ชีวิต วิศวะ

เป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับวิถีของเด็กวิศวะคนหนึ่ง เผื่อจะเป็นแนวทางเล็กๆๆ ให้น้องๆๆ วิศวะรุ่นหลัง ได้มีกำลังใจในการเป็นวิศวกร ซึ่งหมายถึงผู้สร้างอย่างเต็มตัว

ย้อนไปถึงสมัยยังเป็นนักศึกษา ตอนนั้นถ้าไปไหนมาไหน บอกว่าเป็นเด็กวิศวะ ก็จะมีเสียงชม เก่งอะ เท่ห์อะ โอ้ย...คอตั้งกันไปเลยทีเดียว

จนวันที่เราจบการศึกษา ได้มีโอกาสอ่านบทความอันหนึ่ง มันก็จำเข้าไปในหัวใจ แต่ก็ค้านใจอยู่ลึกๆๆ เขาบอกว่า วิศวกรจบใหม่ ก็เหมือนควายอัดกระป๋อง.... ดูพูดเข้า

จนกระทั้งตัวเองเข้าสู่ตลาดแรง งาน ได้งานทำ อีโก้มันยังค้ำคอ เด็กวิศวะ มันแจ๋วอะ เหนือกว่าคนอื่น แต่พอเริ่มทำงาน เข้าสู่โลกความเป็นจริง ก็เริ่มจะเข้าใจ ว่าการที่เราเป็นเด็กวิศวะ ไม่ได้เหนือไปกว่าใคร ไม่ได้หมายความว่า เมื่อเราจบการศึกษาแล้ว เราจะกลายเป็นวิศกร ชั่วข้ามคืน การเก็บเกี่ยวประสบการณ์ การเพิ่มความเชี่ยวชาญ และนำความรู้ที่เราได้เรียนมาไปใช้ให้เกิดงานที่ดี สร้างสรร และใช้งานได้จริงต่างหาก ถึงจะเรียกว่าวิศวกร (หรือผู้สร้างอย่างแท้จริง)

จนวันนี้ก็ได้เข้าใจ คำว่า ควายอัดกระป๋อง เราทุกคนก็คือควาย ที่พร้อมใช้งาน เปิดกระป๋องออกมา ก็ใช้ได้ แต่จะไถนาได้ดี แข็งแรง มีวินัย พัฒนา ได้รึเปล่านั้นก็อยู่ที่ควายแต่ละตัว จะตอบรับการสั่งสอน พร้อมจะฝึกฝนหรือไม่

ทำตัวให้เล็ก คุณจะตัวใหญ่ ทำตัวให้เหมือนน้ำครึ่งแก้ว คุณก็จะมีที่พอเติมสิ่งใหม่ พัฒนาตัวเองอย่างต่อเนื่อง แล้วคุณก็จะกลายเป็นคนมีคุณภาพ เป็นควายที่มีค่าตัว เป็นวิศวกร ที่เป็นผู้สร้างอย่างแท้จริง

ขอบคุณคำพูดง่ายๆๆๆ แต่สื่อลึกเข้าไปในก้นปึ้งขอหัวใจ

ฝากประสบการณ์เล็กๆๆ เป็นแนวทางและกำลังใจ ในการเป็นวิศวกรจริงๆๆ ด้วยนะครับ