เรื่องแปลกแต่จริง ตอนแม่จ๋า

เรื่องแปลกแต่จริง ตอนแม่จ๋า

​เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนผู้เขียนอายุประมาณเก้าถึงสิบขวบ ก่อนเช้ามืดวันนั้น แม่บอกว่า จะเข้าไปซื้อส้มในตัวเมืองช่วงตีสี่ตีห้า ด้วยความที่เราก็อยากเที่ยว เลยตั้งใจจะตื่นตามไปด้วย ทีนี้ไม่รู้เพราะฝังใจรึเปล่าว่าต้องไปให้ได้ หลังจากหลับไปได้สักพัก ซึ่งไม่รู้หรอกนานเท่าไหร่ เราก็ตกใจตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด พอสายตาเริ่มชินเห็นอะไรเป็นเงาๆ บ้างจึงหันไปทางประตูห้องนอนแม่ โดยบริเวณที่เรานอนเป็นพื้นที่โล่งหน้าห้องใกล้บันไดทางลง และบันไดดังกล่าวอยู่ตรงหน้าห้องแม่เลย สายตาก็ปะทะกับร่างหนึ่งเข้า

เห็นเป็นเงาดำๆ คือด้านหลังของผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ตรงหัวบันได ความคิดแรกคิดว่าเป็นแม่ก็เรียกออกไป แต่ทันใดก็สังเกตว่าเงาผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว ตอนนั้นแปลกใจเหมือนกันแม่หายไปไหนเร็วนัก สุดท้ายนึกในใจว่า หรือจะลงบันไดไปแล้ว จึงรีบวิ่งไปที่บันได เพราะตั้งใจจะตามแม่ไปเที่ยวในตัวเมืองด้วยไง กลัวไม่ทันแม่ขับรถออกบ้าน วิ่งไม่กี่ก้าวก็ถึงหัวบันได จริงๆ ใช้เวลาแค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น แต่พอถึงหัวบันได มองลงตามขั้นลงไปกลับไม่เจอใคร รู้สึกแปลกใจอีกรอบ ก่อนจะกวาดตามองหาแม่จนเห็นร่างเดิมยืนอยู่ตีนบันไดชั้นล่างแล้ว

ด้วยความตกใจคิดว่าแม่กำลังจะไปที่ประตูบ้านก็เรียกอีกครั้งและวิ่งตามลงไป กระทั่งถึงจุดที่เคยเห็นเงาดำนั้นยืนอยู่ก็ไม่พบใครจึงกวาดตามองไปทั่ว จนพบผู้หญิงคนเดิมยืนหันหลังให้อยู่ที่หน้าประตู ท่าทางคล้ายกำลังจะออกไปข้างนอก เราคิดว่าแม่ กลัวจะไม่ทันก็เรียกรั้ง แล้วภาพที่เห็นเมื่อครู่ก็เหลือเพียงความว่างเปล่า เรานึกอย่างแรกคือ หรือแม่จะออกบ้านไปแล้ว ทั้งที่ตัวเองยังไม่เห็นแม่เปิดประตูออกไป คราวนี้ยังรีบวิ่งตามเหมือนเดิม ถึงหน้าประตูรีบปลดกลอนปลดล็อกลูกบิดเพื่อจะเปิดประตูตามแม่ออกไปข้างนอก แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

เสียงแม่! เราสะดุ้งเฮือก! ก่อนแม่จะตะโกนมาอีกรอบ ต่อเมื่อฟังดีๆ จะรู้ว่าต้นเสียงมาจากชั้นสองของบ้าน เราได้สติ พลางทบทวนว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น พอตระหนักได้ว่าคนที่วิ่งตามมาตลอดไม่น่าใช่แม่จึงผละจากประตูจ้ำอ้าวขึ้นไปหาแม่ตัวจริงในห้องนอนทันที หลังจากนั้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง แม่พูดเพียง เราฝันไปเอง เราละเมอ แต่เหตุการณ์วันนั้นยังคงจำไม่เคยลืม โชคดีที่แม่เรียกไว้ก่อน คิดเอาเถอะถ้าเปิดประตูบ้านออกไปได้สิ่งที่เห็นจะพาเราไปถึงไหนกันนะ?

​ทั้งหมดนี้เล่าจากประสบการณ์จริงของผู้เขียน แต่ยังไงก็เป็นเพียงประสบการณ์ส่วนตัว ใครจะเชื่อมากน้อยแค่ไหน ยกให้เป็นวิจารณญาณของเพื่อนๆ ได้เลย บางทีพอนึกถึงเรื่องนี้เทียบกับหนังผีที่เคยดู มันก็ไม่เกินจริงเลยนะ ตอนนั้นแปลกใจแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเยอะก็ตามๆ ไป ทุกคนล่ะ เจออะไรเหมือนหรือคล้ายกันบ้างรึเปล่า แชร์ได้นะ อะไรแบบนี้ต้องเจอกับตัวถึงจะเข้าใจใจจริงๆ เนอะ ^^

ผู้เขียน ปุณณ์ศศิภัสร์