ประวัติศาตร์การเปลี่ยนรูปร่างของไดโนเสาร์และสัตว์ดึกดำบรรพ์อื่นๆ จากอดีตถึงปัจจุบัน (ค.ศ. 1900 ต้นๆ-ปัจจุบัน)

คงปฏิเสธไม่ได้ว่า เมื่อมีการกล่าวถึงยุคดึกดำบรรพ์ สิ่งที่ตรึงตาตรึงใจผู้คนจากสารคดีและภาพยนตร์จะมีไดโนเสาร์เป็นส่วนประกอบ หลายๆ ชนิดที่เราคุ้นเคยต่างก็ล้วนถูกค้นพบกันมาอย่างมากมาย ทั้งไทแรนโนซอรัส ไทรเซอราทอปส์ เวลโลซิแรปเตอร์ สเตโกซอรัส อะแพตโตซอรัส ฯลฯ และถึงปัจจุบันพวกเราจะมองพวกมันต่างไปจากเดิมในแง่มุมขององค์ความรู้ต่างๆ แก้ต่างจากภาพจำที่เราคุ้นเคย เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้า พวกเราก็พิศูจน์มันได้มากขึ้น และไม่ใช่แต่เพียงกับไดโนเสาร์ สัตว์ดึกดำบรรพ์อื่นๆ ก็เช่นกัน เราจะมารวบรวมความเปลี่ยนแปลงในภาพจำต่างๆ ที่เปลี่ยนไปกัน

1. ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ (บน 1930/ขวา ปัจจุบัน)

ไดโนเสาร์นั้นในอดีตมักจะวาดให้หางลากพื้น หากแต่ปัจจุบันเราพบว่าพวกมันมีสมดุลที่ยกตัวสูงจากพื้น ที่หัวมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อใช้สำหรับรองรับกรามที่มีแรงกัด และอาจจะมีขนในทีเร็กซ์วัยอ่อน

2. อะแพตโตซอรัส (บน 1930/ล่าง ปัจจุบัน)

ไดโนเสาร์คอยาวหรือซอโรพอดในอดีตถูกเข้าใจว่าคอลู่กับพื้น เมื่อมีการศึกษาด้านสรีระมากขึ้น คอของพวกมันยืดตรงสูงขึ้น และส่วนหางที่ยาวลากพื้นถูกแก้ให้เรียวตรงปลายและหนาที่โคนหาง นอกจากนี้ ปากของอะแพตโตซอรัสมีความแบน โหนกตาสูงขึ้นผิดจากในอดีต

3. อีกัวโนดอน (บน 1930/ ล่าง ปัจจุบัน)

อีกัวโนดอนในอดีตพบเพียงเล็บนิ้วแม่โป้ง จึงเชื่อว่าเป็นฟันของกิ้งก่ายักษ์ในอดีต แต่เมื่อมีการศึกษาทางสรีระวิทยาและเปรียบเทียบญาติสนิทของไดโนเสาร์ในวงศ์เดียวกัน ก็ได้รูปลักษ์ที่มีหัวยาว คอยาว ตัวหนาตัน สามารถยืนสองขาและกลับมาเดินสี่ขาได้ แถมยังมีเท้าหน้าเป็นกีบเท้าสำหรับรับน้ำหนักด้วย

4. ไดโนนิคัส/เวลโลซิแรปเตอร์/ยูทาห์แรปเตอร์ (บน 1990 ล่าง ปัจจุบัน)

เวลโลซิแรปเตอร์จากจากจูราสสิค ปาร์กนั้นไม่ใช่เวลโลซิแรปเตอร์จริงๆ สมัยนั้นมีการค้นพบยูทาห์แรปเตอร์และไดโนนีคัส ซึ่งทั้งสามตัวเคยถูกจัดในตระกูลเดียวกันมาก่อน ก่อนจะแยกออกเพราะความแตกต่างทางสรีระ ซึ่งชนิดในภาพยนตร์ควรจะเป็นยูทาห์แรปเตอร์ แต่ก็ถูกเปลี่ยนแปลง พวกมันไม่หักข้อมือลง มีขนมากตามลำตัวหลังจากพบร่องรอยรูขุมขนบนกระดูกแขนจนคล้ายนกนักล่า และก็มีใบหน้าที่ยาว ส่วนกรงเล็บเท้าที่โค้งงออาจจะไม่ได้ใช้แทงเหยื่อ แต่ใช้ยืดเหยื่อ และถึงพวกมันจะไม่ฉลาดเท่าในภาพยนตร์ พวกมันก็วางแผนพลิกแพลงได้ และอาจจะแยกกันล่ามากกว่ารวมฝูงล้มนักล่า เว้นแค่ตอนที่หลายๆ ตัวเลือกเล็งโจมตีเหยื่อตัวเดียวกัน จึงจะเกิดการโจมตีที่ไม่เป็นแบบแผนขึ้นคล้ายการรวมฝูง

(ไมโครแรปเตอร์ หมายเลข 1 เวลโลซิแรปเตอร์ หมายเลข 2 ออสโตรแรปเตอร์ 3

โดรมิโอซอรัส หมายเลข 4 ยูทาห์แรปเตอร์ 5 ไดโนนีคัส หมายเลข 6)