เวียดนาม18:ลมหวนที่ฮานอย

        รถเมล์ที่นั่งออกไปจากเมืองฮอยอันถึงเมืองเว้เป็นรถเมล์ขนาดเล็ก ผู้โดยสารเป็นนักท่องเที่ยว ต่างส่งยิ้มพร้อมทักทายกันตามมารยาท แล้วจึงเอนกายในอิริยาบถต่างกันไป บทเพลงท้องถิ่นเย็นๆที่คนขับรถเปิดกล่อมชวนให้ง่วงดีจริงๆ ภาพชายหาดขาวและท้องทะเลสีฟ้าครามกลางแดดใส ปลุกหลายคนให้ตื่นขึ้นมาชมและบันทึกภาพพักหนึ่ง ช่วงแล่นออกจากเมืองดานัง ก่อนปล่อยให้ตัวเองเคลิ้มหลับไปอีกครั้งหนึ่ง

        เมื่อต้องเปลี่ยนรถที่เมืองเว้ บรรยากาศบนรถก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รถคันใหม่เป็นรถเมล์ใหญ่ขนาดมาตรฐาน ผู้โดยสารเต็มทุกที่นั่ง ฉันเลือกนั่งริมทางเดินเพื่อให้มีพื้นที่ส่วนตัวมากขึ้น หากนั่งติดหน้าต่างก็อาจจะดีตรงที่ได้ชมวิวข้างทาง แต่จะได้ชมสักกี่ชั่วโมงกันเชียว ไม่นานก็มืดแล้ว และที่สำคัญจะได้ไม่ต้องมาลุ้นว่าคนที่จะนั่งข้างๆติดทางเดินปิดเราไว้เนี่ย จะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ถ้าเป็นผู้ชายก็ต้องมาลุ้นรอบสองอีกครั้งว่าจะเป็นสุภาพบุรุษแค่ไหน หากโชคร้ายต้องถูกล๊อกอยู่ในพื้นที่แคบๆ แทบจะขยับตัวไม่ได้ทั้งคืนด้วยหนุ่มที่เป็นสุภาพบุรุษน้อยแล้ว คงไม่กล้าปิดตาลงทั้งคืนแน่

        ปรากฏว่าสภาพรอบข้างที่เจอบนรถคันใหม่ไม่มีอะไรเลวร้ายมากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับน่าพึงพอใจเสียทีเดียว ที่นั่งช่วงกลางรถที่เลือกนั่งถูกจับจองด้วยหนุ่มๆเวียดนามทั้งนั้น รวมทั้งที่นั่งข้างฉันด้วย นักท่องเที่ยวพากันไปกองรวมกันอยู่ท้ายรถ เหลียวมองเห็นทุกที่นั่งถูกจับจองหมดแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งอยู่ที่เดิมท่ามกลางหนุ่มๆฉกรรจ์ รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวสบายใจเท่าไหร่ ที่ต้องดำรงชีวิตอยู่ตรงนี้อีกนานร่วมสิบชั่วโมง พยายามทำตัวลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้และกอดกระเป๋าแน่น เพราะไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านั้น และพลางคุยกับตัวเองแกมปลอบใจไปว่า “เอาน่า ไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก แค่ระวังตัวเองดีๆ ก็แล้วกัน”

        เวลาบนรถผ่านไปเรื่อยๆ พร้อมกับระยะทางถึงฮานอยที่ลดลงตาม หนุ่มๆทั้งหลายหลับใหลสนิทจากหลักฐานซิมโฟนีเสียงกรนสลับกันจากหลายที่นั่ง รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน ช้ายังไง ท้ายสุดก็ต้องถึงอยู่ดีแหละน่า! บอกตัวเองแล้วก็นั่งหลับตาครึ่งหลับครึ่งตื่น สลับกับลืมตามาดูนาฬิกาว่าใกล้เช้าหรือยัง เป็นสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในขณะนั้น

        การเดินทางแสนยาวนานก็สิ้นสุดลงจนได้ รถจอดให้ลงข้างถนนใหญ่ในเมืองฮานอย มีรถแท็กซี่สองคันมารับนักท่องเที่ยว นาทีนี้ไม่มีอะไรดีกว่านั่งตามนักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ไป เพื่อนร่วมทางบอกว่ารถจะไปส่งที่บริษัททัวร์ที่ได้จองแพ็คเก็จทัวร์รวมที่พักไว้แล้ว ถึงเราจะไม่ได้จองไว้ แต่อย่างน้อยก็น่าจะพาเราเข้าไปยังตัวเมืองมากกว่าริมถนนใหญ่จุดลงรถแห่งนี้

        พอรถมาจอดที่หน้าบริษัท ฉันก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตอนนี้อยู่ส่วนไหนของฮานอย เจ้าของบริษัทใจดีช่วยบอกทางให้ ทั้งๆ ที่ตอนแรกคาดว่าน่าจะโดนต่อว่าที่เนียนอาศัยนั่งแท็กซี่ของทางบริษัทมา ที่นี่ห่างจากโรงแรม Real Darling Hotel ที่เดิมที่ตั้งใจจะกลับพักอีกเป็นคืนสุดท้ายอยู่พอสมควร ต้องใช้บริการพี่มอเตอร์ไบค์ในราคาที่พึงพอใจพอควร จากนั้นก็ชดเชยเวลาแทบทั้งวันที่ไม่ได้นอนหลับสนิทดีทั้งคืน

        ตกเย็น ออกมาล่ำลาทะเลสาบ Hoan Kiem ยามเย็นสุดท้าย ก่อนกลับเมืองไทยบ้านเกิดในวันพรุ่งนี้ เดินวนรอบทะเลสาบรอบใหญ่ มองภาพรอบตัว ทั้งวิว ผู้คน บรรยากาศที่ผันแปรดำเนินไป เป็นมุมกว้างๆ ยาวๆ จิตว่างๆ น่าจะเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ไม่ได้คิดอะไรเลย รู้สึกเบาๆตัว เบาๆใจขึ้นมาทันที แวะนั่งพักระหว่างทางจนวนมาครบรอบที่หน้าวัด Ngoc Son Temple หยุดนั่งเล่นที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าวัด ยังคงปล่อยใจเบาๆนั้นให้ลอยๆ ไป ใจลอยเหม่อมองภาพสะท้อนบนพื้นน้ำที่ไหวไปมาตามแรงกระเพื่อม...ไม่มีอะไรต้องคิดต้องวางแผนอีกแล้วสำหรับทริปนี้ แตกต่างกับวันแรกๆที่รู้สึกว่าทุกอย่างที่ไม่ใช่แค่กระเป๋าอย่างเดียวที่หนักอึ้งไปหมด ตอนนี้รู้ลึกเบากว่ามากโขกับใจที่ยังลอยอยู่ เหลือเพียงแต่รอเวลาและตรวจสอบความเรียบร้อยรอบคอบต่างๆ จนพาตัวเองไปขึ้นเครื่องบินที่สนามบินนอยไบได้อย่างปลอดภัยทันเวลาพรุ่งนี้เช้า

แล้วทริปนี้ก็จบลงจนได้...ถึงแม้ว่าจะขลุกขลักปนระทึกขวัญบ้าง แต่ก็เติมประสบการณ์อีกส่วนหนึ่งที่ไม่เคยได้รับ ไม่เคยได้รู้สึกจากการเดินทางก่อนหน้านี้ ทุกครั้ง ทุกคราว และทุกทริปก็ล้วนต่างกันไปทั้งปริมาณและคุณภาพ ไอ้ที่เรารู้สึกว่า “ไม่ดี” เนี่ย บางทีมองดีๆ มันก็ไม่ได้หมายความว่า“ไม่ดี” เสียทีเดียว มีอะไรบางอย่างที่ดีซ่อนอยู่ลึกๆหรือเปล่า? ลองตั้งคำถามดูบ้าง ฉันว่าไม่มีอะไรที่แย่ไปทั้งหมดหรอก ลองมองดูด้วยจิตนิ่งๆซักพัก นั่นไง...อย่างน้อยเราก็ได้ฝึกความอดทน ได้รู้ว่าตัวเรามีกึ๋น มีสติพาตัวเองผ่านตรงที่ว่าแย่ๆนั่นมาได้อย่างไร เมื่อย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว สู้พลิกหาจุดดีขึ้นมาชื่นชมเติมแรงใจแรงกายให้กำลังใจตัวเองดีกว่า ไอ้ที่เราว่า “ไม่ดี” จะพลันกลายเป็น “ดี” ได้ไม่ยากเลย

*ติดตามเรื่องราวทริปและงานเขียนอื่นได้ที่ https://tenlavenders.blogspot.com/

 และเว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/