เรื่องเล่า เด็กสาวแถวบ้านเพื่งเรียนจบ บอกว่าอยากหางานทำ

ผมเจอเด็กสาวที่เรียนเก่งมาก รักเรียน พ่อแม่ของเธอก็สนับสนุนการเรียนของเธอมาก เธอถุกเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนู ถึงแม้พ่อแม่ของเธอจะมีฐานะไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แต่พ่อแม่ของเธอก็ไม่ยอมให้ลุกลำบากในระหว่างเรียนเลย เด็กสาวมีโอกาศใด้เรียนในมหาลัยที่ดีที่สุดของภาคเหนือ เธอขยันและตั้งใจเรียนมาก จนจบออกมาพร้อมเกียรตินิยม อันดับ1เลยทีเดียว 

เธอมีความฝันว่าจบออกมาจะช่วยพ่อแม่ของเธอหาเงิน และเลี้ยงดูพวกเขาอย่างดี แต่ในช่วงนี้โควิดกำลังระบาดหนัก ทำให้เธอไปสมัครงานที่ใหนก้ไม่ใด้ชักที่เพราะ ธรุกิจต่างๆเจ้งกันระเนระนาดในภาคเหนือ เธอหางานจ้นเธอท้อ และเมื่อหารงานในตำแหน่งดีๆไม่ใด้ เธอเลยบอกกับพ่อแม่ของเธอว่า หนูอยากทำงาน งานอะไรก็ใด้ ขอให้ใด้ทำในระหว่างที่รอบริษัทที่เธอไปสมัครงานใว้เขาเรียกตัว ในที่สุดเธอก็ใด้ทำงานอย่างสมใจเธอ ในตำแหน่งงานพนักงานฝ่ายผลิต ในนิคม อุตสาหกรรม จังหวัดลำพูน

ด้วยความที่เป็นเด็กเรียน และไม่เคยสัมผัสชีวิตอีกด้านหนึ่ง ที่พ่อกับแม่ของเธอ ไม่อยากให้เธอเจอ นั้นคือชีวิตที่ลำบาก วันแรกที่เธอเข้าทำงาน เธอเจองานที่ต้องใช้เหงื่อแลกเพื่อให้ใด้รับค่าแรง วันแรกเธอกลับมาเล่าให้พ่อกับแม่ของเธอว่า ทำไมชีวิตของเธอต้องมาลำบากแบบนี้นะ เธอเล่าว่าเธอถุกคนอื่นใช้ให้ทำนู่นนี่นั้น เยอะแยะไปหมด ไม่มีแม้แต่เวลาจะใด้พักเลย เธอบอกว่าบางครั้ง เธอต้องแอบร้องให้ ไม่คิดว่าเธอจะต้องมาเจอชีวิตแบบนี้ ไม่เหมือนตอนที่อยู่ในรั้วมหาลัย ตอนนั้นในความฝันของเธอมันสวยหรูมากเลย

วันที่2และวันที่3 เธอก็ไปทำงาน และเจองานแบบเดิม งานหนักเธอก็กลับมาบ้านทุกครั้งเธอก็จะร้องให้และระบายความทุกข์ของเธอให้พ่อกับแม่ของเธอฟัง จนในที่สุด เธอก็ยอมแพ้ และลาออกจากงานและมาอยู่กับพ่อและแม่ของเธอ สิ่งที่เธอใด้กลับมา มันคือความคิดที่ว่า ตอนเธอเป็นเด็กพ่อกับแม่ของเธอไม่ใด้สอนให้เธอลำบาก แม้เธอจะจบมาด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับ1 ก็ใช่ว่าเธอจะมีชีวิตที่สุขสบายเหมือนที่เธอฝันเอาใว้