เหตุการณ์ที่น่าเศร้าในแฮร์รี่ พอตเตอร์

สวัสดีครับ ในกระทู้นี้ขอกล่าวถึงช่วงเวลาที่ออกจะเศร้าโศกหน่อยนะครับ ซึ่งนั่นก็คือการสูญเสียบุคคลอันเป็ฯที่รักครับ

แฮร์รี่ พอตเตอร์ เปิดเรื่องมาด้วยการตายของพ่อกับแม่ของแฮร์รี่ (เจมส์กับลิลี่) ในเล่ม ถ้วยอัคนี เซดริก ดิกกอรี่ ที่กำลังมึนงงเพราะถูกส่งมายังสุสานพร้อมกับแฮร์รี่ อยู่ๆก็ต้องพบกับความตายโดยไม่ทันตั้งตัว แม้แต่พ่อทูนหัวของแฮร์รี่อย่าง ซิเรียส แบล็ก ก็ตายจากไปต่อหน้าต่อตาของแฮร์รี่เพราะพลาดท่าจากการต่อสู้กับเบลลาทริกซ์ จริงอยู่ที่ความตายคือสัจธรรมของมนุษย์ แต่สำหรับหลายๆ คน บางครั้งความตายก็มาถึงอย่างกระทันหันโดยที่เราไม่คาดคิด จริงอยู่ว่าความตายเป็นเรื่องที่เราทุกคนต้องเจอไม่วันใดก็วันหนึ่ง แม้แต่ในโลกของแฮร์รี่ พอตเตอร์ พ่อมดแม่มดเองก็มีอายุขัยไม่มีใครที่สามารถเอาชนะความตายได้ แต่ถ้าอยู่ๆ มันมาถึงโดยที่เราไม่ทันคาดคิด เชื่อว่าหลายคนต้องช็อกและตกใจเป็นธรรมดาและเมื่อความรู้สึกทั้งสองเหล่านี้เริ่มหายไป ความเสียใจจะเข้ามาแทนที่ซึ่งทำไปสู่การยอมรับความจริงในเวลาต่อมา

นั่นคือความรู้สึกของคนที่ยังอยู่ ซึ่งรู้สึกอาลัยอาวรณ์ต่อผู้ที่จากไป แต่สำหรับคนที่เป็นฝ่ายจากไปล่ะ พวกเขารู้สึกอย่างไร ?

โรวลิงยกตัวอย่างเปรียบเทียบไว้ในวรรณกรรม เธอสื่อถึงคนส่วนใหญ่ทั่วไปที่ตายจากไปอย่างหมดห่วง คนที่ไม่กลัวความตาย หรือคนที่พร้อมจะก้าวต่อไปยังอีกโลกหนึ่ง ทิ้งไว้เพียงอนุสรณ์(เช่น ภาพเหมือนของดัมเบิลดอร์) หรือพลังบางอย่างที่ยังคอยคุ้มกันคนที่ผูกพันธ์ทางสายเลือด (เช่น การตายของลิลี่) เหมือนกับที่ซิเรียสบอกแก่แฮร์รี่ว่า "ความตายน่ะ ง่ายกว่าการนอนหลับเสียอีก" ฉะนั้นในกลุ่มแรก คนที่ตายคือคนที่ไปสู่ความสงบอย่างแท้จริง ไม่ต้องห่วงหา กังวล หรือรับรู้ความเจ็บปวดในโลกนี้อีกแล้ว ถึงแม้คนที่ยังอยู่ในโลกนี้อาจจะอาลัยอาวรณ์ถึงคนที่จากไป แต่สุดท้ายชีวิตของคนเหล่านั้นก็กำลังก้าวเดินต่อไปเช่นกัน

สรุป ถ้าเรามองความตายให้เป็นเรื่องปกติ แล้วคุณจะใช้ชีวิตในแต่ละวันได้อย่างคุ้มค่าที่สุด เมื่อถึงเวลาคุณจะได้จากไปอย่างหายห่วง ไม่ต้องกังวลอะไรในโลกนี้อีกแล้ว แต่ก็อย่างว่านะครับ... หลายครั้งที่ความตายไม่เคยมีสัญญาณเตือนมาถึงเราก่อนว่ามันจะมาเมื่อไร ฉะนั้น ทำทุกวันของเราให้มีค่าดีกว่านะครับ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ แล้วพบกันกระทู้หน้าครับ