หัวใจบ่มรัก ตอนที่ 1 ซ้ำรอย (6)

เผยแพร่: 1 พฤศจิกายน 2565 เวลา 16:57 น.
อัปเดตล่าสุด: 1 พฤศจิกายน 2565 เวลา 16:57 น.เขียนโดย maikwan

ดาวโหลด Ebook คลิ๊กที่ภาพด้านล่างนี้ได้เลยนะคะ

+++++++++

พูดจบวรรณวลีก็ยืดตัวขึ้นเอามือเท้าสะเอวพร้อมกับเชิดหน้าลอยไปมา เพื่อให้ทุกคนในที่นั้นได้พิจารณาว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นมันเป็นเรื่องจริง
“จ้า…ลูกพ่อน่ะโตเป็นสาวแล้ว แล้วอย่างนี้มาช่วยงานพ่อได้หรือยังล่ะ หรือว่ายังพักผ่อนไม่พอหรือว่าจะเรียนต่อโท”
“เรื่องเรียนคงเก็บไว้ก่อนค่ะ ส่วนเรื่องไปช่วยงานคุณพ่อก็ยังก่อนเช่นกันค่ะ”
วรรณวลีส่ายหน้าตอบพลางอมยิ้มนัยน์ตากลมโตพราวระยับ อย่างคนกำลังมีความคิดเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในสมองน้อยๆ
“อ้าว…”
นายอายุธครางเสียงหลงทำหน้าเหลอหลา ขณะที่คนเป็นภรรยาหัวเราะออกมาน้อยๆ ไม่ได้ว่าอะไรหากวรรณวลีจะมาหยุดพักเที่ยวเล่นที่เมืองไทยอีกสักพัก แม้ตอนอยู่ที่อังกฤษหญิงสาวจะพักยาวมาแล้วเป็นปี แต่นั่นก็ไม่เรียกว่าพักเสียทีเดียว เพราะต้องช่วยงานที่ร้านอาหารของคนเป็นน้าอยู่ตลอด
“เอาเป็นว่าแม่อนุญาตให้เราเที่ยวเล่นอีกสักเดือนสองเดือนพอ หลังจากนั้นหนูต้องเขาไปเรียนรู้งานกับคุณพ่อนะลูก จะมามัวเที่ยวเล่นอยู่ตลอดไปไม่ได้หรอก เข้าใจไหม”
วรรณวลีหันไปยิ้มหวานให้กับคนเป็นแม่ แล้วส่ายหน้าอีกครั้งโดยไม่พูดอะไร ทำให้นางอมลวรรณเข้าใจไปว่าให้พักเที่ยวเล่นเดือนสองเดือนไม่พอ นางจึงส่งสายตาดุให้บุตรสาว เห็นอย่างนั้นวรรณวลีก็เข้าใจแล้วล่ะว่าคนเป็นแม่เข้าใจเธอผิด
“ไม่ใช่อย่างที่คุณแม่คิดเสียหน่อย เปรี้ยวจะยังไม่ไปเรียนรู้งานกับคุณพ่อและไม่หยุดเที่ยวเล่นอย่างที่คุณแม่เสนอมา แต่…”
หญิงสาวหยุดพูดแล้วกวาดสายตาที่ทอประกายความขี้เล่นออกมามองทุกคนที่ต่างจ้องและรอฟังการตัดสินใจของเธอด้วยใจจดจ่อ
“แต่เปรี้ยวจะไปหาประสบการณ์การทำงานจากที่อื่นสักพักใหญ่ๆ ก่อนน่ะค่ะ จากนั้นค่อยมาเรียนรู้และช่วยงานคุณพ่อทีหลัง คุณพ่อคุณแม่อนุญาตเปรี้ยวนะคะ”
สองสามีภรรยารวมไปถึงนายอนิวัตติ์ต่างหันมามองหน้ากันเหลอหลา ขณะที่วรรณวลีนั่งฉีกยิ้มนั่งรอคำอนุญาตตาแป๋ว
“ไปทำงานหาประสบการณ์ที่อื่น…มันก็ดีนะ แต่ที่อื่นใกล้ๆ ได้ไหมถึงจะบอกว่าเราโตแล้วแต่พ่อก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี”
คนเป็นพ่อต่อรองด้วยสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย ซึ่งก็ไม่ต่างกับนางอมลวรรณ ก็อย่างว่าถึงลูกจะโตและอายุมากแค่ไหนในสายตาของคนเป็นพ่อแม่ลูกยังคงเป็นเด็กเสมอ ดังนั้นนายอนิวัตติ์ที่ดูจะเข้าใจสองสามีภรรยาเป็นอย่างดีจึงมีข้อเสนอแนะ
“งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม หนูเปรี้ยวไปทำงานที่บริษัทของลุงก่อนเป็นไง ดีไหม ที่บริษัทอื่นแต่เจ้าของไม่ใช่คนอื่นเข้าเงื่อนไขหรือเปล่า”
นายอนิวัตติ์ถามความคิดเห็นสามพ่อแม่ลูก สองสามีภรรยารีบพยักหน้าและเปิดยิ้มออกมาอย่างเห็นด้วยที่สุด ในขณะที่วรรณวลีทำสีหน้าแปลกๆ
“ดีเลยค่ะ ตกลงนะลูกได้คนเก่งอย่างตาพตสอนงานด้วย”
“มะ…มันจะดีเหรอคะ สำหรับเปรี้ยวไม่มีปัญหา แต่จะไม่รอถามความสมัครใจของพี่พตดูก่อนเหรอคะ”
ถามอย่างเสียงอ่อยอย่างไม่แน่ใจ
“ดีที่สุด!”
ผู้สูงวัยทั้งสามตอบเป็นเสียงเดียวกันอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย จากนั้นต่างก็หันมาสบตากันอย่างหมายมาดอะไรบางอย่าง
“เรื่องเจ้าพตลุงคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก คนกันเองทั้งนั้นนี้ และอีกอย่างไปทำแค่ชั่วคราวเท่านั้นเอง แต่จะทำถาวรลุงก็ไม่ว่านะ”
เอ่ยจบนายอนิวัตติ์ก็หัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้กับนายอายุธและภรรยาที่นั่งอมยิ้มชอบใจอย่างรู้กัน
และในเวลาต่อมาคำตอบที่ถูกกลั่นกรองและคิดทบทวนดีแล้ว ที่ออกจากปากของวรรณวลีก็แทบทำเอาผู้สูงวัยทั้งสามแทบอยากจะลุกขึ้นมาโห่ร้อง
“ถ้าทุกคนเห็นว่าดีและไม่มีปัญหา เป็นอันว่าเปรี้ยวตกลงจะไปทำงานกับพี่พตค่ะ”