นิยายเรื่อง ให้รักหวนคืน EP.7

------------------------------------------------------------------------------

   แจ้งรายละเอียด  

   - นิยายเรื่องนี้ได้จัดทำเป็น E- book วางขายใน MEB  

   - ซึ่งใน Posjungไรท์ลงให้ฟรีถึงตอนที่ 24 เท่านั้นจ้า 
 
____________________________________________________
 

EP. 7 มารับโรสิตา

        “ตาเต..กลับมาก่อน” ชายชราพยายามรั้งหลานชายไว้ ก่อนที่ขวัญจิราจะเดินเข้ามากล่าวห้าม

        “คุณท่านคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าบังคับพี่เตเลย คุณท่านทานอาหารแล้วจะได้ทานยานะคะ” ขวัญจิราพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ

        “ตาเต เดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่ หนูขวัญกลับมาทั้งทีแทนที่จะดีใจกลับทำตัวแบบนี้” สายตากลมโตฟังชายชราอย่างเงียบ ๆ พลางเลื่อนสายตามองรถคันหรูที่แล่นออกไป ก่อนจะหันมาปั้นหน้ายิ้มกับเกริกวิทย์แล้วเก็บซ่อนความรู้สึกหวาดหวั่นไว้ภายใน

        “ไม่เป็นไรค่ะ คุณท่านอย่าโกรธพี่เตเลยนะคะ เขาคงรีบไปรับพี่โรสจริง ๆ”

        “แม่นั่นก็กระไร ต้องคอยตามรับ ตามส่งกันตลอดเวลา”

โรสิตานั่งจามติดต่อกันหลายครั้งระหว่างรับอาหารเช้า เธอรีบวางช้อนในมือแล้วดึงทิชชูขึ้นมาซับปากพร้อมกับดื่มน้ำตาม

        “จะเป็นหวัดหรือเปล่าลูก” ปรียาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

        “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

        “ทานยาดักไว้ก็ดี เอ๊ะ...ดูเหมือนแม่จะได้ยินเสียงรถคุณเตแล้วนะ” โรสิตาลุกขึ้นยืน พลางชะเง้อคอมอง พลันยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

        “ไม่ต้องรีบ เห็นไหมแม่บอกแล้วว่ายังไงซะ เขาก็ต้องมารับลูกสาวแม่ ไม่มีทางที่ขวัญจิราจะรั้งตัวคุณเตไว้ได้หรอก” ปรียาปล่อยยิ้มออกมาอย่างไล่งใจพลางยกมือลูบศีรษะโรสิตาด้วยความรัก

        “ขอบคุณค่ะคุณแม่” โรสิตาหอมแก้มมารดาหนึ่งครั้งแล้วรีบหยิบกระเป๋าวิ่งออกไปทัน ขณะที่มารดาเดินตามออกมาส่งลูกสาวด้วยเช่นกัน เตวิชเห็นดังนั้นจึงลงจากรถเข้ามายกมือไหว้มารดาของโรสิตา ด้วยกิริยาอ่อนน้อม

        “สวัสดีครับคุณป้า”

        “สวัสดีจ้ะคุณเต” ปรียายกมือรับไหว้ชายหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยน

        “ป้าขอบใจคุณเตมาก ที่เป็นธุระ คอยรับส่งลูกสาวของป้า อีกไม่นานรถของโรสก็คงจะซ่อมเสร็จแล้ว”

        “ไม่เป็นหรอกครับ คุณป้ากับโรสเป็นญาติของขวัญจิรา อย่างไรเสียผมก็ยินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว” ปรียานิ่งอึ้ง แล้วเงียบไปอย่างกะทันหันเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ก่อนโรสิตาจะสะกิดเตือนมารดาเมื่อลืมตัว จนเผลอเปลี่ยนสีหน้าไป

        “งั้นเหรอจ๊ะ ยังไงป้าก็ต้องขอบคุณน้ำใจของคุณเตอยู่ดีค่ะ” เมื่อเห็นหญิงกลางคนยืนยันเช่นนั้น ชายหนุ่มจึงน้อมรับไว้

        “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ต้องไปส่งโรสที่กองอีก เดี๋ยวผมจะสายเสียก่อน”

        “จ้ะ ขับรถดี ๆ นะ” ปรียาทอดสายตามองชายหนุ่ม ที่เดินขึ้นรถ พร้อมกับแล่นจากไปจนสุดสายตา ปรียายกมือขึ้นกอดอก ทบทวนบางสิ่งบางอย่าง ก่อนจะหันตัวเดินเข้าบ้านไปแต่งตัว

        ภายใต้ร่มไม้ในบริเวณบ้านหลังใหญ่ ของตระกูลทรัพย์ธาดา สถานที่นี้ขวัญจิราและเตวิชมักจะมาวิ่งเล่นเสมอเมื่อยามเป็นเด็ก ชายหนุ่มมักจะคอยหาอาหารว่างมาให้ทาน และพูดคุยหยอกล้อกันตั้งแต่เช้าจรดเย็น บางวันเขาจะวิ่งไปซ่อนบริเวณพุ่มไม้ให้เธอวิ่งหาจนเหนื่อย เมื่อพอใจแล้วจึงยอมออกมา

        “พี่เตไปหลบอยู่ไหนคะ ขวัญไม่เห็นเลย” เด็กหญิงวิ่งเข้าไปหาพี่ชาย ก่อนเขาจะยืนหัวเราะอย่างชอบใจ

        “พี่ไม่บอก ถ้าพี่บอกขวัญครั้งหน้าพี่จะหลบขวัญได้ยังไงล่ะ”

        “อ้าว..พี่เตจะหลบขวัญอีกเหรอคะ” เด็กหญิงพูดท้วงพลางทำหน้างอ

        “พี่จะหลบขวัญ ถ้าวันไหนขวัญไม่มาหาพี่ พี่ก็จะหลบขวัญ เมื่อวานพี่รอขวัญทั้งวัน แต่ขวัญก็ไม่มา” เตวิชพูดถึงตรงนี้เขาก็ทำหน้างอด้วยความน้อยใจ ก่อนเด็กหญิงจะเดินเข้าไปใกล้พลางทำหน้ารู้สึกผิด

        “ขวัญขอโทษค่ะ แต่เมื่อวานขวัญกับแม่ติดธุระ ต้องไปหาป้าปรียาและพี่โรส พี่เตหายโกรธขวัญนะคะ” เด็กหญิงง้อเพียงนิดเดียว รอยยิ้มของเตวิชก็ค่อย ๆ ยิ้มกว้างขึ้น ก่อนเขาจะวิ่งไปหยิบปากกาสีมาหลายด้ามมากองไว้เต็มไปหมด

        “อะไรเหรอคะ”

        “วาดรูปกัน”

        “วาดที่ไหนคะ”

        “โต๊ะหินนี่ไง ขวัญวาดรูปของพี่ ส่วนพี่จะวาดรูปขวัญ” เด็กหญิงเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบปากกาสีต่าง ๆ เดินตามเตวิชไป พลางย่อตัวลงนั่งแล้วมองเตวิชวาดรูปช้า ๆ