ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล19: โรงเรียนของหนู

        พวกเราหยุดที่โรงเรียนอนุบาลขนาดเล็กเป็นแห่งแรกชื่อ Sheer Bal Devi Primary School และน่าจะเป็นโรงเรียนเตรียมอนุบาลด้วย สภาพโรงเรียนเป็นแค่ตึกเก่าๆ ทรุดโทรมมากขนาดเล็ก มีห้องเพียงแค่สองห้อง ส่วนอีกสองห้องด้านข้างได้รับความเสียหายปิดไว้รอการซ่อมแซม ห้องเด็กเล็กมีแค่ผืนผ้ายางเก่าๆ ปูพื้นที่ใช้ทั้งนั่งเรียนและนอน ส่วนห้องเด็กโตนั้นต้องแบ่งนั่งเรียนรวมกันสองชั้นโดยหันหลังให้กัน

        ทั้งครูและเด็กนักเรียนตื่นเต้นกับคณะของพวกเรามาก ต่างกันตรงที่สีหน้าของครูนั้นดูดีใจมากๆ ฮารี่คุยกับครูใหญ่อยู่นาน เด็กๆ ยังคงจ้องมองพี่ๆอย่างงงๆ เลยให้น้องศิลปินไปวาดรูปสัตว์บนกระดาน (ที่เป็นแค่เอาสีดำมาทาบนผนังเท่านั้น) เด็กๆน่ารักพูดพร้อมๆกันว่า “ This is a cat…This is a rabbit…This is a……” เริ่มยิ้มกันได้บ้างแล้ว ถึงคิวน้องศิลปินอีกคนวาดบ้าง “ This is a mountain….This is a tree…This is a….” ตอนนี้พวกเราลืมเหนื่อยกันไปชั่วขณะ

        เด็กๆทั้งน่ารักและน่าสงสารจัง แววตาใสๆ ซื่อๆ บนใบหน้ามอมแมมเสื้อผ้าเก่าๆ บางคนก็คับจนปริและเปรอะเปื้อนด้วยคราบต่างๆ ดูด้วยสายตาแล้ว สุขลักษณะพื้นฐานไม่น่าจะผ่านเกณฑ์ รวมถึงปัจจัยสี่พื้นฐานด้วย...เศร้าจัง เราลาคุณครูและเด็กๆไปด้วยคำสัญญาว่า ระหว่างทางกลับจะแวะมาใหม่ซึ่งหมายถึงอีกวันสองวันถัดไป

        แล้วการเดินป่าแสนสนุกของพวกเราก็เริ่มต้นขึ้นเป็นภาคที่สอง ภาคนี้บันเทิงมากกว่าเดิม เพราะสูงชันขึ้นเรื่อยๆ และเป็นช่วงที่ทุกคนเหนื่อยมากที่สุดในทริปนี้ สารพันวิธีให้กำลังใจและเอ็นเทอร์เทนถูกนำมาใช้จนหมดมุก ร้องเพลงก็แล้ว หยุดถ่ายรูปก็แล้ว แวะเล่นกับแพะข้างทางก็แล้ว ดูเหมือนไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก...อะ...เดินหนอ...เหนื่อยหนอ...จะไหวมั๊ยหนอ??? ไม่ไหวแล้ว...น้องเลยเอาเป้ของเราไปแบกให้ตามเคย แต่น้องก็ยังคงกระโดดวิ่งขึ้นดอยตัวปลิวได้...งานนี้เด็กดอยชนะเลิศ

        น้องๆ เริ่มยิ้มน้อยลงเปลี่ยนเป็นเสียงเหนื่อยหอบแทน น้องชาวอีสานสีหน้ายังคงค่อนไปทางแย่อย่างคงเส้นคงวา...ร่างจะแหลกแล้วววว...เราหยุดบ่อยขึ้นเพราะได้ยินเสียงร่างกายบ่นว่า “จะฆ่าตัวตายรึไง!!” อดทน อดทน อดทน....แล้วฮารี่ก็พามานั่งพักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่และบอกว่าถึงแล้ว....คำที่รอคอย...แต่เราก็นั่งกันพักใหญ่เลยทีเดียว หน้าตาแต่ละคนดูไม่ได้เลยจริงๆ น้องๆ งอแงอยากกินโค้ก...บนดอยอย่างนี้จะเอาที่ไหน...เราเดินบนเชิงเขาทะลุผ่านบ้านชาวบ้านอีกสี่ห้าหลัง ก่อนถึงบ้านพ่อแม่ฮารี่ซึ่งจะเป็นที่พักของเราขณะอยู่หมู่บ้านนี้

**ข้อความทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียน

*ติดตามเรื่องราวทริปและงานเขียนอื่นได้ที่ https://tenlavenders.blogspot.com/

 และเว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/