ซลักฮอร์นละอายใจ หรือหวาดกลัวมากกว่ากัน!

สวัสดีครับ ในกระทู้นี้จะขอกล่าวถึง ศ.ซลักฮอร์น ผู้ซึ่งรู้สึกละอายใจ หรือหวาดกลัวมากกว่ากัน

ผู้เขียนคิดว่าทั้งสองนั่นล่ะครับ

เขาละอายใจเพราะเคยแบ่งปันความลับของเวทมนตร์ศาสตร์มืดให้กับทอม ริดเดิ้ล ซึ่งเคยเป็นนักเรียนที่เขาโปรดปรานและเขาก็ไม่คาดคิดว่านักเรียนดีเด่นที่เขาคอยให้ท้ายในวันนั้น จะกลายเป็นจอมมารเลื่องชื่อที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยนามในอีกหลายทศวรรษต่อมา จอมมารที่เที่ยวไล่ฆ่าคนเป็นผักปลาและรวบรวมลูกสมุน (กลุ่มผู้เสพความตาย) ก่อความวุ่นวายไปทั่วโลกเวทมนตร์

แต่ขณะเดียวกันเขาก็ยังหวาดกลัว กลัวว่าอดีตนักเรียนโปรดของเขาอาจจะกลับมาเยี่ยมเยียนพร้อมกับหยิบยื่นความตายให้เมื่อไรก็ได้ ซลักฮอร์นเองก็คงอาจได้ยินข่าวแว่วมาเหมือนกันว่าโวลเดอมอร์ไล่เก็บทุกคนที่รู้ถึงอดีตและที่มาของเขา ทั้งเพื่อปกปิดสถานะทางสายเลือดของตนเอง รวมไปถึงเรื่องราวในอดีตที่อาจจะเป็นความลับสุดยอดของเขา

แน่นอนว่าอาจรวมไปถึงเรื่องฮอร์ครักซ์ที่ซลักฮอร์นเคยเผลอให้ข้อมูลแก่เขาไปด้วย

ดังนั้นการที่เขาพยายามปกปิดและดัดแปลงความทรงจำก่อนมอบให้กับดัมเบิลดอร์ในตอนแรกสุด ก็อาจเป็นด้วยเหตุผลที่กล่าวมานี้

ก่อนที่แฮร์รี่จะใช้ความจริงใจค่อยๆ เกลี้ยกล่อมเขา ใช้ดวงตาของลิลี่ เอฟเวนส์ - ซึ่งเคยเป็นนักเรียนคนโปรดของซลักฮอร์นเช่นกัน – จ้องมองเข้าไปในดวงตาของพ่อมดชรา ให้เขายอมมอบความทรงจำที่จะเป็นกุญแจสำคัญในการค้นพบความลับของจอมมาร (แม้จะต้องใช้น้ำยานำโชคช่วยก็ตาม)

ฮอเรซ ซลักฮอร์น อาจารย์สอนวิชาปรุงยาคนที่สองของแฮร์รี่ พอตเตอร์ อาจเป็นสลิธีรินคนแรกๆ ที่ทำให้เราเห็นว่ายังมีพวกสลิธีรินที่ไม่ได้ชอบบูลลี่และเหยียดคนอื่นเสมอไป แม้พฤติกรรมของซลักฮอร์นจะทำให้เกิดช่องว่างระหว่างกลุ่มนักเรียนขึ้นก็ตาม จากการที่เขาชอบให้ความสนใจและเอาใจใส่เฉพาะกลุ่มนักเรียนที่มีชื่อเสียง (หรือมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง) และคนที่เป็นดาวเด่นในด้านต่างๆ – ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่ครูบาอาจารย์ควรทำ

เขาอาจจะขี้ขลาดและรักสบาย แต่สุดท้ายเขาก็ปลุกความกล้าหาญในตัวขึ้นมาได้ในช่วงสุดท้ายของการต่อสู้

ซลักฮอร์นพากลุ่มนักเรียนบ้านสลิธีริน (ที่พอจะรวบรวมได้) กลับเข้ามาที่ฮอกวอตส์เพื่อร่วมต่อสู้กับกลุ่มผู้เสพความตาย และเขาเองก็เข้าต่อสู้กับจอมมาร (ร่วมกับมิเนอร์ว่า มักกอนนากัลและคิงส์ลีย์ ชักเคิลโบลต์) เสมือนเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะทำให้ซลักฮอร์นสามารถลบความกลัวและความละอายใจออกไปจากจิตใจของเขาได้ในที่สุด

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ แล้วพบกันกระทู้หน้าครับ