บทกลอนกับความรัก

  เพราะเหตุใด เมื่อรักใคร จึงเฝ้าฝัน

คิดทุกวัน อยากเห็นหน้า ให้สดใส 

 บางทีอยาก บอกรักเธอ ให้รู้ไป 

แต่ก็กลัว จะผิดหวัง น้ำตานอง

  พอได้รัก ได้พบเจอ ได้คบหา

หัวใจพา ลุ่มหลง ไม่ห่างหาย

นานวันเข้า ความรัก เริ่มเสื่อมคลาย

ความเข้าใจ ที่เคยให้ เริ่มจืดจาง

  เมื่อความรัก เดินทางมา ถึงบทนี้

หลายคนหนี จากไกล ให้ใจเศร้า

ต่างคนต่าง มีเหตุผล ที่ไม่เอา

ความรักคง เก่าแล้ว ไม่นำพา

  สงสารแต่ ลูกน้อย ไร้เดียงสา

ตอนลืมตา ขึ้นมา แสนสดใส

แต่วันนี้ พ่อแม่จาก กันแสนไกล

เขาจะเศร้า แค่ไหน ลองคิดดู

  ถ้ามีรัก จงเข้าใจ และซื่อสัตย์

รู้จักจัด เวลาให้ ใจเขาบ้าง

ผิดขอโทษ ให้อภัย และปล่อยวาง

บอกว่ารัก ทุกวัน ด้วยหัวใจ

   ทำเท่านี้ คนที่รัก มีความสุข

เราก็สุข ที่สร้างรัก ให้เขาได้

ให้ทุกคน ในครอบครัว ได้สุขใจ

นี่คือสิ่ง ที่ยิ่งใหญ่ ให้ตัวเรา

  ขอให้ท่าน ทั้งหลาย มีความสุข

ไม่มีทุกข์ และพบรัก ที่มุ่งหมาย

อย่าได้มี อุปสรรค มากล้ำกลาย

ตราบชั่วฟ้า ดินสลาย ไม่คลายเอย...