อมยิ้มโบราณ หรือ “น้ำตาลปั้น” ที่มีขายตามงานวัด ขนมโบราณวัยเด็กของใครหลายๆคน!

“น้ำตาลปั้น” ขนมเด็กโบราณ!!

หากย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อนนั้น ขนมที่ขายตามงานวัดต่างจังหวัดนั้นมีอย่างมากมายแต่ที่หลายคนคงจำมันได้ และไม่พลาดก็คื "น้ำตาลปั้น"  มันคือลูกกรวดหรืออมยิ้มโบราณในยุคนั้นที่ เด็กๆชอบกันอย่างมาก และมันถูกปั้นเป็นรูปต่างๆ หลักๆเลยคือปั้นเป็นลิงนั่งตกเบ็ด หรือไก่ และอื่นๆอีกมากมาย ปัจจุบันนี้แทบหาไม่ได้เเล้ว เพราะมันเลือนหายไปตามยุคผู้คนนิยมทานน้อยลง เพราะมีตัวเลือกต่างๆเข้ามาให้ทานมากมาย แต่ความคลาสสิคนั้นยังทำให้นึกถึงวัยเด็ก 

ปัจจุบัน หากพูดถึง “น้ำตาลปั้น” เชื่อว่าเด็กรุ่นใหม่อาจไม่รู้จัก หรืออาจจะไม่เคยเห็นเลย แม้หากเคยเห็น แต่ก็อาจไม่เคยได้ลิ้มรส เพราะสีสันอันสวยสด จากน้ำตาลปั้น ทำให้ผู้ปกครองในสมัยนี้ไม่กล้าซื้อให้ลูกหลาน ได้ลองชิม เนื่องจากกลัวว่าความหวานของน้ำตาลจะทำให้เกิดความอ้วน ทำให้เกิดฟันผุและพิษภัยที่อาจจะปนเปื้อนมากับสีผสมอาหารที่ไม่ได้มาตราฐาน และที่สำคัญ ยังหาซื้อยากอีกด้วย

น้ำตาลปั้น..ทำมาจากน้ำตาลทรายเคี่ยวผสมแบะแซ..ใส่สีผสมอาหาร…ปั้นขึ้นรูปด้วยมือเป็นตัวสัตว์..ผลไม้…ตัวการ์ตูนต่างๆมากมาย…บ้างก็ใช้กดจากแม่พิมพ์รูปต่างๆมีทั้งแบบเป่าลมและไม่เป่าลม

รสชาติของน้ำตาลปั้นจะออกหวานอ่อนๆไม่มีกลิ่นที่หอมหวนชวนกินอย่างอมยิ้มฝรั่งซึ่งจะหวานแหลมและมีกลิ่นหอมหลากหลายจากการใส่กลิ่นสังเคราะห์ต่างๆลงไป เมื่ออมน้ำตาลปั้นที่เพิ่งปั้นเสร็จใหม่จะรู้สึกอุ่นๆในปากเนื่องจากมีการคายความร้อนออกจากน้ำตาลปั้นที่กำลังแข็งตัว หากจะให้ชื่อน้ำตาลปั้นว่า “อมยิ้มร้อน”ก็คงไม่น่าเกลียดเท่าไหร่นัก คุณสมบัติที่น้ำตาลปั้นเหนือกว่าอมยิ้มฝรั่งอยู่บ้างในบางข้อนั้นน่าจะอยู่ที่น้ำตาลปั้นละลายช้ากว่าทำให้อมได้นานกว่าและใช้ความละเอียดอ่อนของฝีมือในการปั้นขึ้นรูปมากกว่า