นิยายเรื่อง ให้รักหวนคืน EP.6

------------------------------------------------------------------------------

   แจ้งรายละเอียด  

   - นิยายเรื่องนี้ได้จัดทำเป็น E- book วางขายใน MEB  

   - ซึ่งใน Posjungไรท์ลงให้ฟรีถึงตอนที่ 24 เท่านั้นจ้า 

 
____________________________________________________

EP.6 ของฝาก

        “พี่มีช็อกโกแลตด้วย เพื่อนคุณปู่ซื้อมาฝากจากเมืองนอก”

        “ยังไม่ได้แกะเลยนี่คะ” เด็กหญิงทำตาแป๋วใส่ เพราะกล่องช็อกโกแลตมีพลาสติกคลุมไว้อย่างแน่นหนา

        “พี่รอทานพร้อมกับขวัญ ขวัญแกะสิ ชอบชิ้นไหนก็หยิบทานได้เลยนะ ตอบแทนที่ขวัญทำตุ๊กตามาให้พี่”

        “ขอบคุณค่ะ พี่เตใจดีที่สุดเลย”

ดวงดาวบนท้องฟ้าในคืนขึ้นปีใหม่นี้ ทำให้ขวัญจิราอดหวนนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตไม่ได้ หญิงสาวทอดสายตาไปยังเบื้องล่าง พลางเลื่อนเก้าอี้ไม้มานั่งรับลมหนาวที่พัดโชยมาอ่อน ๆ ก่อนหันไปเห็นใครบางคนกำลังเดินผ่านไป

        “พี่เต...” หญิงสาวรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปหาเขาทันที ก่อนเตวิชจะชะงักหยุดนิ่ง มองใบหน้าสวยหวานของเธอครู่หนึ่ง หากแต่เมื่อสติกลับมา จึงทำทีเบี่ยงตัวเดินไปทางอื่น ก่อนขวัญจิราเอ่ยรั้งเขาไว้

        “พี่เตคะ”

        “...” ชายหนุ่มหยุดเดิน ทว่ายังคงไม่ยอมมองหน้าเธอ หญิงสาวรู้ตัวทันทีว่าเขาคงยังไม่หายโกรธ ทำได้เพียงเลื่อนสายตามองชายหนุ่มด้วยความคิดถึง ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เธอกลับไม่เคยลืมสิ่งต่าง ๆ ในอดีตได้เลย ความอบอุ่นและความใจดีของเตวิช ทำให้ขวัญจิราไม่ยอมมองใครอื่นนอกจากเขา

        “พี่เตไปไหนมาเหรอคะ” หญิงสาวฝืนยิ้มแล้วแกล้งเอ่ยถาม

        “ไปส่งโรสที่บ้าน” ชายหนุ่มตอบห้วน ทว่าคำตอบของเขาทำให้ขวัญจิรารู้สึกใจหายวาบ ทว่าเธอพยายามปั้นหน้ายิ้ม ให้ดูเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ

        “ขวัญมีของฝากมาให้พี่เตด้วยค่ะ” ว่าแล้วขวัญจิราก็เดินไปล้วงเอากล่องเล็ก ๆ จากกระเป๋า แล้วหยิบมันออกมา พลางมองของฝากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมายื่นให้กับเขา

        “ขวัญ...ไม่รู้ว่าพี่เตจะชอบไหม”

        “ขอบใจ” ชายหนุ่มเอื้อมมือมารับแล้วเดินจากไป โดยไม่ไถ่ถามสิ่งใดต่อ ทำเสมือนว่าการกลับมาของเธอไร้ความหมายอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาของเตวิชทำให้ขวัญจิรากลืนน้ำลาย แล้วมองหลังเขาด้วยความรู้สึกผิด

        ก่อนเสียงเฉลิมฉลองจะดังขึ้นในเวลาเที่ยงคืน พร้อมกับเสียงเฮของเหล่าพนักงาน พลุจากทั่วสารทิศจุดพร้อมกันในวันขึ้นปีใหม่ ขวัญจิราหันไปยิ้มให้กับความงามของแสงพลุที่แตกกระจายบนท้องฟ้า ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำ

        “ต่อไปนี้ขวัญจะไม่ไปจากเมืองไทยอีก จะอยู่ที่นี่จะเป็นเด็กดีของพี่เต ขวัญจะทำให้พี่เตหายโกรธให้ได้” หญิงสาวพนมมือขอพรในวันปีใหม่ด้วยความหวังพร้อมกับรอยยิ้ม

        หลังจากเสียงพลุได้ทำการเฉลิมฉลองส่องแสงทั่วท้องฟ้า เตวิชยืนมองประกายพลุจากกระจกห้องนอน ปีแล้วปีเล่าเขาเฝ้ายืนมองในมุมนี้เหมือนทุกปี คอยนับเวลาให้ผ่านพ้นไป พร้อมความรู้สึกเหมือนคนใกล้ใจขาด ก่อนจะก้มลงมองกล่องของฝากในมือแล้วค่อย ๆ แกะมันออกมา

        “เนกไท” เขาพูดพร้อมกับยิ้มอ่อน พลางหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมาด้วยสายตาอ่อนโยน ทอดมองอยู่ครู่หนึ่งด้วยความดีใจ ก่อนความคิดบางอย่างจะทำให้เขาได้สติ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาในที่สุด และกล่องของฝากนั้นก็ถูกเตวิชโยนลงในลิ้นชักอย่างไร้ความหมาย

        เช้าวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน เขาหยิบนาฬิกาหรูขึ้นมาสวมใส่ พร้อมกับตรวจสอบความเรียบร้อยของตัวเอง ก่อนจะเดินลงมายังด้านล่าง

        “ไปทำงานแล้วเหรอเต” เสียงของชายชราเอ่ยทัก ขณะกำลังรับมื้อเช้าอยู่ โดยมีขวัญจิรานั่งประกบอยู่ด้านข้าง คอยดูแลไม่ห่างไปไหน

        “ครับ” เขาตอบรับ แล้วมองดูอาหารบนโต๊ะพร้อมกับหญิงสาวที่นั่งยิ้มไม่สะท้านกับความรู้สึกของเขาเช่นเดิม

        “พี่เตทานอาหารเช้าก่อนนะคะ ขวัญทำข้าวต้มไว้ด้วยค่ะ” ขวัญจิราเอ่ยชวน พลางลุกขึ้นเตรียมตักข้าวต้มในหม้อให้เขา

        “ไม่ต้อง” เตวิชตอบเสียงเรียบ แล้วเตรียมก้าวเดินออกจากบ้าน

        “เตวิช! กลับมาทานอาหารเช้ากับปู่ก่อน หนูขวัญอุตส่าห์ทำไว้ให้แกจะไม่รับน้ำใจหน่อยหรือไง” น้ำเสียงเข้มของชายชราเอ่ยเชิงบังคับทำให้สองเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงัก

        “ผมไม่ทานครับ ปกติผมก็ไม่ได้ทานอาหารเช้าที่บ้านอยู่แล้ว ขอโทษนะครับ ผมรีบ...ต้องไปรับโรส” เขาพูดจบจึงเลื่อนสายตามองขวัญจิราเป็นครั้งสุดท้าย แล้วรีบเร่งเดินออกจากบ้านไป