สึนามิฮิโลในปี 1946

เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1946 หมู่เกาะฮาวายต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ทำให้โลกตะลึง นั่นคือสึนามิฮิโล ซึ่งเกิดจากแผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงในมหาสมุทรแปซิฟิก แผ่นดินไหวนี้มีความรุนแรงถึง 8.6 ริกเตอร์ และจุดศูนย์กลางอยู่ใกล้หมู่เกาะอาลูเชียน คลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นได้สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อเมืองฮิโล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคลื่นสูงถึง 55 ฟุต (ประมาณ 17 เมตร) ซัดเข้าหาฝั่ง

เมื่อคลื่นสึนามิมาถึงเมืองฮิโล คลื่นลูกแรกได้ถอยกลับไป ทำให้ชาวบ้านหลายคนออกไปสำรวจทะเล แต่พวกเขากลับถูกซัดเข้าจนได้รับอันตรายจากคลื่นลูกถัดไป สึนามินี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 96 คนในเมืองฮิโลเพียงแห่งเดียว และรวมแล้วมีผู้เสียชีวิตประมาณ 159 คนทั่วทั้งฮาวาย ความเสียหายทางเศรษฐกิจนั้นประเมินไว้สูงถึง 26 ล้านดอลลาร์ในปี 1946 อาคารและโครงสร้างพื้นฐานจำนวนมากถูกทำลาย รวมถึงโรงเรียนที่มีนักเรียนและครูอยู่ภายใน ซึ่งสร้างความเศร้าโศกให้กับชุมชน

เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็นบทเรียนเกี่ยวกับพลังของธรรมชาติ แต่ยังเป็นการกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในด้านการเตรียมพร้อมและการตอบสนองต่อภัยพิบัติ ในปี 1949 สหรัฐอเมริกาได้จัดตั้งระบบเตือนภัยสึนามิเป็นครั้งแรก และต่อมาได้ก่อตั้งศูนย์เตือนภัยสึนามิแปซิฟิก เพื่อให้การเตือนภัยอย่างทันท่วงทีแก่ประชาชนในพื้นที่เสี่ยง

เรื่องเล่าจากผู้รอดชีวิตยังคงเป็นสิ่งที่สะท้อนถึงความโกลาหลและความกลัวที่เกิดขึ้นในระหว่างเหตุการณ์ บุนจิ ฟูจิโมโตะ หนึ่งในผู้รอดชีวิต เล่าว่าเขาและเพื่อนนักเรียนคิดว่าการถอยกลับของทะเลเป็นเรื่องตลกวันเมษาหน้าโง่ แต่เมื่อคลื่นซัดเข้ามา ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกลับปรากฏขึ้น ขณะที่เลโนเร คูมุลานี แวน กีซอน เล่าถึงการหนีออกจากบ้านพร้อมครอบครัวเมื่อคลื่นเริ่มทำลายบ้านของพวกเขา