ความฝัน

สวัสดีเพื่อนๆชาวกระทู้ทุกคน

เชื่อว่าทุกคนในที่นี้ต้องมีความฝันกันทุก ฝันเกิดจากอะไรเหตุใดเราทุกคนต้องฝันบางทีความฝันมันเหมือนจริงมาก มากจนคิดว่าไม่ได้ฝันเราเคยฝันว่าตัวเราไปอยู่ไหนก็ไม่รู้สถานที่คุ้นๆ แต่ก็ไม่รู้ที่ไหน

บรรยากาศมันเย็นยะเยือกเหมือนฝนกำลังจะตกขนแขนเริ่มลุกตั้งเมื่อลมโบกมา มองไปทางไหนก็เห็นแต่ทุ่งนาที่เขาดำนา

ต้นข้าวน่าจะสองสามเดือนแล้วเพราะเราเห็นว่าต้นข้าวมันน่าจะอายุประมาณนั้นเราก็มองไปทั่วทุ่งนาแต่ก็ไร้วี่แววว่าจะมีคน เลยเดินๆไปตามคันนาที่เป็นทางเดินทุกคนนึกออกไหม

เราเดินไปเรื่อยๆ ก็พบว่ามีสระน้ำรอบๆสระก็มีต้นมะละกอ,ต้นมะม่วง,ต้นน้อยหน่า, และมีต้นไผ่ที่มีกอใหญ่มากเหมือนมันน่าจะอายุเยอะแล้วเสียงกอไผ่เสียดสีกันฟังแล้วน่ากลัวมาก

อยู่ๆก็มีคนเรียกเรา เราสะดุ้งตกใจหันมองตามเสียงที่ได้ยิน ปรากฎว่ามันมีเถียงนาอยู่ข้างสระน้ำทั้งๆที่ตอนแรกเราว่าเรามองรอบแล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีเถียงนา คนในเถียงนาก็ไม่ใช่ใครเป็นป้าเราสองคนและมีลุงเราด้วยอีกคนร่วมกันเป็นสามคน เขาก็เรียกเราซ้ำเพราะเห็นเรามั่วแต่ยืนงงอยู่ เราก็เลยเดินไปที่เถียงนาป้าเราเขาก็ไปสอยมะละกอมาตำส้มตำให้เรากินเราก็ช่วยป้าเตรียมของส่วนลุงก็ลงไปตกเบ็ดในสระน้ำปลาเยอะมากเป็นปลานิลที่ป้ากับลุงเลี้ยงไว้ขาย พอทำกับข้าวเสร็จเรากับป้าสองคนและลุงก็นั่งกินข้าวกัน ด้วยความอร่อยป้ากับลุงก็คุยกับเราเรื่องนั้นเรื่องนี้

อยู่ดีๆท้องฟ้ามันก็มืดครึ้มอย่างไว ตอนนี้ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าของเราหายไปหมดไม่ว่าจะเป็นลุงกับป้าอาหารที่กินเถียงนาที่นั่งมันหายไปราวไม่เคยมีอยู่ ตอนนี้มีเพียงความมืดครึ้มฟ้าครึ้มฝนและเสียงต้นไผ่กอใหญ่ที่ดังเสียดสีตามแรงลม ฝนค่อยๆไหลริน เราที่ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แต่ยืนแหกปากเรียกป้ากับลุง บรรยากาศมันน่ากลัวเราไม่รู้จะไปทางไหนเลยยืนร้องไห้ท่ามกลางสายฝน ลมเริ่มแรงเสียงกอไผ่ก็เริ่มดังเราได้ยินเสียงป้าเราลอยมาตามลมว่าให้รีบไปจากตรงนี้รีบไปมันอันตราย เราเลยรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเหมือนกำลังมีอะไรไล่ตามเราแต่เราก็ไม่รู้ว่าคืออะไรรู้แค่ว่าต้องวิ่งหนี ถ้าเกิดว่าที่ตรงนี้เป็นนาป้าเราแล้วทำไมมันถึงไม่มีทางออกเลยวิ่งยังไงก็ยังอยู่ในทุ่งนาที่ตอนนี้จะเปลี่ยนจากฟ้าครึ้มเป็นฟ้ามืดแล้ว เราวิ่งไปสะดุดกับคันนาที่มีระดับไม่เท่ากันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่หน้าแข้งไปถึงช่วงข้อเท้า เราคงวิ่งไปต่อไม่ไหวแล้วเราควรจะทำยังไงดีกับเสียงที่มากับความมืดและกลุ่มควันสีดำที่วับไปวับมา เราร้องไห้แล้วตะโกนสุดเสียงออกมาว่า “ แม่ช่วยหนูด้วย”

ในทันใดนั้นฟ้าก็กระจ่างแจ้งแจ่มใสไร้ความมืดเหมือนทุกอย่างเมื่อกี้มันหายไปหมดแล้วและที่นี่ก็ไม่ใช่ทุ่งนาแต่เป็นที่บ้านเราเอง เราตกใจอยู่ไม่ใช่น้อยแล้วเรื่องที่เกิดมันคืออะไรสักพักแม่เราก็เดินมายื่นมือให้เรา เขาบอกว่าเขาจะพาไปดูอะไรเราเลยจับมือที่ยื่นมารับแล้วพยุงตัวขึ้น พอยืนขึ้นได้เราก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไรที่ขาเลยด้วยซ้ำ แม่จูงมือเราเดินขึ้นบันไดบ้านก็ซึ่งเป็นบ้านเราเอง เราก็เดินตามแม่เพราะเขาจูงเราอยู่ แม่พาเรามาหยุดอยู่ที่เตียงนอนและมีเราอีกคนที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงเรามองน่าแม่เราด้วยความแปลกใจ แม่เอียงคอมาพูดกันเราว่า ถ้ายังไม่อยากตายก็ไปปลุกเราอีกคนให้ตื่นให้ได้ไม่งั้นเราจะได้อยู่ในโลกความฝันตลอดไปแล้วแม่ก็หัวเราะลั่นบ้านด้วยความสะใจเรารู้สึกได้เลยว่าเขาไม่ใช่แม่เราแน่ๆ มันคือภาพล่วงตา เราสะบัดมือเขาออกแล้วรีบไปปลุกเราอีกคนให้ตื่นแต่ปลุกยังไงเราอีกคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแถมตัวยังเย็นเหมือน  เอ่อเหมือนคนตาย แล้วเสียงของแม่ก็มากระซิบข้างหูเราว่า “จะปลุกคนตายให้ตื่นมันคนไม่ตื่นหรอกนะจ๊ะลูกสาว55555 ”

เสียงนั้นน่ากลัวมาก กลัวจนเราสติแตกและสะดุ้งตื่นในที่สุด มันจะมีความฝันไหนที่คล้ายความจริงได้ขนาดนี้พอเราตื่นเราก็ไม่กล้าหลับอีกเลยกลัวฝันร้ายอีก ใครเคยมีประสบการณ์ฝันร้ายหรือฝันดีที่เหมือนจริงแบบที่เราฝันมาคอมเม้นเล่าให้เราฟังบ้างนะจ๊ะ