ไดอารี่ปริศนาเล่มที่ 4 คืนฝันร้าย

วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันกลับมาที่บ้านหลังเก่าของครอบครัว บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างไกลจากเมือง เป็นบ้านไม้สองชั้นที่สร้างมาตั้งแต่สมัยคุณปู่คุณย่า บ้านที่ฉันเคยใช้ชีวิตในวัยเด็ก ก่อนที่จะย้ายไปใช้ชีวิตในเมืองหลังจากที่พ่อแม่จากไป บ้านนี้ถูกทิ้งร้างไว้เป็นเวลาหลายปี และสภาพมันก็ทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลา

ทันทีที่ฉันเปิดประตูบ้านเข้าไป ฉันรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากภายใน ราวกับมีบางอย่างผิดปกติในบ้านนี้ แม้ว่าแดดจะส่องแสงอยู่ข้างนอก แต่ภายในบ้านกลับมืดสลัว ฉันพยายามบอกกับตัวเองว่านี่คงเป็นแค่ความรู้สึกเนื่องจากไม่ได้มาที่นี่นาน แต่ในใจลึก ๆ ก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับบางสิ่งที่ฉันยังไม่รู้

เมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอน ทุกครั้งที่หลับตา ฉันฝันถึงห้องนอนเก่าของตัวเอง ภายในฝัน ฉันเห็นตัวเองนั่งอยู่บนเตียง จ้องมองไปที่กระจกบานใหญ่ตรงปลายเตียง ภาพสะท้อนในกระจกแสดงให้เห็นเด็กผู้หญิงในชุดนอนสีขาว ยืนอยู่ที่มุมห้อง เธอยืนนิ่งเงียบ จ้องมองไปที่หน้าต่าง ราวกับรอคอยบางอย่าง

แต่ทันใดนั้น เธอหันหน้ามามองตรงมาที่ฉัน ดวงตาของเธอว่างเปล่าและไร้ชีวิต ฉันรู้สึกถึงความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ มันช่างน่ากลัวจนฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก แต่ภาพของเด็กหญิงคนนั้นยังคงติดตาฉันอยู่ตลอด

วันนี้ฉันพยายามทำความสะอาดบ้าน เพื่อขับไล่ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่ทุกครั้งที่เดินผ่านห้องนอนเก่า ฉันรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ฉัน ฉันบอกตัวเองว่านี่เป็นเพียงจินตนาการ แต่ยิ่งพยายามลบภาพนั้นออกจากหัว มันกลับยิ่งชัดเจนขึ้น

ในตอนเย็น ขณะที่ฉันอยู่ในห้องครัว ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินขึ้นลงบันได ตอนแรกคิดว่ามันเป็นเสียงของบ้านเก่าที่ทรุดโทรม แต่เมื่อเสียงนั้นเริ่มเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น ฉันก็รู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอน แต่ไม่พบใครเลย มีเพียงความเย็นยะเยือกและกลิ่นอับชื้นเหมือนมีบางอย่างตายไปนานแล้ว

ฉันฝันร้ายอีกแล้ว ในฝัน ฉันเห็นตัวเองนอนอยู่บนเตียง จ้องมองเพดาน แต่เมื่อฉันหันหน้าลงมาที่ปลายเตียง ก็เห็นเด็กหญิงคนนั้นยืนอยู่ใกล้มากกว่าเดิม ดวงตาของเธอเริ่มไหลเป็นน้ำสีดำ เธอค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาจับคอของฉัน ฉันพยายามจะกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่เคยเจอมาก่อน เมื่อฉันมองไปที่กระจกบานใหญ่ ฉันเห็นเงาของเด็กหญิงคนนั้นแวบขึ้นมาสักวินาทีก่อนจะหายไป ฉันรู้แล้วว่าบ้านนี้ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับฉันอีกต่อไป

ฉันตัดสินใจว่าจะออกจากบ้านนี้ แต่ทุกครั้งที่ฉันพยายามเก็บของ ฉันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างดึงฉันกลับมา ทุกครั้งที่ผ่านห้องนอนเก่า ฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเด็กหญิงในฝัน ฉันเริ่มสงสัยว่าเธอเป็นใคร และทำไมถึงต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่

ฉันเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบ้านนี้และครอบครัวในอดีต จนพบว่าเคยมีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ "หนูนา" ที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่เมื่อหลายสิบปีก่อน เธอเสียชีวิตอย่างลึกลับในห้องนอนเก่าของฉัน ฉันไม่สามารถหาข้อมูลได้มากนัก แต่ที่รู้คือเธอเสียชีวิตในคืนที่มืดมนเหมือนคืนที่ผ่านมา

เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย ฉันรู้สึกถึงความกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทุกครั้งที่หลับตา ฉันจะเห็นเงาของหนูนาค่อย ๆ เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ฉันรู้ว่าถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก

ในตอนเช้า ฉันเก็บของที่จำเป็นและเตรียมตัวที่จะออกจากบ้านนี้ แต่ทุกครั้งที่ฉันเปิดประตู จะมีลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับถูกขังอยู่ ฉันไม่สามารถออกไปได้ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนี้ราวกับมีชีวิต และมันต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่ตลอดไป

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ราวกับเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าฉันถูกดูดเข้าไปในโลกที่ไม่มีวันจบสิ้น ทุกครั้งที่ฉันพยายามหาทางออก ฉันจะได้ยินเสียงของหนูนาที่เรียกฉันอยู่เสมอ เธอเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกคืน และฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร 

เธอไม่ต้องการให้ฉันออกไป เธอต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่อยู่กับเธอตลอดไป

วันนี้ ฉันตื่นขึ้นมาในห้องนอนเก่า แต่ฉันรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไป ทุกอย่างดูเหมือนจะชัดเจนมากขึ้น ราวกับว่าฉันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนี้แล้ว ดวงตาของฉันมองไปที่กระจกบานใหญ่ และในนั้นฉันเห็นเงาของเด็กหญิงในชุดนอนสีขาว ยืนอยู่ข้างหลังฉัน

ดวงตาของเธอดูเศร้าโศกและโดดเดี่ยว แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างที่มืดมนแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่สามารถหนีไปจากที่นี่ได้ หนูนาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ให้ฉันอยู่ที่นี่เท่านั้น แต่เธอต้องการให้ฉันเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้ด้วย

เวลาผ่านไปในบ้านหลังนี้ราวกับถูกหยุดไว้ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน หรือเวลาภายนอกผ่านไปนานเท่าไรแล้ว แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป ฉันรู้ว่าฉันจะไม่มีวันได้ออกจากที่นี่ และฉันก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้อย่างแท้จริง

ฉันไม่ได้เป็นตัวฉันเองอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นเพียงเงา เป็นเพียงวิญญาณที่ติดอยู่ในบ้านหลังนี้ ร่วมกับหนูนา เราจะอยู่ที่นี่ตลอดไป รอคอยใครสักคนที่จะเข้ามาเยือนและเข้าร่วมกับเราในความเหงาอันนิรันดร์

หากคุณได้อ่านบันทึกนี้ ขอให้คุณระวัง อย่าหลับตา และอย่าเงี่ยหูฟังเสียงใด ๆ ที่ดังมาจากห้องนอนเก่า เพราะหนูนารอคอยเพื่อนใหม่ๆอยู่เสมอ

_______________

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ