สิ่งที่ควรทำ เมื่อโลกบีบให้คิดอะไรดีๆไม่ออก

 

ชีวิตเรา

จะมีเวลาเป็นช่วงๆ

ที่จิตเข้าเขตอกุศลธรรมดำมืด

เป็นทุกข์

โมโหหิว

อึดอัดขัดใจ

ทำอะไรไม่ได้

อยากด่าคน

ไม่สนธรรมะ

คำพูดดีๆไม่อยากฟัง

 

เมื่อเข้าเขตอกุศลธรรม

แต่ละคนเกิดปฏิกิริยาต่างๆกันไป

ตามเสบียงทางวิญญาณที่สั่งสมมา

 

คนจำนวนหนึ่ง

ไม่รู้สึกอะไรเลย

เพราะคุ้นเคยกับเขตอกุศลธรรมอยู่แล้ว

 

คนจำนวนหนึ่ง

ฉุกใจเตือนตัวเองว่า

นี่เรากำลังเข้าเขตอกุศลธรรม

อันน่าสะดุ้งกลัวอยู่หรือเปล่า?

 

คนจำนวนหนึ่ง

ปล่อยเลยตามเลย

ไหนๆก็ไหนๆ

ให้โลกแตก จิตแตกยังไงก็ช่างหัว

 

คนจำนวนหนึ่ง

คิดแก้ปัญหาภายนอกก่อน

แม้แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงให้คิด

กัดฟันทำตามสำนึกแบบผู้ใหญ่ไปงั้นๆ

 

 

คนจำนวนหนึ่ง

คิดแก้ปัญหาภายในก่อน

เพื่อสร้างเรี่ยวแรงใหม่

ให้พร้อมคิดแก้ปัญหาภายนอกได้จริง

 

คนจำนวนหนึ่ง

มีต้นทุนพอจะรู้ว่า

ถ้าคิดอะไรดีๆไม่ออก

ก็เลิกคิด

ออกจากโหมดคิด

เข้าโหมดรู้

เพื่อตั้งหลักกันใหม่

จากหัวโล่งๆ และเนื้อตัวเบาๆ

คล้ายเรียกตัวอีกคนที่เก่งกว่ามาผลัดเวร

 

เร่งถามตัวเอง

เราเป็นคนจำนวนหนึ่งแบบไหน?

เราเห็นธรรมะเป็นสิ่งขาดไม่ได้แล้วหรือยัง?

 

ธรรมะเป็นเสบียง

ที่ต้องเตรียมกันล่วงหน้านานๆ

ไม่ใช่ตาลีตาเหลือกควานหากัน

ตอนที่จิตดีๆกำลังจะตายไปจากตัว

เพราะไม่มีใครบอกล่วงหน้าได้หรอกว่า

โลกจะมืดลงวันไหน

หาใครรับผิดชอบโลกและประเทศไม่ได้วันใด

ต้นทุนทางธรรมเฉพาะตัวเท่านั้น

ที่ช่วยให้รอดเฉพาะตนได้จริง

 

 

ทำกับคนอื่นอย่างไร

คือสะสมธรรมะให้กับตัวเองอย่างนั้น

ให้ทานแก่คนอื่น เห็นใจคนอื่น

เพื่อความชุ่มชื่นเย็นใจแก่ตนเอง

รักษาศีล ไม่ทำร้ายใคร

เพื่อความสว่างใสแก่ใจตน

 

สุดท้าย ทำสมาธิ เจริญสติ

ทำความสว่าง ความรู้กระจ่างแจ้ง

เพื่อสร้าง ‘จิตก่อนคิด’ ขึ้นมา

เตรียมเอาไว้แทนที่

จิต ‘คิดอะไรดีๆไม่ออก’ กัน!