ความเสียหายอย่างน่าตกใจ ที่ดัมเบิลดอร์บอกกับพวกเดอร์สลีย์

สวัสดีครับ ในกระทู้นี้ขอกล่าวการเลี้ยงแบบปล่อยลูกตัวเองจนเอาแต่ใจของครอบครัว 'เดอร์สลีย์' กันนะครับ

“พวกคุณไม่เคยปฏิบัติกับแฮร์รี่เหมือนเป็นลูกชาย จากการเลี้ยงดูของพวกคุณ เขารู้จักเพียงการถูกทอดทิ้งและบ่อยครั้ง ความโหดร้าย แต่อย่างน้อยเขาก็หนีรอดจากความเสียหายอย่างน่าตกใจที่พวกคุณทำกับเด็กโชคร้ายที่นั่งอยู่ระหว่างคุณนั่น”

อัลบัส ดัมเบิลดอร์ (บทที่ 3 : ยอมและไม่ยอม)
แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม

แน่นอนว่าพวกเดอร์สลีย์ไม่ได้เข้าใจว่าดัมเบิลดอร์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่อาจรวมถึงผู้อ่านหลายคนที่ได้อ่าน แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม เป็นครั้งแรกเมื่อ 19 ปีที่แล้ว (รวมทั้งผมด้วย) – แต่ในวันนี้เด็กวัยรุ่นในวันนั้นได้เติบโตขึ้น หลายคนแต่งงาน มีครอบครัวและมีลูก ถ้าได้ลองย้อนกลับมาอ่านบทนี้อีกครั้ง พวกเราน่าจะเข้าใจว่าความเสียหายที่ดัมเบิลดอร์หมายถึงนั้นคืออะไร

หลังจากได้อ่านจดหมายที่ดัมเบิลดอร์ทิ้งไว้ เพ็ตทูเนียคงรู้สึกว่าเธอถูกบีบให้ยอมรับเลี้ยงแฮร์รี่เพราะไม่มีทางเลือก เมื่อรวมกับความเกลียดน้องสาวที่มีมานานตั้งแต่อดีต เธอจึงทำให้วัยเด็กของแฮร์รี่เต็มไปด้วยการถูกทอดทิ้ง ถูกเมิน ลำเอียงและหลายครั้งก็โหดร้ายจนเป็นแผลที่ติดอยู่ในใจของแฮร์รี่ไปตลอดกาล

จริงอยู่ว่าการที่เธอยอมรับเลี้ยงเขาไว้นั้นมีส่วนให้แฮร์รี่ได้รับการคุ้มครองนานหลายสิบปี (จากเวทมนตร์ที่ดัมเบิลดอร์เสกไว้) แต่การปฏิบัติกับแฮร์รี่อย่างไม่ใยดี ก็เป็นเรื่องที่เธอสมควรถูกตำหนิเช่นกัน

แต่เมื่อมองอีกด้านหนึ่ง เธอก็ได้สร้าง “ความเสียหายที่น่าตกใจ” ทิ้งไว้ให้กับเด็กอีกคนหนึ่งเช่นกัน ซึ่งเป็นลูกชายของเธอเอง

ถึงแม้จะไม่มีแฮร์รี่เข้ามาอยู่ด้วย เพ็ตทูเนียกับเวอร์นอนก็สปอลย์ดัดลีย์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพวกเขามากอยู่แล้ว ดังนั้นพอมีแฮร์รี่เข้ามาแถมยังได้รับการปฏิบัติที่แทบจะตรงข้ามกันทุกอย่าง ผลเสียที่เกิดขึ้นกับดัดลีย์จึงยิ่งมากและทวีคูณ

ดัดลีย์กลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ หลายครั้งเขาก็ทุบตีพ่อกับแม่เวลาไม่ได้ดั่งใจ เมื่อเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เขาปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้มีน้ำหนักมากเกินเกณฑ์ – แต่กระนั้นเพ็ตทูเนียก็เอาแต่พร่ำบอกว่า ดัดเดอร์สของเธอนั้นกำลังอยู่ในช่วงวัยกำลังโต แม้น้ำหนักของเขาจะพุ่งไปจนเกือบเท่าลูกวาฬเพชฌฆาตแล้วก็ตาม - และในปีต่อมา เขาก็เข้าร่วมแก๊งอันธพาล คอยระรานเด็กและคนอื่นแถวละแวกบ้าน ทำลายข้าวของในสนามเด็กเล่น มั่วสุมสูบบุหรี่กันตามหัวมุมถนน

โชคดีที่เขากลับตัวทัน – อาจต้องขอบคุณผู้คุมวิญญาณที่เข้าจู่โจมในวันนั้น ที่ทำให้ดัดลีย์ได้สติและเห็นสภาพที่แท้จริงของตัวเองว่าเป็นคนอย่างไร (เด็กอันธพาล กำลังเสียคน เพราะพ่อแม่เลี้ยงแบบตามใจ)

เช่นเดียวกันกับเดรโก มัลฟอย

พฤติกรรมที่ไม่น่าพิศมัย คอยดูหมิ่นและถากถางคนอื่นของเดรโกในช่วงปีแรกๆ ของเขาที่ฮอกวอตส์ เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของผลพวงจากการเลี้ยงลูกแบบผิดๆ ของพวกมัลฟอย ยิ่งโตมาในตระกูลเลือดบริสุทธิ์ด้วยแล้ว แนวคิดของเขาจึงมีแนวโน้มอย่างมากที่จะเอนเอียงไปทางกลุ่มผู้เสพความตาย

แต่เนื้อแท้ของเดรโกนั้นก็เป็นเด็กจิตใจดี - ดังที่เขาได้แสดงให้พวกเราเห็นหลายๆ ครั้ง – ดังนั้นก็ถือว่าเขาเป็นเด็กอีกคนหนึ่งที่โชคดีที่ยังสามารถกลับตัวได้ทันในตอนท้าย

เพราะหากไม่เป็นเช่นนั้น เขาก็อาจเดินตามรอยพ่อมดศาสตร์มืดหลายคน ที่หลายครั้งอาชญากรรมและความชั่วร้ายของพวกเขานั้นมีปมมาจากอดีตในวัยเด็กซึ่งมาจากการถูกเลี้ยงดูแบบตามใจมากจนเกินไป

(แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าการเลี้ยงดูแบบทอดทิ้งอย่างที่แฮร์รี่ได้รับ ก็สามารถสร้างความชั่วร้ายได้เช่นกัน)

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะครับ ลองนำมาปรับใช้กันดูนะครับ แล้วพบกันกระทู้หน้าครับ