พักพิง...ที่พิงพัก(5)

5

เธอที่รัก...

                        ในช่วงชีวิตหนึ่ง  ต้องมีวันเหงา  เศร้าซึม  บางครั้งครา 

                        บางวันเหงาๆ  ดวงดาวหลบหายไปจากฟากฟ้า  ฉันได้แต่รำพึงรำพันถึงสิ่งอันอยู่ไกลโพ้น 

                        ข้ามคืนวัน  ข้ามผู้คน  และข้ามความเป็นไปของสิ่งรอบข้าง

                        เหม่อมองตัวเองในกระจกเงา  ละเมอเพ้อพก  ไม่มีที่มาและไร้ที่ไป

                        วันคืนเหงาๆ  ฉันปกปิดความในใจไว้อย่างมิดชิด  เพียงลำพัง

                                                                                    พักเอง