มนตราเพลิงพ่าย ตอนที่ 29

"ครับแล้วพวกคุณมาทำอะไรกันครับ"

"ผมนัดกับลูกค้าไว้นะครับวาจะคุยธุระกันที่นี้นะครับก็เลยพาคุณฝันมาทำความรู้จักกับลูกค้าด้วยเลย"

"ฝันทำไมคุณไม่บอกผมก่อนละผมจะได้มาเป็นเพื่อน แล้วนี้ธุระของคุณเสร็จหรือยังครับ ผมจะได้ขอตัวพาคู่หมั้นผมกลับไป" ชลทิศพูดต่อหน้าทุกคน

"เสร็จแล้วครับ จริงๆ เราก็กำลังจะกลับอยู่เหมือนกันนี้ก็ดึกมากแล้ว"

"งั้นผมลาละครับ ไปฝันเรากลับกัน" ว่าแล้วชลทิศก็ลากฝันออกจากผับทันทีแล้วฝันก็อาละวาดขึ้นมาบ้าง

"คุณชลทิศคุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้นะ"

"ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ผมเป็นคู่หมั้นคุณนะฝันผมย่อมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ"

"ฉันไม่ใช่สิ่งของของใครนะคุณชลทิศ ฉันเจ็บนะปล่อยฉันได้แล้ว" ฝันบิดข่อมือออกจากเกาะกุมของชลทิศทันที

"ผมไม่ปล่อยเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวเลยทีเดียวมานี้" แล้วชลทิศก็พาฝันไปร้านอาหารของเอกราชเพื่อนสนิทตนที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ชลทิศสั่งน้ำส้มกับกาแฟมาทานกันกับฝัน

"คุณมีเรื่องอะไรจะพูดก็พูดมา" ฝันรอฟังคำตอบของชลทิศอย่างตั้งใจ

"คุณต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายทุกคนในระหว่างที่เรายังทำหน้าที่กันอยู่"

"ฉัน...." ฝันอ้ำอึงทันที

"นี้คือคำสั่งจากผมถ้าคุณยังรั้นอยู่ละก็ ผมจะทำโทษคุณ"

"คุณคงคิดว่าฉันจะกลัวสิท่า" ฝันย้อนกลับบ้าง

"ผมไม่เสียหายหรอกถ้าจูบลงโทษใครสักคนนะ พวกผู้ชายอย่างเราสามารถมีอะไรกับคนที่เราไม่ได้รักได้ทุกคนนะแหละ"

"พวกคนเห็นแก่ตัวละสิไม่ว่า"

"คุณจะว่ายังไงก็ช่างผมเตือนคุณแล้วนะ โปรดปฏิบัติตามนั้นด้วยแล้วกัน" ชลทิศขู่เอาไว้ก่อน

"ฉันจะจำไว้" ว่าแล้วฝันก็ดื่มน้ำส้มแล้วเมื่อนั่งกินกันำด้สักพักเอกราชก็เดินเข้ามาหาทั้งคู่

"ไงไม่เจอกันนานเลยนะพวก สวัสดีครับคุณฝันสบายดีหรือเปล่าครับเจ้าชลแกล้งอะไรคุณหรือเปล่า" เอกราชรู้ว่าชลทิศคงขู่อะไรฝันบ้าง ไม่งั้นฝันคงไม่ทำหน้าตาเครียด

"เฮ้ยชลแกก็อย่าแกล้งคุณฝันสิ เดี๋ยวไม่ยอมแต่งงานกับแกขึ้นมาจะยุ่งนะ" เอกราชกล่าว

"ไม่มีทางหรอก ยังไงฉันก็ต้องได้แต่งอยู่แล้ว นายก็เตรียมไปงานด้วยแล้วกัน"

"เอ้อเพื่อนฉันไปแน่นอน งานแต่งเพื่อนทั้งทีนี้ เป็นอันว่าวันนี้ฉันเลี้ยงแล้วกันนะ คุณฝันเชิญทานฟรีได้ไม่อั้นเลยครับผมเลี้ยงเอง"

"ค่ะ งั้นไม่เกรงใจนะคะ"

แล้วทั้งสองก็นั่งทานอาหารไปอย่างไม่ค่อยพอใจกันมากนัก อีกคนก็หึงมาก แต่อีกคนก็เหมือนจะไม่สนอะไร กินเสร็จก็กลับบ้านทันที

 

วันถัดมาชลทิศไปทำงานแต่เช้าแล้วเพราะมีประชุมด่วน ส่วนฝันนั้นขับรถไปทำงานเองและเมื่อตอนเย็นมาถึงทรงกลดชวนไปทานอาหารทันที และเจอกับเพตาเข้า

"ทำไมคุณไม่มากับชลละ"

"ฉันแค่มาทานข้าวกับเพื่อนคงไม่จำเป็นต้องบอกคุณชลเค้าหรอกคะ เค้าคงไม่ว่าอะไรหรอกคะ" ฝันอธิบายให้เพตาทราบ เพตายิ้มหยัน

"เหรอ..... งั้นเหรอคะงั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ" ว่าแล้วเพตาก็มานั่งทานอาหารอีกด้าน

ฝันขอตัวเข้าห้องน้ำเพตาได้เข้าตามมาบ้างฝันกำลังล่างมืออยู่ เพตาก็เข้ามามองหน้าทันที

"เธอนี้เก่งนะ จับผู้ชายได้หลายคนเลย คงคิดว่าตัวเองเก่งละสิที่ผู้ชายให้ความสนใจนะ"

"อย่างน้อยก็ดีกว่าคนที่ผู้ชายไม่เอาแล้วยังตามตื้อต้อยๆ ร้องเรียกหาผัวๆ อยู่ทุกวัน" ฝันตอกกลับทันที

"นี้แก.....แกกล้าว่าฉันเหรอนางบ้า" เพตาชักร้อนตัวทันที

"ใช่เธอแหละที่ฉันว่าไม่มีใครคนอื่นหรอก" ฝันตอกกลับอย่างไม่กลัวเพตาเลย

"แก....." เพตาได้เปิดน้ำราดใส่เสื้อฝัน ฝันโกรธเป็นอย่างมากจึงได้หยิบน้ำถูพื้น มาราดตัวเพตา เพตาร้องโว้ยวายทันที

"นี้แก.....แกเอาน้ำอะไรมาราดฉันเนียะว้ายตายแล้ว คอยดูเถอะฉันจะฟ้องชลใก้จัดการแก คอยดู.....กรี้ด"

แล้วเพตาก็ออกไปจากร้านทันที ฝันกลับมาในสภาพเปียกปอน ทรงกลดพอจะเดาเหตุการณ์ออกจึงพาฝันกลับทันที

เพตาโทรศัพท์มาหาชลทิศมาฟ้องทันที

"ชลขาชลต้องจัดการนางเอ้ยคุณฝันให้ตาด้วยนะคะ ไม่งั้นตาไม่ยอมจริงๆ ด้วย"

"มีอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ ไหนตาบอกผมมาสิ"

"ก็ตาเจอคุณฝันกับคุณทรงกลดนั่งทานอาหารกันสองต่อสองกุ้กกิ้กกัน พอเพตาเข้าไปห้าม คุณฝันก็เอาน้ำอะไรไม่รู้มาสาดใส่ตาเหม็นก็เหม็น ชลต้องจัดการให้ตาด้วยนะคะ ตาอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ " เพตาแกล้งสำออยใส่ชลทิศ

"ได้ครับผมจะจัดการให้เองผมต้องขอโทษแทนฝันด้วยนะครับ"

"ไม่เป็นไรคะ ตาอยากจะบอกแค่นี่แหละคะ" แล้วทั้งคู่ก็วางสายไป คอยดูเถอะนางฝันชลไม่ปล่อยเธอไปแน่แล้วชลจะรู้ว่าใครดีกว่ากันแน่

ชลทิศรอฝันกลับมาบ้านพร้อมกินเหล้ามาแต่เย็นแล้ว อยู่มืดๆ เดียว ฝันเดินเข้ามาเงียบๆ แต่ชลทิศกับได้ยินและเรียกเอาไว้แล้วเดินมาหาฝันทันที

"ไหนคุณสัญญาจะไม่ไปเจอกับผู้ชายคนไหนสองต่อสองไง" ชลทิศตะคอกใส่ฝันทันที

"แต่นั้นเจ้านายฉันนะคะ"