เมื่อความกลัว​ เกือบทำให้ความกล้าหาญ​ หายไป

           เรามีเรื่องจะเล่าให้ฟังค่ะ​ เราเป็นคนที่ชอบอยู่บ้าน​มาก​ เพื่อนชวนไปเที่ยว​ ต่างจังหวัด​ เราจะไปเพราะเพื่อนขับรถไป​ ส่วนที่จะไปเที่ยวกันแบบ​นั่งรถโดยสารประจำทางนั้น​ ยากมาก​ น้อยครั้งจนนับได้​ สาเหตุที่เราไม่อยากไปเที่ยวแบบนี้​ คือ.... 

           การเดินทาง​ กลัวหลง​ ที่พักกลัวแบบว่าไม่สะดวกสบายเหมือนบ้าน​ สรุปอยู่บ้าน​ไป​ แต่ทีนี้มีวันหยุดถึง​ 3​ วัน​ คือวันศุกร์​ เสาร์​ และวันอาทิตย์​ เรามาคิดว่า​ ว่างตั้ง​ 3​ วัน​ ไปบ้านน้องชายดีกว่า​ ที่​ จ.ปทุมธานี​ ​ เพราะที่ผ่านมาถ้าเราจะไปที่นี่​ จะเช่ารถไปส่ง หรือถ้าค้างคืน​ จะหารถที่ปทุมไปส่งบ้าน​ เราอยู่​กรุงเทพฯ​ มันไม่ไกลกันมาก​ แต่เราไม่เคยไปแบบ​ นั่งรถโดยสารประจำทางเลย​สักครั้งในชีวิต​ ทีนี้ตั้งใจแรงกล้า​ ถามเส้นทางขึ้นรถสายไหน​ ลงที่ไหน​จากต่อรถสายอะไร.... จนถึงบ้านน้อง​ น้องชายใจดีจดอย่างละเอียด​ เราก็ดูแล้วโอเค​ ไม่น่าจะยาก​ ช่วงสัปดาห์ที่จะได้ผจญภัย​ เราไม่บอกใครที่บ้าน​ เพราะรู้ว่าถ้าบอก​ ต้องมีการพูด... เป็นห่วง​ มันไกลนะ​ ตอนนี้มีโรคระบาดด้วย​ หลาก​หลายสาเหต เรากลัวใจหวั่นไหว​ เลยตัดสินใจไม่บอกดีกว่า​ เอาไว้บอกวันจะไป​

          เมื่อถึงวันนั้น... เราบอกที่บ้านว่าไป​ ต่างจังหวัด​ ค้างคืน​ กลับวันอาทิตย์​ แล้วออกจากบ้านตอนตีห้า.. ช่างมืดแท้​ ในใจคิดว่าของจริงละนะ​ ใจสู้​ ใจกล้า​.... ขึ้นรถเมล์คันแรกแถวบ้าน​ คุ้นเคยไม่น่ากลัว​ รถเมล์คันที่​ 2​ หนทางไม่คุ้นบางครั้งเคยได้ยินชื่อถนน​ ซอย​ ก็นึกถึงได้​ มันอยู่ตรงนี้เองรึ​ มาไกลอีกพ้น​ กทม.จะเข้าสู่จังหวัดปทุมธานี​ เอาละของจริงมาแล้ว ซึ่งตอนนี้เราต้องถามแม่ค้าขายของ​ เพื่อความชัวร์ว่าคันนี้ไม่หลง​ เราถามคนเก็บเงินบนรถอีกครั้ง... โล่งใจมากเรามาถูกทางแล้ว​ สุดท้ายเรามาถึงบ้านน้องชายได้อย่างปลอดภัย​ หลานตกใจมาได้งัย... ตื่นเต้นที่ตัวเองทำได้​ ภูมิใจตัวเองมาก​ การมาเที่ยวครั้งนี้ทำให้เรารู็ว่า​ มันไม่ยากนะ​ แค่ใจเราและกายมั่นใจ​ ไม่ต้องคิดเยอะ​ แก้ปัญหาในหน้างาน​ ครั้งนี้ทำให้เราเกิดความคิดอีกว่า​ อยากไปเที่ยวที่อื่นบ้างละ​..... เหมือนใจแตก​

เรื่องราวของเราอาจจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนอื่น​ แต่สำหรับเราเองนั้นมันยิ่งใหญ่มาก