นิยาย ขจีทิพย์ บทที่๓ 1/2

เมื่อมาถึงแลัว ณีราพรรณ  เห็นคนเป็นหลานดูเหม่อลอยคล้ายกับว่าคนไร้วิญญาณ เธอลองก้าวไปอย่างช้าช้า พลางจับที่หัวไหล่ 

 

" ขจี ขจี ขจี ขจี ขจี ขจี!!!!!!!!!!! "

 

" ป้าพรรณ "

 

" คิดอะไรอยู่ล่ะ "

 

"ขจีคิดว่า อยากจะย้อนเวลากลับไป ในวัยเด็กนะคะ จะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไร"

 

"ขจี หลานฟังป้านะ  ไม่ใช่แค่หลานคนเดียว เศร้าโศก คนอื่นเขาก็เป็นเหมือนกัน แต่เขาก็ยังผ่านไปได้  แค่....... "

 

" คนอื่นทำได้แต่ขจีทำไม่ได้ไงคะ "

 

"น้องขจีฟังคุณป้าเขาพูดให้จบก่อน "

 

 ทั้งสองรีบหันไปพร้อมกัน ทางตรงบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ ชายหนุ่มรายหนึ่ง ค่อยค่อยเดินมาพลางยิ้มให้ 

 

"พี่ฤทธิ์"

 

"ฤทธิ์"

 

"สวัสดีครับ คุณแม่ "

 

" ลูกกลับแต่เมื่อไหร่กัน "

 

"เมื่อวานครับ ผมทราบข่าวว่าคุณน้าขวัญท่านได้จากไปแล้ว จริงหรือเปล่าครับ  คุณแม่ "

 

"จ๊ะ"

 

"คุณแม่ครับ ผมขอคุยกับน้องขจีนะครับ"

 

"จ้ะ" เอ่ยจบณีราพรรณเดินออกไปทันที คนเป็นพี่ชายหันกลับมามองน้องสาวพลางนั่งลง 

 

"น้องขจี พี่รู้ว่าน้องเสียใจ แต่ชีวิตมันต้องเดินต่อไป แค่ใช้ต้องเวลา อาจจะ เป็น สัปดาห์ เดือน ปี  พี่ขอให้ขจีอย่าคิดเรื่องไม่ดีกับตัวเอง เข้าใจไหมครับ "

 

"ขอบคุณนะคะ พี่ฤทธิ์ ขจีจะพยามค่ะ "

 

"แล้วอีกอย่างหนึ่งตอนที่น้องขจีพูดแบบนั้นกับคุณป้าเขาไม่ดีนะ น้องขจีรู้ไหมการที่พูดแบบนี้กับ ผู้ใหญ่มันไม่ดีนะ เข้าใจไหมครับ "

 

" ค่ะ "

 

"น้องขจีต้องไปขอโทษคุณป้านะครับ "

 

"ค่ะ"

 

"พี่รู้ ในสายตาของน้องขจี มองคุณป้าเป็นคนดุใช่ไหมครับ"

 

"ไม่ใช่แบบนั้นนะค่ะ คือ........ "

 

" โอเค ถ้าน้องขจีไม่พร้อมตอบไม่เป็นไรครับ พี่บอกได้อย่างเดียว คุณป้าเขาเปลี่ยนไปแล้ว "

 

"ทำไมพี่ฤทธิ์ถึง....."

 

"พี่ว่าเรารีบกลับบ้านกัน"  กล่าวจบ ไพร ฤทธิ์ ก้าวเท้าออกไปทันที โดยไม่รอ คำถามจากน้องสาว 

 

ขจีทิพย์รีบวิ่งตามให้ทันพี่ชาย จนเผลอสะดุดกับก้อนหิน เกือบจะล้มลงกับพื้น