แอบรักในรอยใจ ตอนที่ 4

แอบรักในรอยใจ

ตอนที่ 4

        ฉัตรลดานั่งมองผู้หญิงอยู่ตรงหน้า อยู่พักนึง ผู้หญิงคนนั้นก็มองกลับมาแล้วยิ้มให้ ฉัตรลดายิ้มตอบกลับโดยยังไม่ทันรู้ว่าเป็นพนักงานใหม่ เธอเคร่งกับงานมากเกินไปโดยไม่ได้สนใจผู้คน สักพักขวัญภิรมณ์เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมอาหารในมือทั้งสองข้าง แล้วถาม

"รู้จักพนักงานใหม่หรือยัง นั่งตรงหน้าเธออ่ะ"

"ไม่รู้จัก ฉันไม่รู้ว่าเป็นพนักงานใหม่ ยังไม่ได้คุยกับเค้าเลย" ฉัตรลดาตอบ พลางหยิบอาหารจากมือขวัญภิรมณ์เพื่อนของเธอ

"นั่นคือ ดุสิตา พนักงานใหม่ เพิ่งมาทำงานวันแรก ฉันเห็นเค้าน่ารักดี เลยอยากให้เธอรู้จักไว้ บางทีเธอมีเพื่อนใหม่ เธออาจจะมีเรื่องใหม่ๆเข้ามา เธอจะได้ลืมอดีด เลิกบ้างานสักที งั้นฉันไปทักเค้าให้นะ" จากนั้นขวัญภิรมณ์เดินไปที่โต๊ะของดุสิตาที่นั่งทานข้าวอยู่ พร้อมพูดทักทายว่า "ยินดที่ได้รู้จักนะค่ะคุณดุสิตา ฉันคือขวัญภิรมณ์และนั่นที่นั่งตรงหน้าคุณคือ ฉัตรลดา คุณช่วยเป็นเพื่อนกับฉัตรลดาได้ใหมค่ะ ฉันเห็นคุณร่าเริง พูดเก่ง คงมีเรื่องสนุกๆมาเม้าให้ยัยฉัตรฟังทุกวันแน่ๆ ฉัตรไม่เหงาแน่ๆ"

ดุสิตากล่าวตกลง แล้วเสริมว่า"ยินดีค่ะ งั้นทานข้าวด้วยกันค่ะ" ดุสิตาหยิบจานอาหารของตนยืนขึ้นเดินออกจากโต๊ะของตนเองแล้วเดินไปที่โต๊ะตรงหน้า เข้าไปนั่งเสร็จแล้ว วางอาหารไว้ที่โต๊ะ แหงนหน้ามองฉัตรลดา "ฉันก็ไม่รู้ว่าที่นี่ผู้คนเป็นยังไง เพิ่งมายังไม่มีเพื่อน ฝากคุณฉัตรลดาช่วยชี้แนะด้วยนะค่ะ จะว่าไปผู้คนที่นี่ก็น่ารักดีนะค่ะ ไม่มีสายตาดูถูกดูแครนพนักงานใหม่เลยนะ แล้วคุณฉัตรลดาพักที่ใหนค่ะ เดี๋ยวตาจะแวะไปเยี่ยม"

ฉัตรลดา

"แถวๆหมู่บ้านเพชรทัดฟ้าค่ะ" "อ้อ จริงหรอ ฉันก็อยู่ที่นั่น บังเอิญจังนะ ดีเลย ปั่นจักรยานก็ถึง" ดุสิตาพูดพร้อมรอยยิ้มละมุน แต่ในตาเศร้านิดๆ" ขวัญภิรมณ์บอกทุกคน "จะบ่ายแล้วนะรีบทานกันเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อ" 

         ดุสิตาขับรถกลับบ้านในทางเข้าหมู่บ้าน ก็ได้จอดรถอยู่กำแพงเกือบถึงประตูบ้านของฉัตรลดา แล้วรำพึงรำพันกับตัวเองว่า "ฉันก็ไม่รู้จะบอกเธอยังไง ในเมื่อฉันไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอจะรับได้ใหมกับสภาพฉันตอนนี้ ฉันขออยู่ใกล้ๆเธอก็แล้วกัน" แล้วดุสิตาก็ขับรถออกไป

ดุสิตา

ติดตามตอนต่อไป