้าที่โรงแรมคอยต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ และมอบกุญแจห้องหมายเลข 13 ให้เขาอย่างไม่มีคำอธิบาย

“ห้อง 13 หรือครับ?” นิรันดร์ถามด้วยความสงสัย

“ห้องเดียวที่ว่างนะคะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงนุ่มๆ ที่เหมือนจะเก็บความลับอะไรบางอย่างเอาไว้

นิรันดร์พยักหน้าและรับกุญแจ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เขาไม่รู้เลยว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปยังห้องที่มีอาถรรพ์

เมื่อเขาเปิดประตูห้อง 13 เขาก็พบว่ามันไม่เหมือนห้องพักธรรมดา มันดูเก่ากว่าโรงแรมทั้งหลัง เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ชวนให้รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย เหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจับตามองเขาอยู่

เขาพยายามที่จะไม่ใส่ใจ แต่เมื่อเขาเดินไปที่เตียง เขาก็เห็นเงาดำๆ เคลื่อนไหวอยู่ในกระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังอีกฝั่งของห้อง

ทันใดนั้นไฟในห้องก็ดับสนิท เหลือเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้าไปส่องกระทบกับผนัง ห้องนั้นกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหนาวเหน็บและความมืดมิดจนขยับตัวไม่ได้

“ใครอยู่ที่นี่?” นิรันดร์ตะโกนออกไปท่ามกลางความเงียบ

ไม่ตอบเสียงใดๆ เสียงกระซิบกลับเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังชัดเจนและใกล้เข้ามา “ออกไป... ออกไปจากที่นี่...”

นิรันดร์ขนลุกไปทั้งตัว เขารีบวิ่งไปที่ประตูห้องแต่พบว่ามันปิดแน่น และไม่สามารถเปิดออกได้ เขาหันมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มขยับตัวไปมาเอง ภาพในกระจกเริ่มเบลอและกลายเป็นรูปหน้าของหญิงสาวที่เคยพักอยู่ในห้องนี้เมื่อหลายปีก่อน หน้าตาของเธอเปื้อนเลือดและมีรอยยิ้มแปลกๆ

หญิงสาวในกระจกพูดขึ้นมาอีกครั้ง “คุณจะไม่ออกไปจากที่นี่จนกว่าจะได้คำตอบ…”

นิรันดร์พยายามหาทางหนี แต่เหมือนทุกทางนำเขากลับมาที่ห้องเดิม เขาตัดสินใจเผชิญหน้ากับคำถามนั้น

“คำตอบอะไร?” เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

หญิงสาวในกระจกตอบกลับมา “คำตอบที่คุณค้นหามาตลอด... ความลับที่โรงแรมนี้เก็บซ่อนอยู่”

ในช่วงเวลานั้นเองที่ไฟในห้องเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม แต่เขากลับรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังถูกมองจากทุกทิศทาง มองไปที่กระจกเขาก็เห็นเงาของตัวเองกลับกลายเป็นชายหนุ่มในอดีตที่เคยฆ่าหญิงสาวคนหนึ่งในห้องนี้

เขาตระหนักว่าโรงแรมศรีพรรณสุไม่ใช่แค่สถานที่พักพิง แต่เป็นสถานที่ที่คอยเก็บรวบรวมวิญญาณของคนที่หลงเข้ามาเป็นเชลย และเขาก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันแล้ว

จากนั้น นิรันดร์ไม่มีวันออกจากโรงแรมอาถรรพ์แห่งนี้อีกเลย เขากลายเป็นเงาของตนเองในกระจก ติดอยู่ในคฤหาสน์แห่งความตายที่ไม่มีวันหลุดพ้น...