บัตรจอดรถหาย..

     ✍️ สวัสดีค่ะ..วันนี้เป็นวันหยุดพิเศษที่ทางรัฐบาลประกาศให้หน่วยงานที่อยู่บริเวณกรุงเทพฯ และปริมณฑลหยุดทำการเป็นเวลา 3 วัน เพื่ออำนวยความสะดวกแก่อาณาประเทศที่จะมาประชุมผู้นำเขตเศรษฐกิจเอเปคที่จัดขึ้นที่ประเทศไทยของเรา..😊

     🛩️  หลายคนคงมีแพลนที่จะเดินทางไปต่างจังหวัด หรือคิดที่จะทำอะไรในช่วงวันหยุดพิเศษนี้..ที่บ้านของฉันก็เช่นเดียวกัน และในวันนี้เองก็ได้เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้น ตกใจ และประทับใจในวันเดียวกันด้วยค่ะ..ดังเรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้...

     😄 วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า เพราะตั้งใจที่จะใส่บาตรพระที่มารับบิณฑบาตรในหมู่บ้าน..แต่พี่ข้างบ้านบอกกับฉันว่า "วันนี้พระไม่เข้ามาที่หมู่บ้านเพราะตรงกับวันพระ ถ้าจะใส่ต้องไปที่วัดเท่านั้น"

     🚘 ในวันนี้เองแม่ และ ฉันตั้งใจว่าจะออกไปทำธุระที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน ฉันจึงบอกกับแม่ว่า "ก่อนจะไปที่ห้างฯ ขอแวะไปทำบุญที่วัดก่อนนะคะ" แม่ก็ตอบตกลง

     พวกเราออกจากบ้านไปถวายอาหารเพลแก่พระสงฆ์ที่วัดใกล้บ้าน เสร็จแล้วจึงไปห้างฯ ตามที่ได้วางแผนเอาไว้

     ปกติเวลาออกนอกบ้านแม่จะเป็นคนขับรถ ส่วนฉันจะนั่งเบาะหลัง เพราะรักษาระยะห่างป้องกันโรคระบาด

     เมื่อไปถึงห้างฯ ก็มองหาที่จอดรถ วันนี้คนที่มาห้างฯ มีน้อย ทำให้มีที่จอดรถให้เราเลือกมากมาย เราจึงเลือกจอดล็อคที่ 44 

     เมื่อได้ที่จอดเรียบร้อยเราก็เดินเข้าไปในห้างฯ เพื่อทำธุระตามที่ตั้งใจไว้ เวลาผ่านไปไม่นานก็ได้เวลารับประทานอาหารกลางวัน เราจึงต้องหาที่รับประทานอาหารก่อนที่จะไปทำธุระกันต่อ

     เมื่อรับประทานอาหารอิ่มแล้ว เราก็ไปเดินหาซื้ออาหาร และของใช้จำเป็นก่อนกลับบ้าน หลังจากซื้อของเสร็จแล้ว เราจึงออกมาขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน

     แต่พอขึ้นรถแม่กลับหาบัตรจอดรถไม่เจอ ทำยังไงดีล่ะ ฉันจึงถามแม่ว่า"หลังจากที่รับบัตรจอดรถมาแม่เอาใส่กระเป๋ารึเปล่า" แม่ก็บอกว่า "น่าจะวางไว้บนตักไม่ได้ใส่กระเป๋า คิดว่าคงจะหล่นตอนลงจากรถแน่ ๆ"

     ฉันคิดว่าแม่อาจจะลืม จึงช่วยแม่หาทั้งในกระเป๋า และรอบ ๆ ตัวรถ แต่ก็หาไม่เจอ ฉันจึงขึ้นมาบนรถ และบอกกับแม่ว่า"คงต้องเสียค่าบัตรจอดรถแล้วล่ะค่ะเพราะหาไม่เจอค่าบัตรคงเป็นร้อยแน่" แต่แม่กลับบอกกับฉันว่า "ไม่ใช่ร้อยนะลูกแต่สองร้อยเลยแหล่ะ" 

     ฉันก็ตกใจ และรู้สึกเสียดายเงิน ถ้าต้องเสียเยอะขนาดนั้น แต่ถ้ามันหล่นอย่างที่แม่บอกก็ต้องหล่นไม่ไกลจากตัวรถน่าจะมีคนเก็บได้ และเอาไปส่ง รปภ.

     ฉันจึงบอกกับแม่ว่า "หนูจะเดินไปถาม รปภ.ถ้ามีคนเก็บได้เค้าต้องเอาไปฝากไว้กับ รปภ.แน่ ๆ"พอคิดได้ฉันจึงลงจากรถ และเดินตามหา รปภ. มองซ้าย มองขวา เห็นคล้าย ๆ คนใส่ชุด รปภ. จึงรีบเดินไปหา และตะโกนออกไปว่า "พี่ รปภ.คะ"

     และมีเสียงตอบกลับมาว่า "ครับ " แต่ไม่ใช่คนที่ฉันกำลังจะวิ่งไปหา แต่เป็นชายใส่ชุดหมีสีส้มที่กำลังเดินมาหาฉันจากอีกทางหนึ่ง ฉันจึงรีบเดินไปหา รปภ.คนนั้นทันที และบอกกับเค้าว่าทำบัตรจอดรถหล่นหาย

     เค้าจึงถามเลขทะเบียนรถ เมื่อฉันบอกเค้าไป เค้าถามฉันอีกว่าใช่รถสีขาวหรือไม่ฉันตอบว่าใช่ค่ะ มันทำให้ฉันเริ่มมีความหวัง เค้าจึงเดินนำฉันไปที่จุดรับบัตรจอดรถ และบอกกับเจ้าหน้าที่ว่ามีคนมารับบัตรที่มาฝากเอาไว้ใช่เลขทะเบียนนี้หรือไม่

     ฉันรู้สึกลุ้นในใจว่าจะใช่เลขทะเบียนรถของเรารึเปล่า พอได้ยินว่า 4686 ใช่แน่แล้ว นี่คือบัตรจอดรถที่ทำหล่นหาย เดชะบุญจริง ๆ ที่ได้บัตรคืน 

     ฉันขอบคุณ รปภ. และเจ้าหน้าที่รับบัตรคนนั้น และจากมาด้วยความดีใจ ต้องขอขอบคุณรปภ.คนนั้นจริง ๆ ถ้าไม่ได้เค้าคงต้องเสียค่าบัตรแน่ ๆ และคงจะเสียเวลามากเพราะคงออกไปจากที่นั่นไม่ได้ง่าย ๆ ต้องตรวจสอบกันอีกนานเลย..

     จากเหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้เรารู้ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่ควรมีสติตลอดเวลา เพราะการขาดสติในครั้งนี้เกือบต้องเสียทรัพย์โดยใช่เหตุ และขอขอบคุณการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ให้บริการ พร้อมทั้งอำนวยความสะดวกแก่ลูกค้าที่มาขอความช่วยเหลือได้เป็นอย่างดี 

     สุดท้ายนี้ขอฝากข้อคิดสักเล็กน้อยนะคะ ไม่ว่าเราจะเจอกับเหตุการณ์อะไร ขอให้มีสติค่ะ แล้วเราจะผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ไปได้..ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวจนจบนะคะ หวังว่าเหตุการณ์นี้จะมีประโยชน์ไม่มากก็น้อยนะคะ..ขอบคุณค่ะ