ดาหลาหลงไพร

นิยายเรื่อง : อามันต์(เจ้าแห่งป่า)  
ตอน : ดาหลาหลงไพร

วางจำหน่าย ในรูปแบบนิยายออนไลน์ (ebook) 
แพลตฟอร์มที่วางจำหน่าย : Meb ธัญวลัย นายอินทร์ Ookbee 
สามารถ เข้าอ่านเนื้อหา ฉบับเต็มได้ตาม แพลตฟอร์มนิยายชั้นนำทั่วไป อาทิเช่น...
( Dek-d , readAwrite , ธัญวลัย , Hongsamut , fictionlog )
 
 
*ลิงค์สำหรับดาวน์โหลด Ebook ฉบับเต็ม รักในบ่วงแค้น ได้ที่ (Meb) ตามลิงค์ด้านล่างนี้เลยนะคะ*
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA5NTcwOSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjIwNzM3MyI7fQ
 

---------------------------

(ตอน...ดาหลาหลงไพร)

กองคาราวานของชนกลุ่มน้อยต่างเคลื่อนขบวนตามกันมายาวเหยียด ทั้งหมดกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังแนวป่าฝั่งตะวันออกติดกับชายแดนเพื่อนบ้าน การเดินป่าด้วยเท้าค่อนข้างยากลำบากสำหรับเด็ก ผู้หญิงและโดยเฉพาะพ่อเฒ่าแม่เฒ่าทั้งหลาย ดังนั้นการเดินทางจึงค่อนข้างกินเวลานานพอสมควร...

 จนกระทั่งทั้งหมดเดินทางรอนแรมมาถึงแอ่งน้ำขนาดใหญ่ ความกว้างและความยาวของแอ่งน้ำนี้สุดลูกหูลูกตานู่นปะไร กระไอเย็นของมันพลอยทำให้สีหน้าของคนร่วมขบวนทั้งหลาย ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

 อาจด้วยอากาศตอนกลางวันลากมาจนกระทั่งพลบค่ำนั้นร้อนอบอ้าวเหลือใจ…

การเดินทางสุดแสนยากลำบาก ทำให้หลายคนเหนื่อยจนแทบขาดใจ หากกระนั้นก็ต้องกัดฟันอดทนสู้เดินกันต่อ ถ้าไม่สู้คงต้องตายห่ากลายเป็นผีเฝ้าป่าไปเท่านั้นเอง...  

 หัวหน้าคาราวานเป็นหนุ่มใหญ่รูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้าเหลี่ยมดูคมคาย พวกคนในกองคาราวานเหล่านี้เรียกชื่อเขาว่าพรานใหญ่...

พรานใหญ่นั่งอยู่บนหลังอาชาสีดำทมิฬ เขาชักบังเหียนในมือบังคับให้มันหยุดเดิน พร้อมหันใบหน้าถมึงทึงมาทางกองขบวน แล้วจึงยกมือขึ้นเหนือศีรษะ ส่งสัญญาณให้ทุกคนในขบวนหยุดพักค้างคืนกันที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางกันต่อ คาดว่าอีกไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ กองคาราวานนี้จะถึงจุดหมายปลายทาง...

พรานใหญ่โหนตัวลงจากหลังม้า เขาเดินวนเวียนโดยรอบอยู่พักใหญ่ ก่อนพยักหน้าเรียกลูกน้องคนสนิทมาหา พูดสั่งงานสองสามประโยคแล้วเดินหายลับเข้าไปในป่า...

 คนร่วมขบวนทั้งหมดเป็นชาวบ้านธรรมดา ต่างพากันอพยพหนีตายจากโรคระบาด เดิมทีพวกเขานั้นอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแถบชายป่าฝั่งตะนาวศรี หลบซ่อนอยู่ใกล้แหล่งธรรมชาติที่ยังอุดมสมบูรณ์ด้วยแหล่งอาหาร จุดมุ่งหมายตอนนี้คือการเดินไปให้ถึงชายป่าฝั่งตะวันออก มันเป็นพื้นที่รกร้าง ก่อนหน้านั้นหัวหน้าชนกลุ่มน้อยได้ส่งคนจำนวนหนึ่งเดินทางล่วงหน้ามาสำรวจ มันเป็นพื้นที่บริเวณป่าหนาทึบ เหมาะแก่การตั้งถิ่นฐานใหม่...

ทุกคนจัดแจงวางสัมภาระไว้ใต้ต้นไม้หลังจากได้ยินคำสั่งให้พักค้างคืนกันริมแอ่งน้ำ ก่อนแยกย้ายกันทำหน้าที่ประจำของใครของมันด้วยความขยันขันแข็ง...

 การเดินป่าด้วยเท้าใช้เวลานานเป็นแรมเดือน ชาวบ้านทุกคนต่างได้รับมอบหมายหน้าที่กันตามความถนัด  บ้างก็จัดการหุงหาอาหารจัดเตรียมไว้สำหรับคนร่วมขบวนคาราวานทั้งหมด บ้างก็เดินหาท่อนฟื้นมาทำเชื้อเพลิงตอนกลางคืน บ้างลงมือก่อกองไฟไว้โดยรอบสถานที่พักชั่วคราว ซึ่งต้องให้ทันก่อนสัตว์ดุร้ายบางจำพวกจะออกมาหาอาหารตอนกลางคืน...

พรานใหญ่เดินหายเข้าป่าไปได้สักครู่ เขาก็เดินกลับออกมาโดยในมือมีกระต่ายป่าสี่ถึงห้าตัวห้อยหัวโตงเตง เขาโยนกระต่ายไร้วิญญาณให้คนสนิทนำไปจัดการถลกหนัง ก่อนนำมาปรุงเป็นกับแกล้มเหล้าสำหรับค่ำคืนนี้...

“ชินยอมึงเอาไปจัดการ...แล้วจัดการแบ่งให้ทั่วทุกวง”

“ลาภปากพวกเราแล้วคืนนี้” ชินยอยกมือลูบริมฝีปากมันแผลบ หันไปหยักคิ้วให้เพื่อนร่วมขบวน  พลางก้มคว้าเอากระต่ายตัวอวบบนพื้นดิน เดินผิวปากตรงไปยังแอ่งน้ำอีกด้าน ลงมือจัดการเจ้ากระต่ายไร้ชีวิต...

นายพรานหนุ่มใหญ่เดินเลี้ยวหลบมายังใต้ต้นวงศ์ยาง มันเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีใบสีเขียวหนาทึบ กิ่งโค้งต่ำลงสู่พื้นดิน ช่วยบดบังสายตาจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี...

 ตรงใต้โคนต้นวงศ์ยางมีหญิงสาวใบหน้าเรียวรูปไข่นั่งก้มหน้าประสานมือไว้บนตักด้วยกิริยาเขินอาย เจ้าหล่อนมีรูปร่างอรชรอ่อนแอ่นตามวัยสาวสะพรั่ง เมื่อสักครู่นี้เธอถูกคำสั่งให้มานั่งรออนาคตสามีอยู่ตรงจุดนี้ คอยทำหน้าที่ปรนนิบัติชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าขบวนกองคาราวานและขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของตัวเองในไม่กี่อึดใจ...

เดิมทีดาหลามีฐานะเป็นถึงหลานสาวของผู้เฒ่าหัวหน้าชนกลุ่มน้อย หากทว่าด้วยความสวยสะดุดตาและถึงในช่วงวัยอันเหมาะสมจะมีคู่ได้ พรานใหญ่จึงเอ่ยปากขอเจ้าหล่อนให้มาเป็นเมียของตนอีกคน...

 ด้วยเป็นคนมีอิทธิพลสูงสุดในกองคาราวาน ผู้เฒ่าซึ่งมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าชนกลุ่มน้อยจึงมิอาจขัดขวาง ยอมยกหลานสาวคนงามให้พรานใหญ่แต่โดยดี

 แม้ความจริงพรานใหญ่นั้นจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วทั้งคน หากเมียเอกของเขากลับขอแยกตัวออกมาใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในตัวเมืองหลวง พรานใหญ่ยังไม่มีลูกเขาถึงชอบหมกตัวเองอยู่เพียงในป่า นานทีปีหนพรานใหญ่จึงจะเดินทางออกจากป่ามาเยี่ยมเยียนหาภรรยาหลวงให้หายคิดถึงสักครั้ง พร้อมอยู่ใช้ชีวิตร่วมเป็นสามีภรรยาราวแรมเดือน หรืออย่างมาก นานสุดก็สองถึงสามเดือนนั่นปะไร ก่อนพรานใหญ่จะกลับมาใช้ชีวิตอยู่ในป่าตามเดิม...

พรานใหญ่เลิกคิ้วยามทอดสายตาคมกริบมองสาวน้อยใบหน้าหวานซึ้งตรงโคนต้นไม้...

(สามารถเข้าอ่านนิยายต่อได้ตามลิงค์ด้านล่างนี้เลยนะคะ) 
 https://www.tunwalai.com/story/469450

 *แฟนเพจ: กนกรส  https://www.facebook.com/กนกรส-1742298989361370/

อ่านต่อได้ที่ https://board.postjung.com/1506421