การกลับบ้าน ทั้งที่ไม่ประสบความสำเร็จไม่ใช่เรื่องที่เเย่เสมอไป

ผมไปเจอข้อความหนึ่งว่า ถ้าเราไม่เอาความสำเร็จกลับบ้านไป เราจะผิดไหม

ที่เราจะกลับบ้านไปแบบไม่ประสบความสำเร็จ ผมเลยมานั่งคิดดูว่ามันจริงหรือป่าว คำพูดนี้

ผมมองว่ามันคาดหวังเกินไป เราลองนึกสภาพที่ตัวเรากลับบ้านไปไม่ประสบความสำเร็จ

คือหลายๆคนลำบาก ดันด้นมาทำงาน จากบ้านมา ผมเชื่อว่าหลายๆคนคิดถึงครอบครัวที่รอๆอยุ่ อยากให้ครอบครัว

นั้นภูมิใจในตัวเรา เเบบกลับบ้านไปขับรถป้ายเเดงไปมีเงินมีทองใช้  พร้อมกับความสำเร็จในชีวิตของตัวเรา ซึ่ง

ก็มีหลายๆคนที่ประสบความสำเร็จเเล้วกลับบ้านไปแต่ไม่ใช่ทุกกคนที่โชคดี ไม่ใช่ทุกคนที่ประสบความสำเร็จ ถ้ามันง่ายเเบบนั้นคนๆทุกคนคงประสบความสำเร็จกันหมด มันผิดไหมถ้าเราไม่ประสบความสำเร็จเเล้วกลับบ้าน 

ผมเชื่อว่าคนในครอบครัวไม่มีใครเขาดูถูกตัวคุรเเละเขาดีใจด้วยซ้ำที่คุรกลับบ้าน

กลับไปอยุ่เป็นครอบครัวเจอคุณพ่อคุณเเม่ พี่น้อง ปู้ย่าตา ย้าย ใช้ชีวิตเเบบครอบครัว

เรากลับบ้านไปเพื่อพักผ่อนย่อนใจ การกลับบ้านคือสิ่งที่ดีที่สุด

ดังนั้นในการกลับบ้าน ทั้งที่เราไม่ได้ประสบความสำเร็จมันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเเต่อย่างใด

อาจจะเป้นส่งที่กระตุ้นตัวเราให้มีเเรงฮึดสุ้ในชีวิตเพื่อจะได้ประสบความสำเร็จ

ให้คนในครอบครัวเราได้ภุมิใจในตัวเรา

เพราะฉะนั้นการกลับบ้านเป็นสิ่งที่ฮิลใจตัวเราได้มากจริๆ