เวียดนาม6:เพื่อนใหม่ทริปฮาลองเบย์

        ยืนดูเรือชาวประมงของชาวบ้านอยู่เพลินๆ ไม่นาน รถตู้ขนาดเล็กก็แล่นเข้ามารับกลุ่มเรา ฉันถูกแยกออกจากกลุ่มไปนั่งรวมกับกลุ่มชาวตะวันตกในรถตู้อีกคัน เนื่องจากที่นั่งเต็ม ไม่ว่าจะยืนกรานขอร่วมนั่งไปกับรีน่าอย่างไร แต่ไกด์ไม่มีท่าทีรับฟัง รีน่าพยายามบอกไกด์ว่าเธอยินดีให้ฉันนั่งเบียดบนที่นั่งของเธอไปด้วยกัน “ปัง!” เสียงปิดรถตู้ดังสะนั่น ก่อนที่ไกด์จะตะโกนบอกคนขับรถให้รีบขับออกไปอย่างหัวเสีย

        พยายามหยุดความคิดตั้งแต่เริ่มออกเดินทางว่า ดูเหมือนการดูแลและต้อนรับพวกเราชาวเอเชียจากไกด์ชาวเอเชียด้วยกันค่อนข้างแตกต่างไปจากชาวตะวันตกอยู่ไม่น้อย นัยว่าพวกเรากลายเป็นชนชั้นรองบนแผ่นดินเอเชียของเราเอง หรือจะจริง? คิดในทางที่ดีว่า บางทีเค้าอาจมีเหตุผลของเค้ามั้ง? ไม่รู้ว่าจะคิดแย่ให้หมดสนุกทำร้ายตัวเองไปทำไม

        แล้วนับ 1 ถึง 10 เป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองมาอยู่ที่ตัวเลขเพื่อบรรเทาสถานการณ์ไม่สู้ดีนักที่ต้องเผชิญอันต้องใช้ความอดทนสูง เนื่องจากต้องรับแรงอัดที่เบียดทับทั้งจากน้ำหนักตัวและน้ำหนักกระเป๋าของสาวและหนุ่มผมทองทั้งหลาย ตลอดทางพะวงว่าจะได้เจอรีนาและทุกคนอีกมั๊ย? หากถูกแยกกันไปเลยล่ะ? ไม่อยากคิดต่อเลย... ตอนนี้นับไปถึง 59 แล้ว

        ...87 ถึงโรงแรม ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะยังเดินได้มั๊ย เพราะทั้งเจ็บ ทั้งเหน็บ ทั้งชาไปทั้งขา สะดุ้งเฮือก! ทันทีที่ถูกสวมกอดทางด้านหลัง “ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ดีใจจริงๆ” รีน่ารีบพูดพร้อมๆกับระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นและกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ฉันได้แต่ยิ้มและหัวเราะตาม เพราะสิ่งที่ฉันอยากจะพูด เธอเพิ่งกล่าวออกมา

        เราสามสาวชาวเอเชียได้นอนห้องเดียวกันในห้องที่มีสามเตียงพอดี ส่วนสองหนุ่มนอนห้องตรงข้าม พักผ่อนล้างหน้าล้างตาได้สักพัก ก็ถึงเวลานัดหมายมื้อเย็นที่ห้องอาหารชั้นล่างของโรงแรม อากาศค่อนข้างเย็น ฝนเริ่มปรอย มื้อเย็นนี้ เราได้พูดคุยกันมากขึ้น คาซูฮิโกอวดรูปที่เพิ่งไปเที่ยวจังหวัดเชียงรายมาเมื่อหลายเดือนก่อนและบอกว่าชอบเมืองไทยมากโดยเฉพาะอาหารไทย รีน่าเล่าว่าเธอไปเหมาเสื้อผ้าที่ตรอกข้าวสารไปหลายตัว เพราะราคาถูกอย่างไม่น่าเชื่อ ส่วนทาคาโนริได้แต่นั่งยิ้มค่อยเติมน้ำและเดินไปเติมอาหารให้สาวๆ ฉันเลยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า Mr. Gentleman ดูเจ้าตัวออกจะเขินๆกับชื่อใหม่นี้ไม่น้อย ทุกครั้งที่ถูกเรียก หน้าค่อยๆแดงขึ้นทุกที

        มื้อเย็นจบลงอย่างสนุกสนาน พวกเราลงความเห็นว่าน่าจะเดินเล่นเลียบถนนที่กั้นระหว่างกลุ่มโรงแรมและท่าเทียบเรือก่อนขึ้นนอน บรรยากาศตอนกลางคืนสวยไปอีกแบบจากดวงไฟตามตึกรามบ้านช่องและไฟถนน ท้องทะเลยามมืดนี่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายไปอีกแบบ ผืนทะเลกว้างประดับด้วยดวงไฟจากเรือประมงหลายสิบดวง คล้ายภาพสะท้อนของท้องฟ้าและดวงดาวในตอนนี้ สวยจัง...

        รีบตื่นแต่เช้ามาชมวิว ฝนพรำแต่เช้า...รุ่งเช้าเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นชีวิตอีกครั้ง ภาพหลับใหลของท้องทะเลเมื่อคืนกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความชำนาญในการพายเรือและทอดแหหาปลาด้วยทักษะเฉพาะตัวต่างๆ เป็นภาพเพลินตา ทำให้ฉันยืนดูเพลินอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่จะเริ่มรู้สึกชื้นเปียกจากสายฝน จึงรีบวิ่งกลับไปรออาหารมื้อเช้าที่โรงแรม ทุกคนมาพร้อมเพรียงกันด้วยใบหน้าที่สดชื่นกว่าเมื่อวานหลายเท่า จากประสบการณ์เมื่อวานทำให้พวกเราพอจะคาดการณ์และเตรียมใจพบกับสิ่งที่จะได้เจอในวันนี้ได้ดีขึ้น ทุกคนต่างมีหนังสือในมือเตรียมพร้อมใช้เป็นเครื่องช่วยฆ่าเวลาระหว่างการรอที่เป็นกิจกรรมหลักในการเดินทางครั้งนี้

        ยังไม่ทันขึ้นเรือ เครื่องมือฆ่าเวลาของทุกคนก็ถูกนำมาใช้ระหว่างรอขึ้นเรือ เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า ทุกคนปลดเป้ออกจากหลังแปรสภาพเป็นม้านั่งชั่วคราว ฉันหันมาคุยกับสองหนุ่มน้อยเรื่องสาขาที่เรียนและชีวิตในมหาวิทยาลัย คาซูฮิโกกำลังเรียนอยู่ในชั้นปี 2 ในสาขาเคมี ส่วนทาคาโนริเรียนการประมงน้ำทะเลในปีเดียวกัน ทั้งคู่อยู่คนละเมืองและคนและมหาวิทยาลัย ช่วงปิดเทอมคือเวลาที่รอคอยที่จะได้ใช้เงินที่เก็บออมจากการทำงานพิเศษระหว่างเรียนในช่วงเปิดเทอมออกท่องเที่ยวเพื่อหาประสบการณ์ แอบชื่นชมอยู่ในใจ เก่งและกล้าดีจัง...

        เรือที่ใช้เดินทางในวันนี้เป็นคนละลำกับเมื่อวาน ด้วยนักท่องเที่ยวจากอีกกลุ่มทัวร์หนึ่ง ที่มาสมทบกับกลุ่มของเราในวันนี้ เกมเก้าอี้ดนตรีจึงเกิดขึ้น! ไม่เสียแรงที่แต่งตั้งให้สองหนุ่มน้อยเป็นทหารเอก เพราะถ้าไม่ได้ความรวดเร็วคล่องตัว รีบวิ่งปรื๋อไปจองโต๊ะและเก้าอี้ชุดหนึ่งแล้ว มีหวังได้นั่งพื้นเรือหรือไม่ก็ขึ้นไปโต้ลมบนดาดฟ้าแน่ แต่ก็ไม่วายโดนคุณไกด์มาอ้อนวอนขอให้เราสละชุดที่นั่งให้กับนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกกลุ่มใหม่ โดยให้พวกเราไปนั่งเก้าอี้เสริมด้านนอก ทั้งๆที่กลุ่มอื่นก็นั่งกันอย่างหลวมๆ มีที่นั่งว่างอีกหลายที่ บางที่นั่ง ก็ใช้เป็นที่วางกระเป๋าด้วยซ้ำ ในขณะที่พวกเรา 5 คนนั่งเบียดกันตัวแข็ง เอ...อันนี้ออกจะดูแปลกๆไปหน่อยมั้ง? ฉันจึงขอเจรจากับคุณไกด์ยาวทีเดียว เพราะต้องการทราบถึงเหตุผล ในที่สุด คุณไกด์ก็ยินยอมแต่โดยดี