ขยันแล้วไม่ได้ผลก็มี !

 

ความฝืนพยายามที่สูญเปล่า

ต่างกับความเพียรพยายามอย่างฉลาด

ตรง ‘วิธีเห็นข้อผิดพลาด’

และ ‘ความเต็มใจแก้ไขข้อผิดพลาด’

 

หากขยันผิดๆ

อาจเพิ่มดีกรีความทืบขึ้นมาในหัว

คือ เอาแต่ทำ

แต่ไม่ค่อยคิดหรอกว่าที่ทำๆอยู่

มันผิดหรือถูก ได้ประโยชน์หรือได้โทษ

และสุดท้ายมันจะพาไปถึงไหน

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

ถามตัวเองง่ายๆว่า

เรากำลังออกท่าย่ำกับที่

หรือกำลังลุยทางก้าวไปข้างหน้า?

 

ถ้าตอบตัวเองว่า

กำลังเดินอยู่

เดินๆไปก็ถามตัวเองด้วยว่า

มาถูกทางหรือเปล่า?

ถ้าตอบตามจริงว่ามาผิดทาง

ก็ให้จ้องรอหาทาง

ที่จะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาให้เจอ

อย่าดุ่มเดินตรงท่าเดียว

มนุษย์คิดได้ เลี้ยวได้ เปลี่ยนได้

เพื่อจุดหมายที่ใช่

 

ความใจร้อน

ทำให้คนส่วนใหญ่ชอบก้าวกระโดด

ผลจึงเป็นว่า

คนส่วนใหญ่ล้มลุกคลุกคลาน

อยู่กับการพยายามกระโดดซ้ำไปซ้ำมา

 

 

ความใจเย็น

ช่วยคนส่วนน้อยตั้งอกตั้งใจเดินดีๆทีละก้าว

ค่อยๆเดินไกลไปจากจุดเริ่มต้น

เข้าใกล้เป้าหมายเข้าไปทุกที

 

ข้อเท็จจริงนี้

เป็นภาพที่เกิดขึ้น

ทั้งทางโลกและทางธรรมครับ

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

#ฝืนทำสมาธิ

 

อย่าเข้าใจว่า ขยันมาก

หมายถึงการต้องทำสมาธิ

หรือว่าเดินจงกรมก่อนนอนเท่านั้น

จริงๆแล้วขยันแล้วไม่ได้ผลเลยก็มีนะครับ

 

บางคนทำสมาธิในลักษณะบีบบังคับตัวเอง

ตั้งใจทำครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่ได้ไม่ยอม

บางทีเราเหนื่อยจากทางโลกมา

แล้วมาฝืนใจบังคับตัวเองอย่างนี้อีก

ยิ่งเพียรมาก ก็ยิ่งกลายเป็นเครียดมาก

กลายเป็นเหมือนกับไม่ได้อะไรเลย

นอกจากความหนักอึ้งมากขึ้น

 

มันขึ้นอยู่กับว่า

คุณจับจังหวะชีวิตของตัวเองถูกหรือเปล่า

ถ้าเราจับถูก

บางทีทำแค่นิดเดียว

มันได้ผลมหาศาลนะครับ

 

เช่น ตกลงกับตัวเองว่า

อย่างน้อยวันนึงต้องทำ คือต้องทำ

นานเท่าไหร่ไม่ว่า แต่ต้องทำ

และทำด้วยใจจริงๆ

ทำด้วยความหวังว่ามันจะมีคุณภาพจริงๆ

อันนี้แหละ จะทำให้เราอยู่ในวินัย

โดยปกติโดยธรรมชาติของคนที่มีวินัย

มันจะทำแล้วรู้สึกสบายขึ้นเรื่อยๆ

มีความชำนาญ

มีความเห็นที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆไปเอง

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

ถ้ารู้น้อยกว่าจุดที่กำลังยืน

ถอยกลับไปก้าวหนึ่งเพื่อเรียนเพิ่ม

การก้มหน้าก้มตาขยันอย่างมืดบอด

ไม่เคยเป็นหลักประกันว่า

วันตายจะภูมิใจในตัวเองได้

 

แต่ถ้ารู้มากกว่าจุดที่กำลังยืน

ก้าวไปข้างหน้าให้คุ้มกับที่รู้

เพื่อสุดท้ายไม่ต้องตายเยี่ยงคนย่ำอยู่กับที่!

 

อ้างอิง จาก ดังตฤณ