เสื่อผื่นหมอนใบคือจุดเริ่มต้น..แล้วปัจจุบันพัฒนาถึงขั้นใหนแล้ว...

ชีวิตการทำงาน ออกจากบ้านมาแสวงโชคในเมือง

มีหลายคนที่จุดเริ่มต้นที่ไม่ได้สวยหรู..

มีเงินเช่าห้องหรูๆ นอนเตียงนุ่มๆห้องแอร์

นี่คือโลกแห่งความเป็นจริงที่หลายคนเจอ

ขอบคุณข้อมูล

  ผมสมัยออกทำงานหลังจบใหม่ๆ

ยอมรับตอนนี้ ผมไม่มีเป้าหมายเลย..ว่าจบอยากไปทำโน้นนี้...คิดเพียงผมจบ ป.ตรี ต้องมีสักงานสิที่รับเรา วิธีสมัครงานผมไปเขียนใบสมัครที่จัดหางานจังหวัด...

   พบจบจะเดินทางสมัครงาน พ่อดันเข้าโรงพยาบาล ระหว่างเฝ้ามีคนโทรมางานโน้นนี่

(ตอนนั้นสำนักงานจัดหางานเขาทำงานจริงจังมา น่ายื่นใบผมไปหลายที่ที่ตรงตามความสามารถบอกในใบสมัคร)

  แต่ปฎิเสษ จนพ่อกลับบ้าน

มีโทรมา เลยไป แล้วก็ได้...

มีที่พักให้ มีเสื่อผืน หมอนใบ ตามนั้น เป็นตึกแถวห้องพักพนักงานห้องบนดานฟ้า ร้อนๆ 

...เริ่มงานกลางเดือน พอสิ้นเดือนบอกไม่ได้เงิน เพราะทำไม่เต็มเดือน...จะเริ่มคิดเดือนหน้า

...จนมีพี่เขาชวน ปรึกษาพี่ที่ผมเคารพที่ทำงานที่นี่

(ผมอ่อนน้อมถ่อมตน ใหว้ทุกคนตอนเข้าใหม่ๆ ทุกคนเลยเอ็นดูผม) เขาบอกไปโลดน้อง  เลยไปเลย อีกจังหวัด

   ไปเริ่มต้น ขอให้พี่ในพื้นที่ช่วยหาห้องให้...ได้ห้อง เดือน 900 บาท ร่วมค่าน้ำค่าไฟ

เป็นตึกแถวเขาทำเป็นห้องๆห้องน้ำร่วม.

ในห้องไม่มีอะไรเลย...ห้องเปล่า มีแค่ปลั๊กไฟ พร้อมไฟเพดาน1ดวง...ผมต้องเริ่มจาก หาที่นอนปิกนิคที่ขายพร้อมหมอน ไม่กี่ร้อยมั้ง...

   วันนี้ก็พัฒนาขึ้น เริ่มนอนห้องแอร์ละ...เมืองไทยมันร้อนขึ้นทุกวัน

   ผมโชคดีอย่างคือ เริ่มจากที่บ้านก็ไม่ได้รวย นอนเสื่อ นอนที่นอนยัดนุ่นบ้านๆ...เลยจะเริ่มจากเสื่อผืนหมอนใบ ก็ไม่ได้คิดว่าลำบากอะไร มันคือปกติของชีวิต...แต่พอมีเงินก็เพิ่มระดับไปครับ

คุณละเริ่มจากจุดใด...ปัจจุบันเป็นไง?

  ......