แอบรักในรอยใจ ตอนที่5

แอบรักในรอยใจ 

ตอนที่ 5

        ที่ห้องทำงานของฉัตรลดา ที่โต๊ะทำงานยังมีกองงานที่ต้องทำอยู่อีกมาก ฉัตรลดานั่งง่วนทำอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกปวดหัว กำลังนั่งเอามือกุมขมับอยู่นั้น ก็มีสองมือขาวเรียวยื่นเข้ามานวดขมับให้ โดยนวดครึงเบาๆ "ขอบใจมากนะขวัญภิรมณ์ อืมสบายขึ้นเยอะลย" ผู้ที่นวดไม่ได้ส่งเสียงอะไร ยังคงนวดครึงเบาๆ "ขวัญภิรมณ์ยังไม่ถึงเวลาพักนะ มาได้ไง งานเสร็จแล้วหรอ" ฉัตรลดาไม่ได้ยินเสียงเพื่อนจึงหันหลังกลับไปมอง  จนตกตะลึง คนตรงหน้า ใบหน้าสวยเข้มคิ้วเรียวยาว ส่งยิ้มหวานมาหนึ่งกรุบ

"ดุสิตา มาเงียบๆ แบบนี้คิดอะไรเปล่า"

      "ก็เธอปวดหัวไม่ใช่หรอ ฉันช่วยไง ดูงานเธอเหลือเยอะนะ ให้ฉันช่วยใหม รับรองเสร็จก่อนเที่ยง เราไปทานข้าวข้างนอกกันนะ" ดุสิตาพูดแล้วหยิบแฟ้มงานออกมาดู "เยอะมากจริงๆด้วย"
    "ได้ ถ้าว่างก็จัดการให้เสร็จนะ ฉันขอไปพักผ่อนที่โซฟาแปปนึง"  ฉัตรละดาเดินไปนอนที่โซฟา หลับตาปี๋ บางทีก็แอบชำเรืองมองดุสิตาแวปนึง

       ดุสิตาตั้งหน้าตั้งตาทำงานและแอบชำเรืองมองฉัตรลดา แล้วพรึมพรำแผ่วเบา "เธอนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ทำงานหนักเหมือนเดิม บ้านก็กลับช้ามาก ฉันย้ายมาทำงานที่นี่เพื่อมาดูแลเธอแบบเงียบๆ ถ้าวันใดวันนึงเธอมีชายที่ชอบ ฉันก็จะออกไปจากที่นี่ พักผ่อนก่อนนะเดี๋ยวทำงานให้"
      ฉัตรลดาหลับพริ้ม ใบหน้าบ่งบอกเหนื่อยอยากนอน ดุสิตาทำงานเสร็จแล้ว ก็มานั้งจ้องหน้าฉัตรลดาอยู่อย่างนั้น "เธอเนื่ยน้าไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยนะ ไม่รู้หรือไงคนเค้าเป็นห่วง" ทันใดนั้นขนตาดำยาวของฉัตรลดาก็ขยับขึ้น "มานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร งานเสร็จแล้วหรอ ฉันหลับนานแค่ใหนแล้ว"
        "ก็เที่ยงแล้วนะ กะจะมาปลุกนะ เธอก็ลืมตาตื่นก่อน ไปทานข้าวกัน ฉันช่วยงานเธอขนาดนี้ต้องเลี้ยงข้าวฉันนะอย่าเบี้ยว"

ฉัตรลดาดีใจที่มีคนช่วยทำงาน ยิ้มจนแก้มปริ "อ้อ ได้ได้ ป่ะ"
 ที่ร้านอาหาร ดุสิตากับฉัตรลดานั่งโต๊ะเดียวกันแต่ตรงข้ามกัน จะได้เห็นอีกฝ่ายชัดเจน
      "เธอสั่งก่อนสิฉัตรลดา" ดุสิตาพูดพร้อมยื่นเมณูให้ ฉัตรลดาสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ
      "ฉันสั่งเผื่อเธอด้วยนะ อร่อยทั้งนั้นเลย เอ้าลองสิ"

 "อร่อยก็จริงนะ แต่ฉันขอสั่งเองบ้าง"
แล้วดุสิตาจดกระดาษให้พนักงาน พนักงานรับเสร็จก็รีบไปที่ห้องครัว
ฉัตรลดาทานอาหารตรงหน้าสามคำ แล้วถาม "เธอรออะไรอยู่ ไม่ทานสักทีอ่ะ"
"รอเมนูสำคัญ เดี๋ยวมา" ดุสิตาพูดแล้วรออย่างใจจดใจจ่อ
     พนักงานเสริฟ ถือถาดอาหารและหยิบอาหารจานนั้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้าดุสิตา  ฉัตรลดาเห็นอาหารจานนั้นถึงกับทำช้อนหล่นตกตะลึงพร้อมอุทาน
"ปริศนา"

ดุสิตามองหน้าแล้วบอกว่า "ทานข้าวเถอะ ปริศนาอะไร เธอมั่วแล้ว ใครก็ทานได้"
"ไม่น่าเชื่อ ปริศนาชอบทานกระเพราะกุ้งกรอบมากที่สุด เธอมีอะไรเกี่ยวข้องกับปริศนาหรอ"
"ปริศนาอะไร ฉันไม่รู้จัก และไม่รู้เรื่องที่เธอพูด ฉันกินของฉันอย่างงี้อยู่แล้ว รีบรับทานเถอะค่ะ จะได้ไปทำภารกิจของเธอต่อ แล้วก็ไม่ต้องหักโหมอะไรขนาดนั้นนะ เดี๋ยวฉันทนไม่ไหวต้องไปช่วยเธออีก พักบ้างนะ กินกิน อืมอร่อยนะ.."

         ฉัตรลดาคิดในใจแม่คนนี้มีอะไรเกี่ยวข้องอะไรกันรึเปล่า เคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า แล้วจงใจมากินเรียนแบบแกล้งฉัน ให้ฉันนึกเรื่องเก่าๆรึเปล่า ฉันต้องคอยจับตาดูเค้าเอาไว้ ย้ายมาที่นี่อาจจะไม่ธรรมดาอย่างที่คิดก็ได้นะ นึกไปก็มองหน้าคนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยิ้มกลบเกลื่อน ไป แม่คนนี้ร้ายนักนะ ยิ้มสายตาแปลกๆนะ หวานไปป่ะ..
        ดุสิตาก็ยังยิ้มหวานๆให้ฉัตรลดา แบบมีเรทในเหมือนยิ้มให้คนรักยังไงยังงั้น...


ติดตามตอนต่อไป